The following text is encoded in accordance with EpiDoc standards and with the CTS/CITE Architecture.
+
+
+
But Moses, rejecting both of these methods, the one as inconsiderate, careless, and unphilosophical, and the other as mendacious and full of trickery, made the beginning of his laws entirely beautiful, and in all respects admirable, neither at once declaring what ought to be done or the contrary, nor (since it was necessary to mould beforehand the dispositions of those who were to use his laws) inventing fables himself or adopting those which had been invented by others. +
+And his exordium, as I have already said, is most admirable; embracing the creation of the world, under the idea that the law corresponds to the world and the world to the law, and that a man who is obedient to the law, being, by so doing, a citizen of the world, arranges his actions with reference to the intention of nature, in harmony with which the whole universal world is regulated.
+Accordingly no one, whether poet or historian, could ever give expression in an adequate manner to the beauty of his ideas respecting the creation of the world; for they surpass all the power of language,
That, however, is not a reason for our yielding to indolence on the subject, but rather from our affection for the Deity we ought to endeavour to exert ourselves even beyond our powers in describing them: not as having much, or indeed anything to say of
+
For as the smallest seal receives imitations of
For some men, admiring the world itself rather than the Creator of the world, have represented it as existing without any maker, and eternal; and as impiously as falsely have represented God as existing in a state of complete inactivity, while it would have been right on the other hand to marvel at the might of God as the creator and father of all, and to admire the world in a degree not exceeding the bounds of moderation. +
+But Moses, who had early reached the very summits of philosophy, and who had learnt from the oracles of God the most numerous and important of the principles of nature, was well aware that it is indispensable that in all existing things there must be an active cause, and a passive subject; and that the active cause is the intellect of the universe, thoroughly unadulterated and thoroughly unmixed, superior to virtue and superior to science, superior even to abstract good or abstract beauty;
+while the passive subject is something inanimate and incapable of motion by any intrinsic power of its own, but having been set in motion, and fashioned, and endowed with life by the intellect, became transformed into that most perfect work, this world. And those who describe it as being uncreated, do, without being aware of it, cut off the most useful and necessary of all the qualities which tend to produce piety, namely, providence:
+for reason proves that the father and creator has a care for that which has been created; for a father is anxious for the life of his children, and a workman aims at the duration of his works, and employs every device imaginable to
+
It is then a pernicious doctrine, and one for which no one should contend, to establish a system in this world, such as anarchy is in a city, so that it should have no superintendant, or regulator, or judge, by whom everything must be managed and governed. +
+But the great Moses, thinking that a thing which has not been uncreated is as alien as possible from that which is visible before our eyes (for everything which is the subject of our ^ senses exists in birth and in changes, and is not always in the same condition), has attributed eternity to that which is invisible and discerned only by our intellect as a kinsman and a brother, while of that which is the object of our external senses he had predicated generation as an appropriate description. Since, then, this world is visible and the object of our external senses, it follows of necessity that it must have been created; on which account it was not without a wise purpose that he recorded its creation, giving a very venerable account of God.
+
And he says that the world was made in six days, not because the Creator stood in need of a length of time (for it is natural that God should do everything at once, not merely by uttering a command, but by even thinking of it); but because the things created required arrangement; and number is akin to arrangement; and, of all numbers, six is, by the laws of nature, the most productive: for of all the numbers, from the unit upwards, it is the first perfect one, being made equal to its parts, and being made complete by them; the number three being half of it, and the number two a third of it, and the unit a sixth of it, and, so to say, it is formed so as to be both male and female, and is made up of the power of both natures; for in existing things the odd number is the male, and the even number is the female; accordingly, of odd numbers the first is the number three, and of even numbers the first is two, and the two numbers multiplied together make six.
+It was fitting therefore, that the world, being the most perfect
+
And he allotted each of the six days to one of the portions of the whole, taking out the first day, which he does not even call the first day, that it may not be numbered with the others, but entitling it one, he names it rightly, perceiving in it, and ascribing to it the nature and appellation of the limit.
+
for God, as apprehending beforehand, as a
But that world which consists of ideas, it were impious in any degree to attempt to describe or even to imagine: but how it was created, we shall know if we take for our guide a certain image of the things which exist among us.
+When any city is founded through the exceeding ambition of some king or leader who lays claim to absolute authority, and is at the same time a man of brilliant imagination, eager to display his good fortune, then it happens at times that some man coming up who, from his education, is skilful in architecture, and he, seeing the advantageous character and beauty of the situation, first of all sketches out in his own mind nearly all the parts of the city which is about to be completed—the temples, the gymnasia, the prytanea, the markets,
+
Then, having received in his own mind, as on a waxen tablet, the form of each building, he carries in his heart the image of a city, perceptible as yet only by the intellect, the images of which he stirs up in memory which is innate in him, and, still further, engraving them in his mind like a good workman, keeping his eyes fixed on his model, he begins to raise the city of stones and wood, making the corporeal substances to resemble each of the incorporeal ideas.
+Now we must form a somewhat similar opinion of God, who, having determined to found a mighty state, first of all conceived its form in his mind, according to which form he made a world perceptible only by the intellect, and then completed one visible to the external senses, using the first one as a model.
+
As therefore the city, when previously shadowed out in the mind of the man of architectural skill had no external place, but was stamped solely in the mind of the workman, so in the same manner neither can the world which existed in ideas have had any other local position except the divine reason which made them; for what other place could there be for his powers which should be able to receive and contain, I do not say all, but even any single one of them whatever, in its simple form?
+And the power and faculty which could be capable of creating the world, has for its origin that good which is founded on truth; for if any one were desirous to investigate the cause on account of which this universe was created, I think that he would come to no erroneous conclusion if he were to say as one of the ancients did
For the substance was of itself destitute of arrangement, of quality, of animation, of distinctive character, and full of all disorder and confusion; and it received a change and transformation to what is opposite to this condition, and most excellent, being invested with order, quality, animation, resemblance, identity, arrangement, harmony, and everything which belongs to the more excellent idea.
+
And God, not being urged on by any prompter (for
+
And if any one were to desire to use more undisguised terms, he would not call the world, which is perceptible only to the intellect, any thing else but the reason of God, already occupied in the creation of the world; for neither is a city, while only perceptible to the intellect, anything else but the reason of the architect, who is already designing to build one perceptible to the external senses, on the model of that which is so only to the intellect—
+this is the doctrine of Moses, not mine. Accordingly he, when recording the creation of man, in words which follow, asserts expressly, that he was made in the image of God—and if the image be a part of the image, then manifestly so is the entire form, namely, the whole of this world perceptible by the external senses, which is a greater imitation of the divine image than the human form is. It is manifest also, that the archetypal seal, which we call that world which is perceptible only to the intellect, must itself be the archetypal model, the idea of ideas, the Reason of God.
+
Moses says also; "In the beginning God created the heaven and the earth:" taking the beginning to be, not as some men think, that which is according to time; for before the world time had no existence, but was created either simultaneously with it, or after it; for since time is the interval of the motion of the heavens, there could not have been any such thing as motion before there was anything which could be moved; but it follows of necessity that it received existence subsequently or simultaneously. It therefore follows also of necessity, that time was created either at the same
+
But if the beginning spoken of by Moses is not to be looked upon as spoken of according to time, then it may be natural to suppose that it is the beginning according to number that is indicated; so that, "In the beginning he created," is equivalent
for if the Creator had made everything at the same moment, still those things which were created in beauty would no less have had a regular arrangement, for there is no such thing as beauty in disorder. But order is a due consequence and connection of things precedent and subsequent, if not in the completion of a work, at all events in the intention of the maker; for it is owing to order that they become accurately defined and stationary, and free from confusion. +
+In the first place therefore, from the model of the world, perceptible only by intellect, the Creator made an incorporeal heaven, and an invisible earth, and the form of air and of empty space: the former of which he called darkness, because the air is black by nature; and the other he called the abyss, for empty space is very deep and yawning with immense width. Then he created the incorporeal substance of water and of air, and above all he spread light, being the seventh thing made; and this again was incorporeal, and a model of the sun, perceptible only to intellect, and of all the light-giving stars, which are destined to stand together in heaven.
+
And air and light he considered worthy of
And the invisible divine reason, perceptible only by intellect, he calls the image of God. And the image of this image is that light, perceptible only by the intellect, which is the image of the divine reason, which has explained its generation. And it is a star above the heavens, the source of those stars which are perceptible by the external senses, and if any one were to call it universal light he would not be very wrong; since it is from that the sun and the moon, and all the other planets and fixed stars derive their due light, in proportion as each has power given to it; that unmingled and pure light being obscured when it begins to change, according to the change from that which is perceptible only by the intellect, to that which is perceptible by the external senses; for none of those things which are perceptible to the external senses is pure.
+
Moses is right also when he says,
And after the shining forth of that light, perceptible only to the intellect, which existed before the sun, then its adversary darkness yielded, as God put a wall between them and separated them, well knowing their opposite characters, and the enmity existing between their natures. In order, therefore, that they might not war against one another from being continually brought in contact, so that war would prevail instead of peace, God, turning want of order into order, did not only separate light and darkness, but did also place boundaries in the middle of the space between the two, by which he separated the extremities of each. For if they had approximated they must have produced confusion, preparing for the contest, for the supremacy, with great and unextinguishable rivalry, if boundaries established between them had not separated them and prevented them from clashing together,
+and these boundaries are evening and morning; the one of which heralds in the good tidings that the sun is about to rise, gently dissipating the darkness: and evening comes on as the sun sets, receiving gently the collective approach of darkness. And these, I mean morning and evening, must be placed in the class of incorporeal things, perceptible only by the intellect; for there is absolutely nothing in them which is perceptible by
+
But when light came, and darkness retreated and yielded to it, and boundaries were set in the space between the two, namely, evening and morning, then of necessity the measure of time was immediately perfected, which also the Creator
The incorporeal world then was already completed, having its seat in the Divine Reason; and the world, perceptible by the external senses, was made on the model of it; and the first portion of it, being also the most excellent of all made by the Creator, was the heaven, which he truly called the firmament, as being corporeal; for the body is by nature firm, inasmuch as it is divisible into three parts; and what other idea of solidity and of body can there be, except that it is something which may be measured in every direction? therefore he, very naturally contrasting that which was perceptible to the external senses, and corporeal with that which was perceptible only by the intellect and incorporeal, called this the firmament.
+Immediately afterwards he, with great propriety and entire correctness, called it the heaven, either because it was already the boundary of everything, or because it was the first of all visible things which was created; and after its second rising he called the time day, referring the entire space and measure of a day to the heaven, on account of its dignity and honour among the things perceptible to the external senses.
+
And after this, as the whole body of water in existence was spread over all the earth, and had penetrated through all its parts, as if it were a sponge which had imbibed moisture, so that the earth was only swampy land and deep mud, both the elements of earth and water being mixed up and combined together, like one confused mass into one undistinguishable and shapeless nature, God ordained that all the water which was salt, and destined to be a cause of barrenness to seeds and trees should be gathered together, flowing forth out of all
+
And in the same way he extended the invisible irrigations of dew pervading every portion of arable and deep-soiled land, to contribute to the most liberal and plenteous supply of fruits. Having arranged these things, he gave them names, calling the dry, "land," and the water which was separated from it he called "sea."
+
After this he began to adorn the land, for he bade it bring forth grass, and bear corn, producing every kind of herb, and plains clothed with verdure, and everything which was calculated to be fodder for cattle, or food for men. Moreover he commanded every kind of tree to spring up, omitting no kind, either of those which are wild or of those which are called cultivated. And simultaneously with their first production he loaded them all with fruit, in a manner different from that which exists at present;
+for now the different fruits are produced in turn, at different seasons, and not all together at one time; for who is there who does not know that first of all comes the sowing and the planting; and, in the second place, the growth of what has been sown and planted, in some cases the plants extending their roots downwards like foundations, and in others raising themselves upwards to a height and displaying long stalks? After that come the buds, and the putting forth of leaves, and then after everything else comes the production of fruit. And again, the fruit when first produced is not perfect, but it contains in itself all kinds of change, with reference both to its quantity in regard of magnitude, and to its qualities in its multiform appearance: for the fruit is produced at first like indivisible grains, which are hardly visible from their diminutive size, and which one might correctly enough pronounce to be the first things
+
But in the first creation of the universe, as I have said already, God produced the whole race of trees out of the earth in full perfection, having their fruit not incomplete but in a state of entire ripeness, to be ready for the immediate and undelayed use and enjoyment of the animals which were about immediately to be born.
+Accordingly he commanded the earth to produce these things. And the earth, as though it had for a long time been pregnant and travailing, produced every sort of seed, and every sort of tree, and also of fruit, in unspeakable abundance; and not only were these produced fruits to be food for living animals, but enough also to serve as a preparation for the continuous production of similar fruits hereafter; covering substances consisting of seed, in which are the principles of all plants undistinguishable and invisible, but destined hereafter to become manifest and visible in the periodical maturity of the fruit.
+For God thought fit to endue nature with a long duration, making the races that he was creating immortal, and giving them a participation in eternity. On which account he led on and hastened the beginning towards the end, and caused the end to turn backwards to the beginning: for from plants comes fruit, as the end might come from the beginning; and from the fruit comes the seed, which again contains the plant within itself, so that a fresh beginning may come from the end.
+
And on the fourth day, after he had embellished the earth, he diversified and adorned the heaven: not giving the precedence to the inferior nature by arranging the heaven subsequently to the earth, or thinking that which was the more excellent and the more divine worthy only of the second place, but acting thus for the more manifest demonstration of the power of his dominion. For he foreknew with respect to men who were not yet born, what sort of beings they would be as to their opinions, forming conjectures on what was
+
"Let them run over in their minds the first creation of the universe, when, before the sun or the moon existed, the earth brought forth all kinds of plants and all kinds of fruits: and seeing this in their minds let them hope that it will again also bring forth such, according to the appointment of the Father, when it shall seem good to him, without his having need of the aid of any of the sons of men beneath the heavens, to whom he has given powers, though not absolute ones." For as
This is the cause why the earth bore fruit and herbs before God proceeded to adorn the heaven. And next the heaven was embellished in the perfect number four, and if any one were to pronounce this number the origin and source of the all-perfect decade he would not err. For what the decade is in actuality, that the number four, as
Moreover the number four also comprehends the principles of the harmonious concords in music, that in fours, and in
+
There is also another power of the number four which is a most wonderful one to speak of and to contemplate. For it was this number that first displayed the nature of the solid cube, the numbers before four being assigned only to incorporeal things. For it is according to the unit that that thing is reckoned which is spoken of in geometry as a point: and a line is spoken of according to the number two, because it is arranged by nature from a point; and a line is length without breadth. But when breadth is added to it, it becomes a superficies, which is arranged according to the number three. And a superficies, when compared with the nature of a solid cube, wants one thing, namely depth, and when this one thing is added to the three, it becomes four. On which account it has happened that this number is a thing of great importance, inasmuch as from an incorporeal substance perceptible only by intellect, it has led us on to a comprehension of a body divisible in a threefold manner, and which by its own nature is first perceived by the external senses.
+And he who does not comprehend what is here said may learn to understand it from a game which is very common. Those who play with nuts are accustomed when they have placed three nuts on the floor, to place one more on the top of them producing a figure like a pyramid. Accordingly the triangle stands on the floor, arranged up to the number three, and the nut which is placed upon it makes up four in number, and in figure it produces a pyramid, being now a solid body. +
+And in addition to this there is this point also of which we should not be ignorant, the number four is the first number which is a square, being equal on all sides, the measure of justice and equality. And that it is the only number the nature of which is such that it is produced by the same numbers
+
And the number four has many other powers also, which we must subsequently show more accurately in a separate essay appropriated to it. At present it is sufficient to add this that it was the foundation of the creation of the whole heaven and the whole world. For the four elements, out of which this universe was made, flowed from the number four as from a fountain. And in addition to the four elements the seasons of the year are also four, which are the causes of the generation of animals and plants, the year being divided into the quadruple division of winter, and spring, and summer, and autumn.
+
The aforesaid number therefore being accounted worthy of
For the sight being sent upwards by light and beholding the nature of the stars and their harmonious movement, and
But the Creator having a regard to that idea of light perceptible only by the intellect, which has been spoken of in the mention made of the incorporeal world, created those stars which are perceptible by the external senses, those divine and superlatively beautiful images, which on many accounts he placed in the purest temple of corporeal substance, namely in heaven. One of the reasons for his so doing was that they might give light; another was that they might be signs; another had reference to their dividing the times of the seasons of the year, and above all dividing days and nights, months and years, which are the measures of time; and which have given rise to the nature of number.
+And how great is the use and how great the advantage derivable from each of the aforesaid things, is plain from their effect. But with a view to a more accurate comprehension of them, it may perhaps not be out of place to trace out the truth in a regular discussion. +Now the whole of time being divided into two portions day and night, the sovereignty of the day the Father has assigned to the Sun, as a mighty monarch: and that of the night he has given to the moon and to the multitude of the other stars.
+And the greatness of the power and sovereignty of the sun has its most conspicuous proof in what has been already said: for he, being one and single has been allotted for his own share and by himself one half portion of all time, namely day; and all the other lights in conjunction with the moon have the other portion, which is called night. And when the sun rises all the appearances of such numbers of stars are not only obscured but absolutely disappear from the effusion of his beams; and when he sets then they all assembled together,
+
And they have been created, as Moses tells us, not only that they might send light upon the earth, but also that they might display signs of future events. For either by their risings, or their settings, or their eclipses, or again by their appearances
And before now some men have conjecturally predicted disturbances and commotions of the earth from the revolutions of the heavenly bodies, and innumerable other events which have turned out most exactly true: so that it is a most veracious saying
They were also created to serve as measures of time; for it is by the appointed periodical revolutions of the sun and moon and other stars, that days and months and years are determined. And moreover it is owing to them that the most useful of all things, the nature of number exists, time having displayed it; for from one day comes the limit, and from two the number two, and from three, three, and from the notion of a month is derived the number thirty, and from a year that number which is equal to the days of the twelve months, and from infinite time comes the notion of infinite number. +
+To such great and indispensable advantages do the natures of the heavenly bodies and the motions of the stars tend. And to how many other things might I also affirm that they contribute which are as yet unknown to us? for all things are
+
Then when earth and heaven had been adorned with their befitting ornaments, one with a triad, and the other, as has been already said, with a quaternion, God proceeded to
therefore He commanded all the races of fish and sea-monsters to stand together in their places, animals differing both in their sizes and in their qualities; for they vary in different seas, though in some cases they are the same, and every animal was not formed to live every where. And was not this reasonable? For some of them delight in marshy places, and in water which is very deep; and some in sewers and harbours, being neither able to crawl up upon the land, nor to swim off far from the land. Some, again, dwell in the middle and in the deep sea, and avoid all the projecting promontories and islands and rocks: some also exult in fine weather and in calms, and some in storms and heavy surf. For being exercised by continual buffetings, and being in the habit of withstanding the current by force, they are very vigorous and become stout.
+After that he created the races of birds as akin to the races of aquatic animals (for they are each of them swimmers), leaving no species of creatures which traverse the air unfinished.
+
So now when the air and the water had received their appropriate races of animals as an allotment that was
+
And after all He made man. But how he made him I will mention presently, after I have first explained that he adopted the most beautiful connection and train of consequences according to the system of the creation of animals which he had sketched out to himself; for of souls the most sluggish and the most weakly formed has been allotted to the race of fishes; and the most exquisitely endowed soul, that which is in all respects most excellent, has been given to the race of mankind, and one something between the two to the races of terrestrial animals and those which traverse the air; for the soul of such creatures is endowed with more acute sensations than the soul of fishes, but is more dull than that of mankind.
+And it was on this account that of all living creatures God created fishes first, inasmuch as they partake of corporeal substance in a greater degree than they partake of soul, being in a manner animals and not animals, moving soulless things, having a sort of semblance of soul diffused through them for no object beyond that of keeping their bodies alive (just as they say that salt preserves meat), in order that they may not easily be destroyed. And after the fishes, he created winged and terrestrial
So at last all things were created and existing together. But when they all were collected in one place, then some sort of order was necessarily laid down for them for the sake of the production of them from one another which was
+
Nature therefore began from an insignificant seed, and ended in the most honourable of things, namely, in the formation of animals and men. And the very same thing took place in the creation of every thing: for when the Creator determined to make animals the first created in his arrangement were in some degree inferior, such as the fishes, and the last were the best, namely, man. And the others the terrestrial and winged creatures were between these extremes, being better than the first created, and inferior to the last.
+
So then after all the other things, as
And again, being raised up on wings, and so surveying and contemplating the air, and all the commotions to which it is subject, it is borne upwards to the higher firmament, and to the revolutions of the heavenly bodies. And also being itself involved in the revolutions of the planets and fixed stars according to the perfect laws of music, and being led on by love, which is the guide of wisdom, it proceeds onwards till, having surmounted all essence intelligible by the external senses, it comes to aspire to such as is perceptible only by the intellect:
+and perceiving in that, the original models and ideas of those
And he would not err who should raise the question why Moses attributed the creation of man alone not to one creator, as he did that of other animals, but to several. For he introduces the Father of the universe using this
Of existing things, there are some which partake neither of virtue nor of vice; as for instance, plants and irrational animals; the one, because they are destitute of soul, and are regulated by a nature void of sense; and the other, because they are not endowed with mind or reason. But mind and reason may be looked upon as the abode of virtue and vice; as it is in them that they seem to dwell. Some things again partake of virtue alone, being without any participation in any kind of vice; as for instance, the stars, for they are said to be animals, and animals endowed with intelligence; or I might rather say, the mind of each of them is wholly and entirely virtuous, and unsusceptible of every kind of evil. Some things again are of a mixed nature, like man, who is capable of opposite qualities, of wisdom and folly, of temperance and dissoluteness, of courage and cowardice, of justice and injustice, in short of good and evil, of what is honourable and what is disgraceful, of virtue and vice.
+Now it was a very appropriate task for God the Father of all to create by himself alone, those things which were wholly good, on account of their kindred with himself. And it was not inconsistent with his dignity to create those which were indifferent since they too are devoid of evil, which is hateful to him. To create the beings of a mixed nature, was partly consistent and partly inconsistent with his dignity; consistent by reason of the more excellent idea which is mingled in them; inconsistent because of the opposite and worse one. +
+It is on this account that Moses says, at the creation of man alone that God said, "Let us make man," which expression shows an assumption of other beings to himself
And very beautifully after he had called the whole race "man," did he distinguish between the sexes, saying,
And some one may inquire the cause why it was that man was the last work in the creation of the world. For the Creator and Father created him after every thing else as the sacred scriptures inform us. Accordingly, they who have gone most deeply into the laws, and who to the best of their power have investigated everything that is contained in them with all diligence, say that God, when he had given to man to partake of kindred with himself, grudged him neither reason, which is the most excellent of all gifts, nor anything else that is good; but before his creation, provided for him every thing in the world, as for the animal most resembling himself, and dearest to him, being desirous that when he was born, he should be in want of nothing requisite for living, and for living well; the first of which objects is provided for by the abundance of supplies which are furnished to him for his enjoyment, and the other by his power of contemplation of the heavenly bodies, by which the mind is smitten so as to conceive a love and desire for knowledge on those subjects; owing to which desire, philosophy has sprung up, by which, man, though mortal, is made immortal.
+As then, those who make a feast do not invite their guests to the entertainment before they have provided everything for festivity, and as those who celebrate gymnastic or dramatic contests, before they assemble the spectators, provide themselves with an abundance of competitors and spectacles, and sweet sounds, with which to fill the theatres and the stadia; so in the same manner did the Ruler of all, as a man proposing games, or giving a banquet and being about to invite others to feast and to behold the spectacle, first provide everything for every kind of entertainment, in order that when man came into the world he might at once find a feast ready for him, and a most holy theatre; the one abounding with everything which the earth, or the rivers, or the sea, or air, brings forth for use and enjoyment, and the other being
+
This is the first reason on account of which it seems that man was created after all other animals. And there is another not altogether unreasonable, which I must mention. At the moment of his first birth, man found all the requisites for life ready prepared for him that he might teach them to those who should come afterwards. Nature all but crying out with a distinct voice, that men, imitating the Author of their being, should pass their lives without labour and without trouble, living in the most ungrudging abundance and plenty. And this would be the case if there were neither irrational pleasures to obtain mastery over the soul raising up a wall of gluttony and lasciviousness, nor desires of glory, or power, or riches, to assume dominion over life, nor pains to contract and warp the intellect, nor that
But now that all the evils which I have now been mentioning are vigorous, and that men abandon themselves without restraint to their passions, and to those unbridled and guilty inclinations, which it is impious even to mention, justice encounters them as a suitable chastiser of wicked habits; and therefore, as a punishment for wrong doers, the necessaries of life have been made difficult of acquisition. For men ploughing up the plains with difficulty, and bringing streams from rivers, and fountains by channels, and sowing and planting, and submitting indefatigably day and night to the labour of cultivating the ground, provide themselves every year with what is necessary, even that at times being attended with pain; and not very sufficient in quantity, from being injured by many causes. For either a fall of incessant rain has carried away the crops, or the weight of hail which
+
But if the immoderate violence of the passions were appeased by temperance, and the inclination to do wrong and depraved ambition were corrected by justice, and in short if the vices and unhallowed actions done in accordance with them, were corrected by the virtues, and the energies in accordance with them, the war of the soul being terminated, which is in good truth the most grievous and heavy of all wars, and peace being established, and founding amid all our faculties, a due regard for law, with all tranquillity and mildness, then there would be hope that God, as being a friend to virtue, and a friend to honour, and above all a friend to man, would bestow upon the race of man, all kinds of spontaneous blessings from his ready store. For it is evident that it is easier to supply most abundantly the requisite supplies without having recourse to agricultural means, from treasures which already exist, than to bring forth what as yet has no existence.
+
I have now mentioned the second reason. There is also a third, which is as follows:—God, intending to adapt the beginning and the end of all created things together, as being all necessary and dear to one another, made heaven the beginning, and man the end: the one being the most perfect of incorruptible things, among those things which are perceptible by the external senses; and the other, the best of all earthborn and
And besides all this, another is also mentioned among the necessary causes. It was necessary that man should be the last of all
For which reason the Father who made him to be a being dominant over them by nature not merely in fact, but also by express verbal appointment, established him as the king of all the animals, beneath the moon, whether terrestrial or aquatic, or such as traverse the air. For every mortal thing which lives in the three elements, land, water or air, did he put in subjection to him, excepting only the beings that are in heaven, as creatures who have a more divine portion. And what is apparent to our eyes is the most evident proof of this. For at times, innumerable herds of beasts are led about by one man, not armed, nor wearing iron, nor any defensive weapon, but clad only in a skin for a garment, and carrying a staff, for the purpose of making signs, and to lean upon also in his journeys if he become weary.
+And so the shepherd, and the goatherd, and the cowherd, lead numerous flocks of sheep, and goats, and herds of oxen; men neither vigorous, nor active in their bodies, so as to strike those who behold them with admiration because of
And moreover, that most spirited of animals, the horse, is easily guided after he has been bridled; in order that he may not become frisky, and shake off the rein; and he hollows his back in an admirable manner to receive his rider and to afford him a good seat, and then bearing him aloft, he gallops at a rapid pace, being eager to arrive at and carry him to the place to which he is urging him. And the rider without any toil, but in the most perfect quiet, makes a rapid journey, by using the body and feet of another animal.
+
And any one who was inclined to dwell upon this subject might bring forward a great many other instances, to prove that there is no animal in the enjoyment of perfect liberty, and exempt from the dominion of man; but what has been already said is sufficient by way of example. We ought, however, not to be ignorant of this also, that it is no proof because man was the last created animal that he is the lowest in rank, and charioteers and pilots are witnesses of this;
+for the charioteers sit behind their beasts of burden, and are placed at, their backs, and yet when they have the reins in their hands, they guide them wherever they choose, and at one time they urge them on to a swift pace, and at another time they hold them back, if they are going on at a speed greater than is desirable. And pilots again, sitting in the hindmost part of the ship, that is the stern are, as one may say, the most important of all the people in the ship, inasmuch as they have the safety of the ship and of all those who are in it, in their hands. And so the Creator has made man to be as it were a charioteer and pilot over all other animals, in order that he may hold the reins and direct the course of every thing upon earth, having the superintendence of all animals and plants, as a sort of viceroy of the principal and mighty King.
+
But after the whole world had been completed according to the perfect nature of the number six, the Father hallowed the day following, the seventh, praising it, and calling it holy. For that day is the festival, not of one city or one country, but of all the earth; a day which alone it is right to call the day of festival for all people, and the birthday of the world.
+And I know not if any one would be able to celebrate the nature of the number seven in adequate terms, since it is superior to every form of expression. But it does not follow that because it is more admirable than anything that
The number seven is spoken of in two ways; the one within the number ten which is measured by repeating the unit alone seven times, and which consists of seven units; the other is the number outside ten, the beginning of which is altogether the unit increasing according to a twofold or threefold, or any
+
For in every case the number which is combined from the unit in double or treble ratio, or any other ratio, whatsoever, is the seventh number, a cube and a square, embracing both species, both that of the incorporeal and that of the corporeal essence. That of the incorporeal essence according to the superficies which quadrangular figures present, and that of the corporeal essence according to the other figure which cubes make;
+and the clearest proof of this is afforded by the numbers already spoken of. In the seventh number increasing immediately from the unit in a twofold ratio, namely, the number sixty-four, is a square formed by the multiplication of eight by eight, and it is also a cube by the multiplication of four and four, four times. And again, the seventh number from the unit being increased in a threefold ratio, that is to say, the number seven hundred and twenty-nine, is a square, the number seven and twenty being multiplied by itself; and it is also a cube, by nine being multiplied by itself nine times.
+And in every case a man making his beginning from the unit, and proceeding on to the seventh number, and increasing in the same ratio till he comes to the number seven, will at all times find the number, when increased, both a cube and a square. At all events, he who begins with the number sixty-four, and combines them in a doubling ratio, will make the seventh number four thousand and ninety-six, which is both a square and a cube,
And we must also pass on to the other species of the number seven, which is contained in the number ten, and which displays an admirable nature, and one not inferior to the previously mentioned species. The number seven consists of one, and two and four, numbers which have two most harmonious ratios, the twofold and the fourfold ratio; the former of which affects the diapason harmony, while the fourfold ratio causes that of the double diapason. It also comprehends other divisions, existing in some kind of yoke-like combination. For it is divided first of all into the number one, and the number six; then into the two and the five; and last of all, into
+
And the proportion of these numbers is a most musical one; for the number six bears to the number one
The number seven displays also another beauty which it possesses, and one which is most sacred to think of. For as it consists of three and four, it displays in existing things a line which is free from all deviation and upright by nature. And in what way it does so I must show. +The rectangular triangle, which is the beginning of all qualities, consists of the numbers three and four, and five; and the three and the four, which are the essence of the seven, contain the right angle; for the obtuse angle and the acute angle show irregularity, and disorder, and inequality; for one may be more acute or more obtuse than another. But a right angle does not admit of comparison, nor is one right angle more a right angle than another: but one remains similar to another, never changing its peculiar nature. But if the right-angled triangle is the beginning of all figures and of all qualities, and if the essence of the number seven, that is to say, the numbers three and four together, supply the most necessary part of this, namely, the right angle, then seven may be rightly thought to be the fountain of every figure and of every quality.
+And besides what has been already advanced, this also may be asserted that three is the number of a plane figure, since a point has been laid down to be, according to a unit, and a line according to the number two, and a plane superficies according to
+
And such great sanctity is there in the number seven, that it has a preeminent rank beyond all the other numbers in the first decade. For of the other numbers, some produce without being produced, others are produced but have no productive power themselves; others again both produce and are produced. But the number seven alone is contemplated in no part. And this proposition we must confirm by demonstration. Now the number one produces all the other numbers in order, being itself produced absolutely by no other; and the number eight is produced by twice four, but itself produces no other number in
But seven alone, as I said before, neither produces nor is produced, on which account other philosophers liken this number to Victory, who had no mother, and to the virgin goddess, whom the fable asserts to have sprung from the head of Jupiter: and the Pythagoreans compare it to the Ruler of all things. For that which neither produces, nor is produced, remains immovable. For generation consists in motion, since that which is generated, cannot be so without motion, both to cause production, and to be produced. And the only thing which neither moves nor is moved, is the Elder, Ruler, and Lord of the universe, of whom the number seven may reasonably be called a likeness. And Philolaus gives his testimony to this doctrine of mine in the
Among the things then which are perceptible only by intellect, the number seven is proved to be the only thing free from motion and accident; but among things perceptible by the external senses, it displays a great and comprehensive power, contributing to the improvement of all terrestrial things, and affecting even the periodical changes of the moon. And
+
And the number seven by those persons who are in the habit of employing names with strict propriety is called the perfecting number; because by it, everything is perfected. And any one may receive a confirmation of this from the fact, that every organic body has three dimensions, length, depth, and breadth; and four boundaries, the point, the line, the superficies, and the solid; and by these, when combined, the number seven is made up.
+But it would be impossible for bodies to be measured by the number seven, according to the combination of the three dimensions, and the four boundaries, if it did not happen that the ideas of the first numbers, one, two, three and four, in in which the number ten is founded, comprised the nature of the number seven. For the aforesaid numbers have four boundaries, the first, the second, the third, the fourth, and three intervals. The first interval being that between one and two; the second, that between two and three; the third, that between three and four.
+
And besides what has been already said, the growth of men from infancy to old age, when measured by the number seven, displays in a most evident manner its perfecting power; for in the first period of seven years, the putting forth of the teeth takes place. And at the end of the second period of the same length, he arrives at the age of puberty: at the end
+
And Solon, the Athenian lawgiver, described these different ages in the following elegiac verses:—
+
+
Solon therefore thus computes the life of man by the aforesaid ten periods of seven years. But Hippocrates the physician says that there
And it is also affirmed for the particular praise of the number seven, that it has a very admirable rank in nature, because it is composed of three and four. And
But this number is not only a perfecter of things, but it is also, so to say, the most harmonious of numbers; and in a manner the source of that most beautiful diagram which describes all the harmonies, that of fourths, and that of fifths, and the diapason. It also comprises all the proportions, the arithmetical, the geometrical, and moreover the harmonic proportion. And the square consists of these numbers, six, eight, nine, and twelve; and eight bears to six the ratio of being one third greater, which is the diatessaron of harmony. And nine bears to six the ratio of being half as great again, which is the ratio of fifths. And twelve is to six, in a twofold proportion; and this is the same as the diapason.
+The number seven comprises also, as I have said, all the proportions of
+
But there are two ways of judging of harmonic proportion. One when, whatever ratio the last number bears to the first, the excess by which the last number exceeds the middle one is the same as the excess by which the middle number exceeds the first. And any one may derive a most evident proof of this from the numbers before mentioned, six, and eight, and twelve: for the last number is double the first. And again, the excess of twelve over eight is double the excess of eight over six. For the number twelve exceeds eight by four, and eight exceeds six by two; and four is the double of two.
+And another test of harmonic proportion is, when the middle term exceeds and is exceeded by those on each side of it, by an equal portion; for eight being the middle term, exceeds the first term by a third part; for if six be subtracted from it, the remainder two is one third of the original number six: and it is exceeded by the last term in an equal proportion; for if eight be taken from twelve, the remainder four is one third of the whole number twelve.
+
Let this then be premised, as of necessity it must, respecting the honourable qualities which this diagram or square has, and the name to which it is entitled, and the number seven unfolds an equal number of ideas, and even more in the case of incorporeal things, which are perceptible only by
Accordingly men say, that the heaven is girdled with seven circles, the names of which are as follows; the arctic, the antarctic, the summer tropic, the winter tropic, the equinoctial, the zodiac, and last of all the galaxy. For the horizon is something which affects ourselves, in proportion as any one has acute vision, or the contrary; our sensation cutting off at one time a lesser, and at
+
The planets too, and the corresponding host of fixed stars, are arrayed in seven divisions, displaying a very great sympathy with the air and the earth. For they turn the air towards the times, that are called the seasons of the year, causing in each of them innumerable changes by calm weather, and pleasant breezes, and clouds, and irresistible blasts of wind. And again, they make rivers to overflow and to subside, and turn plains into lakes; and again, on the contrary, they dry up the waters: they also cause the alterations of the seas, when they recede, and return with a reflux. For at times, when the tide recedes on a sudden, an extensive line of shore occupies what is usually a wide gulf
Moreover, the constellation Ursa Major, which men call the guide of mariners, consists of seven stars, which the pilots keeping in view, steer in innumerable paths across the sea, directing their endeavours towards an incredible task, beyond the capacity of human intellect. For it is through conjectures, directed by the aforementioned stars, that they have discovered countries which were previously unknown; those who dwell on the continent having discovered islands, and islanders having found out continents. For it was fitting that the recesses both of earth and sea should be revealed to that God-loving animal, the race of mankind, by the purest of essences, namely heaven. +
+And besides the stars above mentioned the band of the Pleiades is also made up of seven stars, the rising
And the sun, the ruler of the day, making two equinoxes
+
And since all the things on the earth depend upon the heavenly bodies according to a certain natural sympathy, it is in heaven too that the ratio of the number seven began, and from thence it descended to us also, coming down to visit the race of mortal men. And so again, besides the dominant part of our mind, our soul is divided into seven divisions; there being five senses, and besides them the vocal organ, and after that the generative power. All which things, like the puppets in a raree show, which are moved by strings by the manager, are at one time quiet, and at another time in motion, each according to its suitable habits and capacities of motion. +
+And in the same way, if any one were to set about investigating the different parts of the body, in both their interior and the exterior arrangement, he will in each case find seven divisions. Those which are visible are
Again, the principal and dominant part in an animal is the head, and that has seven most necessary divisions: two eyes, an equal number of ears, two channels for the nostrils, and the mouth to make up seven, through which as Plato says, mortal things find their entrance, and immortal things their exit. For into the mouth do enter meat and drink, perishable food of a perishable body; but from out of it
Again, the things which are judged of by the best of
+
It also happens that all the changes of the voice amount to seven; the acute, the grave,
There are also seven motions; the motion upwards, the motion downwards, that to the right, that to the left, the forward motion, the backward motion, and the rotatory motion, as is most especially shown by those who exhibit dances.
+It is affirmed also that the secretions of the body are performed in the aforesaid number of seven. For tears are poured out through the eyes, and the purifications of the head through the nostrils, and through the mouth the saliva which is spit out; there are, besides two other channels for the evacuation of the superfluities of the body, the one being placed in front and the the other behind; the sixth mode of evacuation is the effusion of perspiration over the whole body, and the seventh that most natural exercise of the generative powers.
+Again, in the case of women, the flux called the catamenia, is usually carried on for seven days. Also, children in the womb receive life at the end of seven months, so that a very extraordinary thing happens: for children who are born at the end of the seventh month live, while those who are born at the expiration of the eighth month are altogether incapable of surviving. +
+Again, the dangerous diseases of the body, especially when lasting fevers, arising from the distemperature of the powers within us, attack us, are usually decided about the seventh day. For that day determines the contest for life, allotting safety to some men, and death to others.
+
And the power of this number does not exist only in the instances already mentioned, but it also pervades the most excellent of the sciences, the knowledge of grammar and music. For the lyre with seven strings, bearing a proportion to the assemblage of the seven planets, perfects its admirable harmonies, being almost the chief of all instruments which are conversant about music. And of the elements of grammar, those which are properly called
On which account it appears to me that they also originally gave letters their names, and acting as became wise men, did give the name to the number seven from
These things, and more still are said in a philosophical spirit about the number seven, on account of which it has received the highest honours, in the highest nature. And it is honoured by those of the highest reputation among both Greeks and barbarians, who devote themselves to mathematical sciences. It was also greatly honoured by Moses, a man much attached to excellence of all sorts, who described its beauty on the most holy pillars of the law, and wrote it in the hearts of all those who were subject to him, commanding them at the end of each period of six days to keep the seventh holy; abstaining from all other works which are done in the seeking after and providing the means of life, devoting that day to the single object of philosophizing with a view to the improvement of their morals, and the examination of their consciences: for conscience being seated in the soul as a judge, is not afraid to reprove men, sometimes employing pretty vehement threats; at other times by milder admonitions, using threats in regard to matters where men appear to be disobedient, of deliberate purpose, and admonitions when their offences seem involuntary, through want of foresight, in order to prevent their hereafter offending in a similar manner.
+
So Moses, summing up his account of the creation of the world, says in a brief style, "This is the book of the creation of the heaven and of the earth, when it took place, in the day on which God made the heaven and the earth, and every green herb before it appeared upon the earth, and all the grass of the field before it sprang up." Does he not here
+
And we must understand in the case of every thing else which is decided on by the external senses, there were elder forms and motions previously existing, according to which the things which were created were fashioned and measured out. For although Moses did not describe everything collectively, but only a part of what existed, as he was desirous of brevity, beyond all men that ever wrote, still the few things which he has mentioned are examples of the nature of all, for nature perfects none of those which are perceptible to the outward senses without an incorporeal model.
+
Then, preserving the natural order of things, and having a regard to the connection between what comes afterwards and what has gone before, he says next, "And a fountain went up from the earth and watered the whole face of the earth." For other philosophers affirm that all water is one of the four elements of which the world was composed. But Moses, who was accustomed to contemplate and comprehend matters with a more acute and far-sighted vision, considers thus: the vast sea is an element, being a fourth part of the entire universe, which the men after him denominated the ocean, while they look upon the smaller seas which we sail over in the light of harbours. And he drew a distinction between the sweet and drinkable water and that of the sea, attributing the former to the earth, and considering it a portion of the earth, rather than of the ocean, on account of the reason which I have already mentioned, that is to say, that the earth may be held together by the sweet qualities of the water as by a chain; the water acting in the manner of glue. For if the earth were left entirely dry, so that no moisture arose and penetrated through its holes rising to the surface in various directions, it would split. But now it is held together, and remains lasting, partly by the force of the wind which unites it, and partly because the moisture does not allow it to become dry, and so to be broken up into larger and smaller fragments. +
+This is one reason; and we must also mention another,
+
Nor is what we are about to say inconsistent with what has been said; for nature has bestowed upon every mother, as a most indispensable part of her conformation, breasts gushing forth like fountains, having in this manner provided abundant food for the child that is to be born. And the earth also, as it seems, is a mother, from which consideration it occurred to the early ages to call her Demetra, combining the names of mother (
After this, Moses says that "God made man, having taken clay from the earth, and he breathed into his face the breath of life." And by this expression he shows most clearly that there is a vast difference between man as generated now, and the first man who was made according to the image of God. For man as formed now is perceptible to the external senses, partaking of qualities, consisting of body and soul, man or woman, by nature mortal. But man, made according to the image of God, was an idea, or a genus, or a seal, perceptible only by the intellect, incorporeal, neither male nor female, imperishable by nature.
+But he asserts that the formation of the individual man, perceptible by the external senses is a composition of earthy substance, and divine spirit. For that the body was created by the Creator taking a lump of
+
But the original man, he who was created out of the clay, the primeval founder of all our race, appears to me to have been most excellent in both particulars, in both soul and body, and to have been very far superior to all the men of subsequent ages from his preeminent excellence in both parts. For he in truth was really good and perfect. And one may form a conjecture of the perfection of his bodily beauty from
The second consideration is that it is not likely that God made this figure in the present form of a man, working with the most sublime care, after he had taken the clay from any chance portion of earth, but that he selected carefully the most excellent clay of all the earth, of the pure material choosing the finest and most carefully sifted portion, such as was especially fit for the formation of the work which he had in hand. For it was an abode or sacred temple for a reasonable soul which was being made, the image of which he was about to carry in his heart, being the most God-like looking of images.
+The third consideration is one which admits of no comparison with those which have been already mentioned, namely, this: the Creator was good both in other respects, and also in knowledge, so that every one of the parts of the
+
And that he is superior to all these animals in regard of his soul, is plain. For God does not seem to have availed himself of any other animal existing in creation as his model in the formation of man; but to have been guided, as I have said before, by his own reason alone. On which account, Moses affirms that this man was an image and imitation of God, being breathed into in his face in which is the place of the sensations, by which the Creator endowed the body with a soul. Then, having placed the mind in the dominant part as king, he gave him as a body of satellites, the different powers calculated to perceive colours and sounds, and flavours and odours, and other things of similar kinds, which man could never have distinguished by his own resources without the sensations. And it follows of necessity that an imitation of a perfectly beautiful model must itself be perfectly beautiful, for the word of God surpasses even that beauty which exists in the nature which is perceptible only by the external senses, not being embellished by any adventitious beauty, but being itself, if one must speak the truth, its most exquisite embellishment.
+
The first man, therefore, appears to me to have been such both in his body and in his soul, being very far superior to all those who live in the present day, and to all those who have gone before us. For our generation has been from men: but he was created by God. And in the same proportion as the one Author of being is superior to the other, so too is the being that is produced. For as that which is in its prime is superior to that the beauty of which is gone by, whether it be an animal, or a plant, or fruit, or anything else whatever of the productions of nature; so also the first man who was ever formed appears to have been the height of perfection of our entire race, and subsequent generations appear never to have reached an equal state of perfection, but to have at all times been inferior both in their appearance and in their power, and to have been constantly degenerating,
+which same thing I have also
+
And we shall be only saying what is the plain truth, if we call the original founder of our race not only the first man, but also the first citizen of the world. For the world was his house and his city, while he had as yet no structure made by hands and wrought out of the materials of wood and stone. And in this world he lived as
But since every city in which laws are properly established, has a regular constitution, it became necessary for this citizen of the world to adopt the same constitution as that which prevailed in the universal world. And this constitution is the right reason of nature, which in more appropriate language is denominated law, being a divine arrangement in accordance with which everything suitable and appropriate is assigned to every individual. But of this city and constitution there must have been some citizens before man, who might be justly called citizens of a mighty city, having received the
+
And who could these have been but rational divine natures, some of them incorporeal and perceptible only by intellect, and others not destitute of bodily substance, such in fact as the stars? And he who associated with and lived among them was naturally living in a state of unmixed happiness. And being akin and nearly related to the ruler of all, inasmuch as a great deal of the divine spirit had flowed into him, he was eager both to say and to do everything which might please his father and his king, following him step by step in the paths which the virtues prepare and make plain, as those in which those souls alone are permitted to proceed who consider the attaining a likeness to God who made them as the proper end of their existence.
+
We have now then set forth the beauty of the first created man in both respects, in body and soul, if in a way much inferior to the reality, still to the extent of our power, and the best of our ability. And it cannot be but that his descendants, who all partake of his original character, must preserve some traces of their relationship to their father, though they may be but faint. And what is this relationship?
+Every man in regard of his intellect is connected with divine reason, being an impression of, or a fragment or a ray of that blessed nature; but in regard of the structure of his body he is connected with the universal world. For he is composed of the same materials as the world, that is of earth, and water, and air and fire, each of the elements having contributed its appropriate part towards the completion of most sufficient materials, which the Creator was to take in order to fashion this visible image.
+And, moreover, man dwells among all the things that have been just enumerated, as most appropriate places having the closest connection with himself, changing his abode, and going at different times to different places. So that one may say with the most perfect propriety that man is every kind of animal, terrestrial, aquatic, flying, and celestial. For inasmuch as he dwells and walks upon the earth he is a terrestrial animal; but inasmuch as he often dives and swims, and sails, he is an aquatic creature. And merchants and captains of ships and purple dyers, and all those who let down their nets for
And with great beauty Moses has attributed the giving of names to the different animals to the first created man, for it is a work of wisdom and indicative of royal authority, and man was full of intuitive wisdom and self-taught, having been created by the grace of God, and, moreover, was a king. And it is proper for a ruler to give names to each of his subjects. And, as was very natural, the power of domination was excessive in that first-created man, whom God formed with great care and thought worthy of the second rank in the creation, making him his own viceroy and the ruler of all other creatures. Since even those who have been born so many generations afterwards, when the race is becoming weakened by reason of the long intervals of time that have elapsed since the beginning of the world, do still exert the same power over the irrational beasts, preserving as it were a spark of the dominion and power which has been handed down to them by succession from their first ancestor. +
+Accordingly, Moses says, that "God brought all the animals to man, wishing to see what names he would give to each." Not because he was in doubt, for nothing is unknown to God, but because he knew that he had formed in mortal man a rational nature capable of moving of its own accord, in order that he might be free from all participation in vice. But he was now trying him as a master might try his pupil, stirring up the disposition which he had implanted in him; and moreover exciting him to a contemplation of his own works, that he might extemporise them names which should not be inappropriate nor unbecoming, but which should well and clearly display the peculiar qualities of the different subjects.
+For as the rational nature was as yet uncorrupted in the soul, and as no weakness, or disease, or affliction had as yet come upon it, man having most pure and perfect perceptions of bodies and of things, devised names for them with great felicity and correctness of judgment, forming very admirable opinions as to the qualities which they displayed, so that their natures were at
+
But since nothing in creation lasts for ever, but all mortal things are liable to inevitable changes and alterations, it was unavoidable that the first man should also undergo some disaster. And the beginning of his life being liable to reproach, was his wife. For, as long as he was single, he resembled, as to his creation, both the world and God; and he represented in his soul the characteristics of the nature of each, I do not mean all of them, but such as a mortal constitution was capable of admitting. But when woman also was created, man perceiving a closely connected figure and a kindred formation to his own, rejoiced at the sight, and approached her and embraced her.
+And she, in like manner, beholding a creature greatly resembling herself, rejoiced also, and addressed him in reply with due modesty. And love being engendered, and, as it were, uniting two separate portions of one animal into one body, adapted them to each other, implanting in each of them a desire of connection with the other with a view to the generation of a being similar to themselves. And this desire caused likewise pleasure to their bodies, which is the beginning of iniquities and transgressions, and it is owing to this that men have exchanged their previously immortal and happy existence for one which is mortal and full of misfortune.
+
But while man was still living a solitary life, and before woman was created, the history relates that a paradise was planted by God in no respect resembling the parks which are seen among men now. For parks of our day are only lifeless
And these statements appear to me to be dictated by a philosophy which is symbolical rather than strictly accurate. For no trees of life or of knowledge have ever at any previous time appeared upon the earth, nor is it likely that any will appear hereafter. But I rather conceive that Moses was speaking in an allegorical spirit, intending by his paradise to intimate the dominant character of the soul, which is full of innumerable opinions as this figurative paradise was of trees. And by the tree of life he was shadowing out the greatest of
Therefore, having laid down these to be boundaries as it were in the soul, God then, like a judge, began to consider to which side men would be most inclined by nature. And when he saw that the disposition of man had a tendency to wickedness, and was but little inclined to holiness or piety, by which qualities an immortal life is secured, he drove them forth as was very natural, and banished him from paradise; giving no hope of any subsequent restoration to his soul which had sinned in such a desperate and irremediable manner. Since even the opportunity of deceit was blameable in no slight degree, which I must
It is said that the old poisonous and earthborn reptile, the serpent, uttered the voice of a man. And he on one occasion coming to the wife of the first created man,
And these things are not mere fabulous inventions, in which the race of poets and sophists delights, but are rather types shadowing forth some allegorical truth, according to some mystical explanation. And any one who follows a reasonable train of conjecture, will say with great propriety, that the aforesaid serpent is the symbol of pleasure, because in the first place he is destitute of feet, and crawls on his belly with his face downwards. In the second place, because he uses lumps of clay for food. Thirdly, because he bears poison in
And the man devoted to pleasure is free from none of the aforementioned evils; for it is with difficulty that he can raise his head, being weighed down and dragged down, since intemperance trips him up and keeps him down. And he feeds, not on heavenly food, which wisdom offers to contemplative men by means of discourses and opinions; but on that which is put forth by the earth in the varying seasons of the year, from which arise drunkenness and voracity, and licentiousness, breaking through and inflaming the appetites of the belly, and enslaving them in subjection to gluttony, by which they strengthen the impetuous passions, the seat of which is beneath the belly; and make them break forth. And they lick up the result of the labours of cooks and tavern-keepers; and at times some of them in ecstasy with the flavour of the delicious food, moves about his head and reaches forward, being desirous to participate in the sight. And when he sees an expensively furnished table, he throws himself bodily upon the delicacies which are abundantly prepared, and devotes himself to them, wishing to be filled with them all together, and so to depart, having no other end in view than that he should allow nothing of such a sumptuous preparation to be wasted. Owing to which conduct, he too, carries about poison in his teeth, no less than the serpent does;
+for his teeth are the ministers and servants of his insatiability, cutting up and smoothing everything which has a reference to eating, and committing
+
And the serpent is said to have uttered a human voice, because pleasure employs innumerable champions and defenders who take care to advocate its interests, and who dare to assert that the power over everything, both small and great, does of right belong to it without any exception whatever.
+
Now, the first approaches of the male to the female have a pleasure in them which brings on other pleasures also, and it is through this pleasure that the formation and generation of children is carried on. And what is generated by it appears to be attached to nothing rather than to it, since they rejoice in pleasure, and are impatient at pain, which is its contrary. On which account even the infant when first brought forth cries, being as it seems in pain at the cold. For coming forth on a sudden into the air from a very warm, and indeed,
For every animal, it is said, hastens to pleasure as to the cud which is most indispensable and necessary to its very existence; and, above all other animals, this is the case with man. For other animals pursue pleasure only in taste and in the acts of generation; but man aims at it by means of his other senses also, devoting himself to whatever sights or sounds can impart pleasure to his eyes or ears.
+And many other things are said in the way of praise of this inclination, especially that it is one most peculiar and kindred to all animals.
+
For the serpent fighter appears to me to be no other than temperance expressed under a symbolical figure, waging an interminable and unrelenting warfare against intemperance and pleasure. For temperance especially embraces economy and frugality, and pares down the necessities to a small number, preferring a life of austerity and dignity. But intemperance is devoted to extravagance and superfluity, which are the causes of luxury and effeminacy to both soul and body, and to which it
But its juggleries and deceits pleasure does not venture to bring directly to the man, but first offers them to the woman, and by her
For we must altogether not be ignorant that pleasure, being like a courtesan or mistress, is eager to meet with a lover, and seeks for panders in order by their means to catch a lover. And the sensations are her panders, and conciliate love to her, and she employing them as baits, easily brings the mind into subjection to her. And the sensations conveying within the mind the things which have been seen externally, explain and display the forms of each of them, setting their seal upon a similar affection. For the
+
And those who have previously become the slaves of pleasure immediately receive the wages of this miserable and incurable passion. For the woman having received vehement pains, partly in her travail, and partly such as are a rapid succession of agonies during the other portions of her life, and especially with reference to the bringing forth and bringing up of her children, to their diseases and their health, to their good or evil fortune, to an extent that utterly deprives her of her freedom and subjects her to the dominion of the man who is her companion, finds
For I think that as the sun and the moon do continually give light, ever since they were originally commanded to do so at the time of the original creation of the universe, and as they constantly obey the divine injunction, for the sake of no other reason but because evil and disobedience are banished to a distance far from the boundaries of heaven: so in the same way would the fertile and productive regions of the earth yield an immense abundance in the various seasons of the year, without any skill or co-operation on the part of the husbandman. But at present the ever-flowing fountains of the graces of God have been checked, from the time when wickedness began to increase faster than the virtues, in order that they might not be supplying men who were unworthy to be benefited by them.
+Therefore, the race of mankind, if it had met with strict and befitting justice, must have been utterly destroyed, because of its ingratitude to God its benefactor and its Saviour. But God, being merciful by nature, took pity upon them, and moderated their punishment. And he permitted the race to continue to exist, but he no longer gave
+
Such is the life of those who originally were men of innocence and simplicity, and also of those who have come to prefer vice to virtue, from whom one ought to keep aloof. And in
In the second place he teaches us that God is one; having reference here to the assertors of the polytheistic doctrine; men who do not blush to transfer that worst of evil constitutions, ochlocracy, from earth to heaven. +Thirdly, he teaches, as has been already related, that the world was created; by this lesson refuting those who think that it is uncreated and eternal, and who thus attribute no glory to God. +In the fourth place we learn that the world also which was thus created is one, since also the Creator is one, and he, making his creation to resemble himself in its singleness, employed all existing essence in the creation of the universe. For it would not have been complete if it had not been made and composed of all parts which were likewise whole and complete. For there are some persons who believe that there are many worlds, and some who even fancy that they are boundless in extent, being themselves inexperienced and ignorant of the truth of those things of which it is desirable to have a correct knowledge. +The fifth lesson that Moses teaches us is, that God exerts his providence for the benefit of the world.
+For it follows of necessity that the Creator must always care for that which he has created, just as parents do also care for their children. And he who has learnt this not more by hearing it than by his own understanding, and has impressed on his own soul these
+
Ἔπεμψεν ἡμᾶς, ὦ Δελφοί, ὁ ἡμέτερος δυνάστης 1 +
Ἔπεμψεν ἡμᾶς, ὦ Δελφοί, ὁ ἡμέτερος δυνάστης Φάλαρις ἄξοντας τῷ θεῷ τὸν ταῦρον τοῦτον καὶ ὑμῖν διαλεξομένους τὰ εἰκότα ὑπέρ τε αὐτοῦ ἐκείνου καὶ ὑπὲρ τοῦ ἀναθήματος. ὧν μὲν οὖν ἕνεκα ἥκομεν, ταῦτά ἐστιν· ἃ δέ γε πρὸς ὑμᾶς ἐπέστειλεν -τάδε·1
+τάδε·Ἐγώ, φησίν, ὦ Δελφοί, καὶ παρὰ πᾶσι μὲν τοῖς Ἕλλησι τοιοῦτος ὑπολαμβάνεσθαι ὁποῖός εἰμι, ἀλλὰ μὴ ὁποῖον ἡ παρὰ τῶν μισούντων καὶ φθονούντων @@ -121,7 +121,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Ἐγὼ γὰρ οὐ τῶν ἀφανῶν ἐν Ἀκράγαντι ὤν, 2 +
Ἐγὼ γὰρ οὐ τῶν ἀφανῶν ἐν Ἀκράγαντι ὤν, ἀλλʼ εἰ καί τις ἄλλος εὗ γεγονὼς καὶ τραφεὶς ἐλευθερίως καὶ παιδείᾳ προσεσχηκώς, ἀεὶ διετέλουν τῇ μὲν πόλει δημοτικὸν ἐμαυτὸν παρέχων, τοῖς δὲ @@ -138,16 +138,16 @@ E. Seh wartz, Nilén. καὶ ἦσαν γὰρ οὐκ ὀλίγοι ταῦτα ἐπαινοῦντες, ἄνδρες μέτριοι καὶ φιλοπόλιδες, οἳ καὶ τὴν γνώμην ᾔδεσαν τὴν ἐμὴν καὶ τῆς ἐπιχειρήσεως -τὴν ἀνάγκην· τούτοις οὖν1 συναγωνισταῖς χρησάμενος -ῥᾳδίως·2
+τὴν ἀνάγκην· τούτοις οὖν συναγωνισταῖς χρησάμενος +ῥᾳδίως·Τοὐντεῦθεν οἱ μὲν οὐκέτι ἐτάραττον, ἀλλʼ 3 +
Τοὐντεῦθεν οἱ μὲν οὐκέτι ἐτάραττον, ἀλλʼ
ὑπήκουον, ἐγὼ δὲ ἦρχον, ἡ πόλις δὲ ἀστασίαστος
ἦν. σφαγὰς δὲ ἢ ἐλάσεις ἢ δημεύσεις οὐδὲ κατὰ τῶν
ἐπιβεβουλευκότων εἰργαζόμην, καίτοι ἀναγταῖον
-ὂν3 τὰ τοιαῦτα τολμᾶν ἐν ἀρχῇ τῆς δυναστείας
+ὂν τὰ τοιαῦτα τολμᾶν ἐν ἀρχῇ τῆς δυναστείας
ἤδη δὲ καὶ περὶ τοῦ ἀφεῖναι τὴν ἀρχὴν καὶ 4 +
ἤδη δὲ καὶ περὶ τοῦ ἀφεῖναι τὴν ἀρχὴν καὶ καταθέσθαι τὴν δυναστείαν ἐσκοπούμην, ὅπως μόνον ἀσφαλῶς παύσαιτο ἄν τις ἐννοῶν, ἐπεὶ τό γε ἄρχειν αὐτὸ καὶ πάντα πράττειν ἐπαχθές ἤδη @@ -200,14 +200,14 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Ἐγὼ δὲ ἐνταῦθα ἤδη ὑμᾶς, ὦ Δελφοί, ἐπὶ τοῦ 5 +
Ἐγὼ δὲ ἐνταῦθα ἤδη ὑμᾶς, ὦ Δελφοί, ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ δέους νῦν τῷ λογισμῷ γενομένους ἀξιῶ περὶ τῶν τότε πρακτέων μοι συμβουλεῦσαι, ὅτε ἀφύλακτος ὀλίγου δεῖν ληφθεὶς ἐζήτουν τινὰ σωτηρίαν περὶ τῶν παρόντων. πρὸς ὀλίγον οὖν τῇ γνώμῃ ἐς Ἀκράγαντα παρʼ ἐμὲ ἀποδημήσαντες καὶ ἰδόντες τὰς παρασκευὰς αὐτῶν καὶ τὰς ἀπειλὰς ἀκούσαντες -εἴπατε τί δεῖ1 ποιεῖν; φιλανθρωπί +εἴπατε τί δεῖ ποιεῖν; φιλανθρωπί χρῆσθαι πρὸς αὐτοὺς ἔτι καὶ φείδεσθαι καὶ ἀνέχεσθαι ὅσον αὐτίκα μελλήσοντα πείσεσθαι τὰ ὕστατα; μᾶλλον δὲ γυμνὴν ἤδη ὑπέχειν τὴν @@ -221,7 +221,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Τί οὖν ἐγὼ μετὰ τοῦτο ἐποίησα; μεταστειλάμενος 6 +
Τί οὖν ἐγὼ μετὰ τοῦτο ἐποίησα; μεταστειλάμενος
τοὺς αἰτίους καὶ λόγου μεταδοὺς αὐτοῖς
καὶ τοὺς ἐλέγχους παραγαγὼν καὶ σαφῶς εξελέγξας
Τὸ δʼ ὅλον οἱ δῆμοι οὐκ ἐξετάζοντες ὁποῖός 7 +
Τὸ δʼ ὅλον οἱ δῆμοι οὐκ ἐξετάζοντες ὁποῖός τις ὁ τοῖς πράγμασιν ἐφεστώς ἐστιν, εἴτε δίκαιος εἴτε ἄδικος, αὐτὸ ἀπλῶς τὸ τῆς τυραννίδος ὄνομα μισοῦσι καὶ τὸν τύραννον, κἂν Αἰακὸς ἢ Μίνως ἢ @@ -272,7 +272,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Ὁρᾶτε δὲ καὶ τοὺς νομοθέτας τῷ κολαστικῷ 8 +
Ὁρᾶτε δὲ καὶ τοὺς νομοθέτας τῷ κολαστικῷ εἴδει τὸ πλέον νέμοντας, ὡς τῶν γε ἄλλων οὐδὲν ὄφελος, εἰ μὴ ὁ φόβος προσείη καὶ ἐλπὶς τῆς κολάσεως. ἡμῖν δὲ τοῦτο πολλῷ ἀναγκαιόστικῷ @@ -301,7 +301,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Εἰ δε δεῖ μετὰ παρρησίας εἰπεῖν, ἐγὼ μὲν, εἰ 9 +
Εἰ δε δεῖ μετὰ παρρησίας εἰπεῖν, ἐγὼ μὲν, εἰ αἵρεσίς μοι προτεθείη, πότερα βούλομαι κολάζειν τινὰς ἀδίκως ἢ αὐτὸς ἀποθανεῖν, εὖ ἴστε ὡς οὐδὲν μελλήσας ἑλοίμην ἂν τεθνάναι μᾶλλον ἢ μηδὲν @@ -320,7 +320,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Ὅταν δὲ βουληθῆτε τοὐμὸν εἰδέναι, τοὺς 10 +
Ὅταν δὲ βουληθῆτε τοὐμὸν εἰδέναι, τοὺς
εἰσφοιτῶντας εἰς Ἀκράγαντα ξένους ἐρωτήσατε
ὁποῖος ἐγὼ περὶ αὐτούς εἰμι καὶ εἰ φιλανθρώπως
προσφέρομαι τοῖς καταίρουσιν, ὅς γε καὶ σκοποὺς
@@ -333,7 +333,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
ἄλλα μὲν ὑπὲρ ἐμοῦ ἀκηκοώς· ἐπεὶ δὲ ἐπειράθη,
ἀπῆλθεν ἐταινῶν με τῆς δικαιοσύνης καὶ ἐλεῶν
τῆς ἀναγκαίας ὠμότητος. εἶτα οἴεσθε τὸν πρὸς
-τοὺς ὀθνείους φιλάνθρωπον οὕτως ἂν πικρῶς 1τοῖς
+τοὺς ὀθνείους φιλάνθρωπον οὕτως ἂν πικρῶς τοῖς
Ταῦτα μὲν οὖν ὑπὲρ ἐμαυτοῦ ἀπολελόγημαι 11 +
Ταῦτα μὲν οὖν ὑπὲρ ἐμαυτοῦ ἀπολελόγημαι ὑμῖν, ἀληθῆ καὶ δίκαια καὶ ἐπαίνου μᾶλλον, ὡς ἐμαυτὸν πείθω, ἢ μίσους ἄξια. ὑπὲρ δὲ τοῦ ἀναθήματος καιρὸς ὑμᾶς ἀκοῦσαι ὅθεν καὶ ὅπως τὸν @@ -374,7 +374,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
ἐγὼ δὲ ὡς τοῦτο 12 +
ἐγὼ δὲ ὡς τοῦτο
ἤκουσα, ἐμυσάχθην τὴν κακομηχανίαν τοῦ ἀνδρὸς
Ὑμεῖς δέ, ὦ Δελφοί, δίκαια ποιήσετε θύσαντες 13 +
Ὑμεῖς δέ, ὦ Δελφοί, δίκαια ποιήσετε θύσαντες μὲν ὑπὲρ ἐμοῦ μετὰ τῶν πρέσβεων, ἀναθέντες δὲ τὸν ταῦρον ἐν καλῷ τοῦ ἱεροῦ, ὡς πάντες εἰδεῖεν οἷος ἐγὼ πρὸς τοὺς πονηρούς εἰμι καὶ @@ -423,7 +423,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Ταῦτα μέν, ὦ Δελφοί, τὰ παρὰ τοῦ Φαλά. 14 +
Ταῦτα μέν, ὦ Δελφοί, τὰ παρὰ τοῦ Φαλά. ριδος, ἀληθῇ πάντα καὶ οἷα ἐπράχθη ἕκαστα, καὶ δίκαιοι ἂν εἴημεν πιστεύεσθαι ὑφ᾿ ὑμῶν μαρτνροῦντες, ὡς ἂν καὶ εἰδότες καὶ μηδεμίαν τοῦ @@ -446,7 +446,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
ΒΟὔτε Ἀκραγαντίνων, ὦ ἄνδρες Δελφοί, πρόξενος 1 +
Οὔτε Ἀκραγαντίνων, ὦ ἄνδρες Δελφοί, πρόξενος ὢν οὔτε ἰδιόξενος αὐτοῦ Φαλάριδος οὔτʼ ἄλλην ἔχων πρὸς αὐτὸν ἢ εὐνοίας ἰδίαν αἰτίαν ἢ μελλούσης φιλίας ἐλπίδα, τῶν δὲ πρέσβεων @@ -464,8 +464,8 @@ E. Seh wartz, Nilén.
ἐγὼ μὲν οὖν 2 -καὶ τὸ ἐνδοιάσαι ὑμᾶς1 ὅλως περὶ τούτου καὶ ἡμῖν +
ἐγὼ μὲν οὖν +καὶ τὸ ἐνδοιάσαι ὑμᾶς ὅλως περὶ τούτου καὶ ἡμῖν προθεῖναι τὴν διάσκεψιν, εἰ χρὴ δέχεσθαι τὸ ἀνάθημα ἢ ὀπίσω αὖθις ἀποπέμπειν, ἀνόσιον ἤδη εἶναι νομίζω, μᾶλλον δὲ οὐδʼ ὑπερβολὴν ἀσεβείας @@ -477,7 +477,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Δέομαι δὲ ὑμῶν Δελφὸς καὶ αὐτὸς ὢν καὶ 3 +
Δέομαι δὲ ὑμῶν Δελφὸς καὶ αὐτὸς ὢν καὶ τὸ ἴσον μετέχων τῆς τε δημοσίας εὐκλείας, εἰ φυλάττοιτο, καὶ τῆς ἐναντίας δόξης, εἰ ἐκ τῶν παρόντων προσγένοιτο, μήτʼ ἀποκλείειν τὸ ἱερὸν @@ -490,12 +490,12 @@ E. Seh wartz, Nilén.
ὁ μὲν οὖν Π ύθιος τὴν δικαίαν ἤδη περὶ τοῦ 4 +
ὁ μὲν οὖν Π ύθιος τὴν δικαίαν ἤδη περὶ τοῦ
ἀναθήματος ψῆφον ἤνεγκεν· εἰ γοῦν ἐμίσει τὸν
Φάλαριν ἢ τὸ δῶρον αὐτοῦ ἐμυσάττετο, ῥᾴδιον ἦν
ἐν τῷ Ἰονίηῳ μέσῳ καταδῦσαι αὐτὸ μετὰ τῆς ἀγούσης
ὁλκάδος, ὁ δὲ πολὺ τοὐναντίον ἐν εὐδίᾳ τε διαὑμᾶς
-
ᾧ καὶ δῆλον ὅτι προσίεται 5 +
ᾧ καὶ δῆλον ὅτι προσίεται τὴν τοῦ μονάρχου εὐσέβειαν. χρὴ δὲ καὶ ὑμᾶς τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ ψτηφισαμένους προσθεῖναι καὶ τὸν ταῦρον τουτονὶ τῷ ἄλλῳ κόσμῳ τοῦ ἱεροῦ· ἐπεὶ @@ -511,11 +511,11 @@ E. Seh wartz, Nilén. μεγαλοπρεπὲς οὕτω δῶρον θεῷ τὴν καταδικάζουσαν ἐκ τοῦ ἱεροῦ ψῆφον λαβεῖν καὶ μισθὸν κομίσασθαι τῆς εὐσεβείας τὸ κεκρίσθαι μηδὲ τοῦ ἀνατιθέναι -ἄξιον.1
+ἄξιον.Ὁ μὲν οὖν τἀναντία μοι ἐγνωκώς, καθάπερ ἐκ 6 +
Ὁ μὲν οὖν τἀναντία μοι ἐγνωκώς, καθάπερ ἐκ τοῦ Ἀκράγαντος ἄρτι καταπεπλευκώς, σφαγάς τινα ας καὶ βίας καὶ ἁρπαγὰς καὶ ἀπαγωγὰς ἐτραγῴδει τοῦ τυράννου μόνον οὐκ αὐτόπτης @@ -527,7 +527,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
εἰ δʼ 7 +
εἰ δʼ οὖν τι καὶ πέπρακται τοιοῦτον ἐν Σικελίᾳ, τοῦτ᾿ οὐ Δελφοῖς ἀναγκαῖον πολυπραγμονεῖν, εἰ μὴ ἀντὶ ἱερέων ἤδη δικασταὶ εἶναι ἀξιοῦμεν καί, δέον @@ -538,7 +538,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Καὶ τὰ μὲν τῶν ἄλλων ἐχέτω ὅπῃ βούλεται· 8 +
Καὶ τὰ μὲν τῶν ἄλλων ἐχέτω ὅπῃ βούλεται· ἡμῖν δὲ ἀναγκαῖον, οἶμαι, τὰ ἡμέτερα αὐτῶν εἰδέναι, ὅπως τε πάλαι διέκειτο καὶ ὅπως νῦν ἔχει καὶ τί ποιοῦσι λῷον ἔσται· ὅτι μὲν δὴ ἐν κρημνοῖς @@ -566,7 +566,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Μέ μνηται δὲ οὐδεὶς πώποτε ψ ῆφον ὑπὲρ ἀναθήματος 9 +
Μέ μνηται δὲ οὐδεὶς πώποτε ψ ῆφον ὑπὲρ ἀναθήματος παρ᾿ ἡμνῖν ἀν αδοθεῖσαν οὐδὲ κωλυθέντα τινὰ θύειν ἢ ἀνατιθέναι. καὶ διὰ τοῦτ᾿, οἶμαι, καὶ αὐτὸ εἰς ὑπερβολὴν ηὔξηται τὸ ἱερὸν καὶ ὑπερπλουτεῖ @@ -581,9 +581,9 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Δοκεῖτε δέ μοι, ἄνδρες Δελφοί, ἄριστα βουλεύσεσθαι 10 +
Δοκεῖτε δέ μοι, ἄνδρες Δελφοί, ἄριστα βουλεύσεσθαι περὶ τῶν παρόντων, εἰ λογίσαισθε -ὑπέρ 2 ὅσων καὶ ἡλίκων ἐστὶν ἡ σκέψις, πρῶτον +ὑπέρ ὅσων καὶ ἡλίκων ἐστὶν ἡ σκέψις, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ ἱεροῦ καὶ θυσιῶν καὶ ἀναθημάτων καὶ ἐθῶν ἀρχαίων καὶ θεσμῶν παλαιῶν καὶ δόξης τοῦ μαντείου, ἔπειτα ὑπὲρ τῆς @@ -595,7 +595,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
Περὶ μὲν οὖν ὧν βουλευόμεθα, ταῦτά ἐστιν, 11 +
Περὶ μὲν οὖν ὧν βουλευόμεθα, ταῦτά ἐστιν, οὐ Φάλαρις τύραννος εἷς οὐδʼ ὁ ταῦρος οὗτος οὐδὲ χαλκὸς μόνον, ἀλλὰ πάντες βασιλεῖς καὶ πάντες δυνάσται, ὅσοι νῦν χρῶνται τῷ ἱερῷ, καὶ χρυσὸς @@ -605,7 +605,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
τίνος οὖν ἕνεκα 12 +
τίνος οὖν ἕνεκα μὴ ὡς ἀεὶ μηδὲ ὡς πάλαι τὰ περὶ τῶν ἀναθημάτων ποιήσωμεν; ἢ τί μεμφόμενοι τοῖς παλαιοῖς ἕθεσιν καινοτομήσωμεν; καὶ ὃ μηδὲ πώποτε, @@ -624,7 +624,7 @@ E. Seh wartz, Nilén.
εἰ δʼ ὑμᾶς αὐτοὺς δοκιμαστὰς καὶ ἐξεταστὰς 13 +
εἰ δʼ ὑμᾶς αὐτοὺς δοκιμαστὰς καὶ ἐξεταστὰς ἐπιστήσετε τοῖς ἀ ιθήμασιν, ὀκνῶ μὴ ἀπορήσωμεν τῶν δοκιμασθησομένων ἔτι, οὐδενὸς ὑπομένοντος ὑπόδικον αὐτὸν καθιστάναι, καὶ ἀναλίσκοντα diff --git a/data/tlg0062/tlg006/tlg0062.tlg006.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg006/tlg0062.tlg006.1st1K-grc1.xml index 2114de8c6..7b02a9e51 100644 --- a/data/tlg0062/tlg006/tlg0062.tlg006.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg006/tlg0062.tlg006.1st1K-grc1.xml @@ -112,7 +112,7 @@
σύνεσιν δὲ οὐ μικρὰν αὐτῆς εἰπεῖν ἔχω, ὁπόταν τὸν ἐπίβουλον καὶ πολέμιον αὐτῇ τὸν ἀράχνην διαδιδράσκῃ· λοχῶντά τε γὰρ ἐπιτηρεῖ καὶ ἀντίον αὐτῷ ὁρᾷ ἐκκλίνουσα τὴν ὁρμήν, ὡς μὴ ἁλίσκοιτο σαγηνευθεῖσα καὶ περιπεσοῦσα ταῖς τοῦ θηρίου πλεκτάναις. τὴν μὲν γὰρ ἀνδρίαν καὶ τὴν ἀλκὴν αὐτῆς οὐχ ἡμᾶς χρὴ λέγειν, ἀλλʼ ὃς μεγαλοφωνότατος τῶν ποιητῶν Ὅμηρος· τὸν γὰρ ἄριστον τῶν ἡρώων ἐπαινέσαι ζητῶν οὐ λέοντι ἡ παρδάλει ἡ ὑῒ τὴν ἀλκὴν αὐτοῦ εἰκάζει, ἀλλὰ τῷ θάρσει τῆς μυίας καὶ τῷ ἀτρέστῳ καὶ λιπαρεῖ τῆς ἐπιχειρήσεως· οὐδὲ γὰρ θράσος ἀλλὰ θάρσος φησὶν αὐτῇ προσεῖναι. καὶ γὰρ εἰργομένη, φησίν, ὅμως οὐκ ἀφίσταται, ἀλλʼ ἐφίεται τοῦ δήγματος. οὕτω δὲ πάνυ ἐπαινεῖ καὶ ἀσπάζεται· τὴν μυῖαν, ὥστε οὐχ ἅπαξ οὐδʼ ἐν ὀλίγοις μέμνηται αὐτῆς, ἀλλὰ πολλάκις· οὕτω κοσμεῖ τὰ ἔπη μνημονευομένη. ἄρτι μὲν τὴν ἀγελαίαν πτῆσιν αὐτῆς ἐπὶ τὸ γάλα διέρχεται,
σύνεσιν δὲ οὐ μικρὰν αὐτῆς εἰπεῖν ἔχω, ὁπόταν τὸν ἐπίβουλον καὶ πολέμιον αὐτῇ τὸν ἀράχνην διαδιδράσκῃ· λοχῶντά τε γὰρ ἐπιτηρεῖ καὶ ἀντίον αὐτῷ ὁρᾷ ἐκκλίνουσα τὴν ὁρμήν, ὡς μὴ ἁλίσκοιτο σαγηνευθεῖσα καὶ περιπεσοῦσα ταῖς τοῦ θηρίου πλεκτάναις. τὴν μὲν γὰρ ἀνδρίαν καὶ τὴν ἀλκὴν αὐτῆς οὐχ ἡμᾶς χρὴ λέγειν, ἀλλʼ ὃς μεγαλοφωνότατος τῶν ποιητῶν Ὅμηρος· τὸν γὰρ ἄριστον τῶν ἡρώων ἐπαινέσαι ζητῶν οὐ λέοντι ἡ παρδάλει ἡ ὑῒ τὴν ἀλκὴν αὐτοῦ εἰκάζει, ἀλλὰ τῷ θάρσει τῆς μυίας καὶ τῷ ἀτρέστῳ καὶ λιπαρεῖ τῆς ἐπιχειρήσεως· οὐδὲ γὰρ θράσος ἀλλὰ θάρσος φησὶν αὐτῇ προσεῖναι. καὶ γὰρ εἰργομένη, φησίν, ὅμως οὐκ ἀφίσταται, ἀλλʼ ἐφίεται τοῦ δήγματος. οὕτω δὲ πάνυ ἐπαινεῖ καὶ ἀσπάζεται· τὴν μυῖαν, ὥστε οὐχ ἅπαξ οὐδʼ ἐν ὀλίγοις μέμνηται αὐτῆς, ἀλλὰ πολλάκις· οὕτω κοσμεῖ τὰ ἔπη μνημονευομένη. ἄρτι μὲν τὴν ἀγελαίαν πτῆσιν αὐτῆς ἐπὶ τὸ γάλα διέρχεται,
Λουκιανὸς Νιγρίνῳ εὖ πράττειν. ἡ μὲν παροιμία φησίν, Γλαῦκα εἰς Ἀθήνας, ὡς γελοῖον ὃν εἴ τις ἐκεῖ κομίζοι γλαῦκας, ὅτι πολλαὶ παρʼ αὐτοῖς εἰσιν. ἐγὼ δʼ εἰ μὲν δύναμιν λόγων ἐπιδείξασθαι βουλόμενος ἔπειτα Νιγρίνῳ γράψας βιβλίον ἔπεμπον, εἰχόμην ἂν τῷ γελοίῳ γλαῦκας ὡς ἀληθῶς ἐμπορευόμενος· ἐπεὶ δὲ μόνην σοι δηλῶσαι τὴν ἐμὴν γνώμην ἐθέλω, ὅπως τε νῦν ἔχω καὶ ὅτι μὴ παρέργως εἴλημμαι πρὸς τῶν σῶν λόγων, ἀποφεύγοιμʼ ἂν εἰκότως καὶ τὸ τοῦ Θουκυδίδου λέγοντος, ὅτι ἡ ἀμαθία μὲν θράσος, ὀκνηροὺς δὲ τὸ λελογισμένον ἀπεργάζεται· δῆλον γὰρ ὡς οὐχ ἡ ἀμαθία μοι μόνη τῆς τοιαύτης τόλμης, ἀλλὰ καὶ ὁ πρὸς τοὺς λόγους ἔρως αἴτιος. ἔρρωσο.
Λουκιανὸς Νιγρίνῳ εὖ πράττειν. ἡ μὲν παροιμία φησίν, Γλαῦκα εἰς Ἀθήνας, ὡς γελοῖον ὂν εἴ τις ἐκεῖ κομίζοι γλαῦκας, ὅτι πολλαὶ παρʼ αὐτοῖς εἰσιν. ἐγὼ δʼ εἰ μὲν δύναμιν λόγων ἐπιδείξασθαι βουλόμενος ἔπειτα Νιγρίνῳ γράψας βιβλίον ἔπεμπον, εἰχόμην ἂν τῷ γελοίῳ γλαῦκας ὡς ἀληθῶς ἐμπορευόμενος· ἐπεὶ δὲ μόνην σοι δηλῶσαι τὴν ἐμὴν γνώμην ἐθέλω, ὅπως τε νῦν ἔχω καὶ ὅτι μὴ παρέργως εἴλημμαι πρὸς τῶν σῶν λόγων, ἀποφεύγοιμʼ ἂν εἰκότως καὶ τὸ τοῦ Θουκυδίδου λέγοντος, ὅτι ἡ ἀμαθία μὲν θράσος, ὀκνηροὺς δὲ τὸ λελογισμένον ἀπεργάζεται· δῆλον γὰρ ὡς οὐχ ἡ ἀμαθία μοι μόνη τῆς τοιαύτης τόλμης, ἀλλὰ καὶ ὁ πρὸς τοὺς λόγους ἔρως αἴτιος. ἔρρωσο.
ὡς σεμνὸς ἡμῖν σφόδρα καὶ μετέωρος ἐπανελήλυθας. οὐ τοίνυν προσβλέπειν ἡμᾶς ἔτι ἀξιοῖς οὔθʼ ὁμιλίας μεταδίδως οὔτε κοινωνεῖς τῶν ὁμοίων λόγων, ἀλλʼ ἄφνω μεταβέβλησαι καὶ ὅλως
ὁδοῦ πάρεργον ἥκω σοι εὐδαίμων τε καὶ μακάριος γεγενημένος καὶ τοῦτο δὴ τὸ ἀπὸ τῆς σκηνῆς ὄνομα, τρισόλβιος.
Ἡράκλεις, οὕτως ἐν βραχεῖ;
καὶ μάλα.
-τί δέ, τὸ μετὰ
τί δέ, τὸ μετὰ
Οὐ θαυμαστὸν εἶναί σοι δοκεῖ πρὸς Διός, ἀντὶ μὲν δούλου με ἐλεύθερον, ἀντὶ δὲ πένητος ὡς ἀληθῶς πλούσιον, ἀντὶ δὲ ἀνοήτου τε καὶ τετυφωμένου γενέσθαι μετριώτερον;
προήχθη γὰρ αὐτήν τε φιλοσοφίαν ἐπαινέσαι καὶ τὴν ἀπὸ ταύτης ἐλευθερίαν καὶ τῶν δημοσίᾳ νομιζομένων ἀγαθῶν καταγελάσαι, πλούτου καὶ δόξης καὶ βασιλείας καὶ τιμῆς, ἔτι τε χρυσοῦ καὶ πορφύρας, τῶν πάνυ περιβλέπτων τοῖς πολλοῖς, τέως δὲ κἀμοὶ δοκούντων. ἅπερ ἔγωγε ἀτενεῖ καὶ ἀναπεπταμένῃ τῇ ψυχῇ δεξάμενος αὐτίκα μὲν οὐδὲ εἶχον εἰκάσαι ὅπερ ἐπεπόνθειν, ἀλλὰ παντοῖος ἐγιγνόμην· καὶ ἄρτι μὲν ἐλυπούμην, ἐληλεγμένων μοι τῶν φιλτάτων, πλούτου τε καὶ ἀργυρίου καὶ δόξης, καὶ μόνον οὐκ ἐδάκρυον ἐπʼ αὐτοῖς καθῃρημένοις, ἄρτι
προιὼν δὲ ἐς τόδε περιήχθην, ὅπερ ἀρτίως ἡμῖν ἐπεκάλεις· γαῦρός τε γὰρ ὑπὸ τοῦ λόγου καὶ μετέωρός εἰμι καὶ ὅλως μικρὸν οὐκέτι οὐδὲν ἐπινοῶ· δοκῶ γάρ μοι ὅμοιόν τι πεπονθέναι πρὸς φιλοσοφίαν, οἷόνπερ καὶ οἱ Ἰνδοὶ πρὸς τὸν οἶνον λέγονται παθεῖν, ὅτε πρῶτον ἔπιον αὐτοῦ· θερμότεροι γὰρ ὄντες φύσει πιόντες ἰσχυρὸν οὕτω ποτὸν αὐτίκα μάλα ἐξεβακχεύθησαν καὶ διπλασίως ὑπὸ τοῦ ἀκράτου ἐξεμάνησαν. οὕτω σοι καὶ αὐτὸς ἔνθεος καὶ μεθύων ὑπὸ τῶν λόγων περιέρχομαι.
προϊὼν δὲ ἐς τόδε περιήχθην, ὅπερ ἀρτίως ἡμῖν ἐπεκάλεις· γαῦρός τε γὰρ ὑπὸ τοῦ λόγου καὶ μετέωρός εἰμι καὶ ὅλως μικρὸν οὐκέτι οὐδὲν ἐπινοῶ· δοκῶ γάρ μοι ὅμοιόν τι πεπονθέναι πρὸς φιλοσοφίαν, οἷόνπερ καὶ οἱ Ἰνδοὶ πρὸς τὸν οἶνον λέγονται παθεῖν, ὅτε πρῶτον ἔπιον αὐτοῦ· θερμότεροι γὰρ ὄντες φύσει πιόντες ἰσχυρὸν οὕτω ποτὸν αὐτίκα μάλα ἐξεβακχεύθησαν καὶ διπλασίως ὑπὸ τοῦ ἀκράτου ἐξεμάνησαν. οὕτω σοι καὶ αὐτὸς ἔνθεος καὶ μεθύων ὑπὸ τῶν λόγων περιέρχομαι.
καὶ μὴν τοῦτό γε οὐ μεθύειν, ἀλλὰ νήφειν τε καὶ σωφρονεῖν ἐστιν. ἐγὼ δὲ βουλοίμην ἄν, εἰ οἷόν τε, αὐτῶν ἀκοῦσαι τῶν λόγων· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ φθονεῖν
θάρρει, ὦγαθέ· τοῦτο γάρ τοι τὸ τοῦ Ὁμήρου, σπεύδοντα καὶ αὐτὸν παρακαλεῖς, καὶ εἴ γε μὴ ἔφθης, αὐτὸς ἂν ἐδεήθην ἀκοῦσαί μου διηγουμένου· μάρτυρα γάρ σε παραστήσασθαι πρὸς τοὺς πολλοὺς ἐθέλω, ὅτι οὐκ ἀλόγως μαίνομαι· ἄλλως
θάρρει, ὦγαθέ· τοῦτο γάρ τοι τὸ τοῦ Ὁμήρου, σπεύδοντα καὶ αὐτὸν παρακαλεῖς, καὶ εἴ γε μὴ ἔφθης, αὐτὸς ἂν ἐδεήθην ἀκοῦσαί μου διηγουμένου· μάρτυρα γάρ σε παραστήσασθαι πρὸς τοὺς πολλοὺς ἐθέλω, ὅτι οὐκ ἀλόγως μαίνομαι· ἄλλως
καὶ ὥσπερ οἱ ἐρασταὶ τῶν παιδικῶν οὐ παρόντων ἔργʼ ἄττα καὶ λόγους εἰρημένους αὐτοῖς διαμνημονεύουσι καὶ τούτοις ἐνδιατρίβοντες ἐξαπατῶσι τὴν νόσον, ὡς παρόντων σφίσι τῶν ἀγαπωμένων—ἔνιοι γοῦν αὐτοῖς καὶ προσλαλεῖν οἴονται καὶ ὡς ἄρτι λεγομένων πρὸς αὐτοὺς ὧν τότε ἤκουσαν, ἥδονται καὶ προσάψαντες τὴν ψυχὴν τῇ μνήμῃ τῶν παρεληλυθότων σχολὴν οὐκ ἄγουσιν τοῖς ἐν ποσὶν ἀνιᾶσθαι—οὕτω δὴ καὶ αὐτὸς φιλοσοφίας οὐ παρούσης τοὺς λόγους, οὓς τότε ἤκουσα, συναγείρων καὶ πρὸς ἐμαυτὸν ἀνατυλίττων οὐ μικρὰν ἔχω παραμυθίαν, καὶ ὅλως καθάπερ ἐν πελάγει καὶ νυκτὶ πολλῇ φερόμενος, ἐς πυρσόν τινα τοῦτον ἀποβλέπω, πᾶσι μὲν παρεῖναι τοῖς ὑπʼ ἐμοῦ πραττομένοις τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον οἰόμενος, ἀεὶ δὲ ὥσπερ ἀκούων αὐτοῦ τὰ αὐτὰ πρός με λέγοντος· ἐνίοτε δέ, καὶ μάλιστα ὅταν ἐνερείσω τὴν ψυχήν, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ μοι φαίνεται καὶ τῆς φωνῆς ὁ ἦχος ἐν ταῖς ἀκοαῖς παραμένει· καὶ γάρ τοι κατὰ τὸν κωμικὸν ὡς ἀληθῶς ἐγκατέλιπέν τι κέντρον τοῖς ἀκούουσιν.
καὶ ὥσπερ οἱ ἐρασταὶ τῶν παιδικῶν οὐ παρόντων ἔργʼ ἄττα καὶ λόγους εἰρημένους αὐτοῖς διαμνημονεύουσι καὶ τούτοις ἐνδιατρίβοντες ἐξαπατῶσι τὴν νόσον, ὡς παρόντων σφίσι τῶν ἀγαπωμένων—ἔνιοι γοῦν αὐτοῖς καὶ προσλαλεῖν οἴονται καὶ ὡς ἄρτι λεγομένων πρὸς αὐτοὺς ὧν τότε ἤκουσαν, ἥδονται καὶ προσάψαντες τὴν ψυχὴν τῇ μνήμῃ τῶν παρεληλυθότων σχολὴν οὐκ ἄγουσιν τοῖς ἐν ποσὶν ἀνιᾶσθαι—οὕτω δὴ καὶ αὐτὸς φιλοσοφίας οὐ παρούσης τοὺς λόγους, οὓς τότε ἤκουσα, συναγείρων καὶ πρὸς ἐμαυτὸν ἀνατυλίττων οὐ μικρὰν ἔχω παραμυθίαν, καὶ ὅλως καθάπερ ἐν πελάγει καὶ νυκτὶ πολλῇ φερόμενος, ἐς πυρσόν τινα τοῦτον ἀποβλέπω, πᾶσι μὲν παρεῖναι τοῖς ὑπʼ ἐμοῦ πραττομένοις τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον οἰόμενος, ἀεὶ δὲ ὥσπερ ἀκούων αὐτοῦ τὰ αὐτὰ πρός με λέγοντος· ἐνίοτε δέ, καὶ μάλιστα ὅταν ἐνερείσω τὴν ψυχήν, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ μοι φαίνεται καὶ τῆς φωνῆς ὁ ἦχος ἐν ταῖς ἀκοαῖς παραμένει· καὶ γάρ τοι κατὰ τὸν κωμικὸν ὡς ἀληθῶς ἐγκατέλιπέν τι κέντρον τοῖς ἀκούουσιν.
παῦε, ὦ θαυμάσιε, μακρὸν
παῦε, ὦ θαυμάσιε, μακρὸν
πολλοὺς οἶδα τοιούτους. ἀλλὰ τί τοῦτο;
δέδοικα μή σοι μεταξὺ δόξω γελοίως αὐτὰ μιμεῖσθαι, τὰ μὲν ἀτάκτως συνείρων, ἐνίοτε δὲ καὶ αὐτὸν ὑπʼ ἀσθενείας τὸν νοῦν διαφθείρων, κᾆτα προαχθῇς ἠρέμα καὶ αὐτοῦ καταγνῶναι τοῦ δράματος. καὶ τὸ μὲν ἐμόν, οὐ πάνυ ἄχθομαι, ἡ δὲ ὑπόθεσις οὐ μετρίως με λυπήσειν ἔοικε συνεκπίπτουσα καὶ τὸ ἐμὸν μέρος ἀσχημονοῦσα.
ὡς εὖ γε νὴ τὸν Ἑρμῆν καὶ κατὰ τὸν τῶν 10 ῥητόρων νόμον πεπροοιμίασταί σοι· ἔοικας γοῦν κἀκεῖνα προσθήσειν, ὡς διʼ ὀλίγου τε ὑμῖν ἡ συνουσία ἐγένετο καὶ ὡς οὐδʼ αὐτὸς ἧκες πρὸς τὸν λόγον παρεσκευασμένος καὶ ὡς ἄμεινον εἶχεν αὐτοῦ ταῦτα λέγοντος ἀκούειν· σὺ γὰρ ὀλίγα καὶ ὅσα οἷόν τε ἦν, τυγχάνεις τῇ μνήμῃ συγκεκομισμένος. οὐ ταῦτʼ ἐρεῖν ἔμελλες; οὐδὲν οὖν αὐτῶν ἔτι σοι δεῖ πρὸς ἐμέ· νόμισον δὲ τούτου γε ἕνεκα πάντα σοι προειρῆσθαι· ὡς ἐγὼ καὶ βοᾶν καὶ κροτεῖν ἕτοιμος. ἢν δὲ διαμέλλῃς, μνησικακήσω γε παρὰ τὸν ἀγῶνα καὶ ὀξύτατα συρίξομαι.
Καὶ ταῦτα μέν, ἃ σὺ διῆλθες, ἐβουλόμην ἂν εἰρῆσθαί μοι, κἀκεῖνα δέ, ὅτι οὐχ ἑξῆς οὐδὲ ὡς ἐκεῖνος ἔλεγε, ῥῆσίν τινα περὶ πάντων ἐρῶ· πάνυ γὰρ τοῦθʼ ἡμῖν ἀδύνατον· οὐδʼ αὖ ἐκείνῳ περιθείς τοὺς λόγους, μὴ καὶ κατʼ ἄλλο τι γένωμαι τοῖς ὑποκριταῖς ἐκείνοις ὅμοιος, οἳ πολλάκις ἢ Ἀγαμέμνονος ἢ Κρέοντος ἢ καὶ Ἡρακλέους αὐτοῦ πρόσωπον ἀνειληφότες, χρυσίδας ἠμφιεσμένοι καὶ δεινὸν βλέποντες καὶ μέγα κεχηνότες μικρὸν φθέγγονται καὶ ἰσχνὸν καὶ γυναικῶδες καὶ τῆς Ἑκάβης ἢ Πολυξένης πολὺ ταπεινότερον. ἵνʼ οὖν μὴ καὶ αὐτὸς ἐλέγχωμαι πάνυ μεῖζον τῆς ἐμαυτοῦ κεφαλῆς προσωπεῖον περικείμενος καὶ τὴν σκευὴν καταισχύνων, ἀπὸ γυμνοῦ σοι βούλομαι τοὐμοῦ προσώπου προσλαλεῖν, ἵνα μὴ συγκατασπάσω που πεσὼν τὸν ἥρωα ὃν ὑποκρίνομαι.
Καὶ ταῦτα μέν, ἃ σὺ διῆλθες, ἐβουλόμην ἂν εἰρῆσθαί μοι, κἀκεῖνα δέ, ὅτι οὐχ ἑξῆς οὐδὲ ὡς ἐκεῖνος ἔλεγε, ῥῆσίν τινα περὶ πάντων ἐρῶ· πάνυ γὰρ τοῦθʼ ἡμῖν ἀδύνατον· οὐδʼ αὖ ἐκείνῳ περιθεὶς τοὺς λόγους, μὴ καὶ κατʼ ἄλλο τι γένωμαι τοῖς ὑποκριταῖς ἐκείνοις ὅμοιος, οἳ πολλάκις ἢ Ἀγαμέμνονος ἢ Κρέοντος ἢ καὶ Ἡρακλέους αὐτοῦ πρόσωπον ἀνειληφότες, χρυσίδας ἠμφιεσμένοι καὶ δεινὸν βλέποντες καὶ μέγα κεχηνότες μικρὸν φθέγγονται καὶ ἰσχνὸν καὶ γυναικῶδες καὶ τῆς Ἑκάβης ἢ Πολυξένης πολὺ ταπεινότερον. ἵνʼ οὖν μὴ καὶ αὐτὸς ἐλέγχωμαι πάνυ μεῖζον τῆς ἐμαυτοῦ κεφαλῆς προσωπεῖον περικείμενος καὶ τὴν σκευὴν καταισχύνων, ἀπὸ γυμνοῦ σοι βούλομαι τοὐμοῦ προσώπου προσλαλεῖν, ἵνα μὴ συγκατασπάσω που πεσὼν τὸν ἥρωα ὃν ὑποκρίνομαι.
Οὗτος ἀνὴρ οὐ παύσεται τήμερον πρός με πολλῇ τῇ σκηνῇ καὶ τῇ τραγῳδίᾳ χρώμενος.
Οὗτος ἁνὴρ οὐ παύσεται τήμερον πρός με πολλῇ τῇ σκηνῇ καὶ τῇ τραγῳδίᾳ χρώμενος.
Καὶ μὴν παύσομαί γε· πρὸς ἐκεῖνα δὲ ἤδη τρέψομαι. ἡ μὲν ἀρχὴ τῶν λόγων ἔπαινος ἦν Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἀθήνησιν ἀνθρώπων, ὅτι φιλοσοφίᾳ καὶ πενίᾳ σύντροφοί εἰσιν καὶ οὔτε τῶν ἀστῶν οὔτε τῶν ξένων οὐδένα τέρπονται ὁρῶντες, ὃς ἂν τρυφὴν εἰσάγειν εἰς αὐτοὺς βιάζηται, ἀλλὰ κἄν τις ἀφίκηται παρʼ αὐτοὺς οὕτω διακείμενος, ἠρέμα τε μεθαρμόττουσι καὶ παραπαιδαγωγοῦσι καὶ πρὸς τὸ καθαρὸν τῆς διαίτης μεθιστᾶσιν.
ἐμέμνητο γοῦν τινος τῶν πολυχρύσων, ὃς ἐλθὼν Ἀθήναζε μάλʼ ἐπίσημος καὶ φορτικὸς ἀκολούθων ὄχλῳ καὶ ποικίλῃ ἐσθῆτι καὶ χρυσῷ αὐτὸς μὲν ᾤετο ζηλωτὸς εἶναι πᾶσι τοῖς Ἀθηναίοις καὶ ὡς ἂν εὐδαίμων ἀποβλέπεσθαι· τοῖς δʼ ἄρα δυστυχεῖν ἐδόκει τὸ ἀνθρώπιον, καὶ παιδεύειν ἐπεχείρουν αὐτὸν οὐ πικρῶς οὐδʼ ἄντικρυς ἀπαγορεύοντες ἐν ἐλευθέρᾳ τῇ πόλει καθʼ ὅντινα τρόπον βούλεται μὴ βιοῦν· ἀλλʼ ἐπεὶ κἀν τοῖς γυμνασίοις καὶ λουτροῖς ὀχληρὸς ἦν θλίβων τοῖς οἰκέταις καὶ στενοχωρῶν τοὺς ἀπαντῶντας, ἡσυχῆ τις ἂν ὑπεφθέγξατο προσποιούμενος λανθάνειν, ὥσπερ οὐ πρὸς αὐτὸν ἐκεῖνον ἀποτείνων, Δέδοικε μὴ παραπόληται μεταξὺ λουόμενος· καὶ μὴν εἰρήνη γε μακρὰ κατέχει τὸ βαλανεῖον· οὐδὲν οὖν δεῖ στρατοπέδου. ὁ δὲ ἀκούων ἀεί,
Ὅτι δʼ οὐκ αἰσχύνονται πενίαν ὁμολογοῦντες, ἐμέμνητο πρός με φωνῆς τινος, ἢν ἀκοῦσαι πάντων ἔφη κοινῇ προεμένων ἐν τῷ ἀγῶνι τῶν Παναθηναίων· ληφθέντα μὲν γάρ τινα τῶν πολιτῶν ἄγεσθαι παρὰ τὸν ἀγωνοθέτην, ὅτι βαπτὸν ἔχων ἱμάτιον ἐθεώρει, τοὺς δὲ ἰδόντας ἐλεῆσαί τε καὶ παραιτεῖσθαι καὶ τοῦ κήρυκος ἀνειπόντος, ὅτι παρὰ τὸν νόμον ἐποίησεν ἐν τοιαύτῃ ἐσθῆτι θεώμενος, ἀναβοῆσαι μιᾷ φωνῇ πάντας ὥσπερ ἐσκεμμένους, συγγνώμην ἀπονέμειν αὐτῷ τοιαῦτά γε ἀμπεχομένῳ· μὴ γὰρ ἔχειν αὐτὸν ἕτερα. Ταῦτά τε οὖν ἐπῄνει καὶ προσέτι τὴν ἐλευθερίαν τὴν ἐκεῖ καὶ τῆς διαίτης τὸ ἀνεπίφθονον, ἡσυχίαν τε καὶ ἀπραγμοσύνην, ἃ δὴ ἄφθονα παρʼ αὐτοῖς ἐστιν. ἀπέφαινε γοῦν φιλοσοφίᾳ συνῳδὸν τὴν παρὰ τοῖς τοιούτοις διατριβὴν καὶ καθαρὸν ἦθος φυλάξαι δυναμένην, σπουδαίῳ τε ἀνδρὶ καὶ πλούτου καταφρονεῖν πεπαιδευμένῳ καὶ τῷ πρὸς τὰ φύσει καλὰ ζῆν προαιρουμένῳ τὸν ἐκεῖ βίον μάλιστα ἡρμοσμένον.
Ὅτι δʼ οὐκ αἰσχύνονται πενίαν ὁμολογοῦντες, ἐμέμνητο πρός με φωνῆς τινος, ἣν ἀκοῦσαι πάντων ἔφη κοινῇ προεμένων ἐν τῷ ἀγῶνι τῶν Παναθηναίων· ληφθέντα μὲν γάρ τινα τῶν πολιτῶν ἄγεσθαι παρὰ τὸν ἀγωνοθέτην, ὅτι βαπτὸν ἔχων ἱμάτιον ἐθεώρει, τοὺς δὲ ἰδόντας ἐλεῆσαί τε καὶ παραιτεῖσθαι καὶ τοῦ κήρυκος ἀνειπόντος, ὅτι παρὰ τὸν νόμον ἐποίησεν ἐν τοιαύτῃ ἐσθῆτι θεώμενος, ἀναβοῆσαι μιᾷ φωνῇ πάντας ὥσπερ ἐσκεμμένους, συγγνώμην ἀπονέμειν αὐτῷ τοιαῦτά γε ἀμπεχομένῳ· μὴ γὰρ ἔχειν αὐτὸν ἕτερα. Ταῦτά τε οὖν ἐπῄνει καὶ προσέτι τὴν ἐλευθερίαν τὴν ἐκεῖ καὶ τῆς διαίτης τὸ ἀνεπίφθονον, ἡσυχίαν τε καὶ ἀπραγμοσύνην, ἃ δὴ ἄφθονα παρʼ αὐτοῖς ἐστιν. ἀπέφαινε γοῦν φιλοσοφίᾳ συνῳδὸν τὴν παρὰ τοῖς τοιούτοις διατριβὴν καὶ καθαρὸν ἦθος φυλάξαι δυναμένην, σπουδαίῳ τε ἀνδρὶ καὶ πλούτου καταφρονεῖν πεπαιδευμένῳ καὶ τῷ πρὸς τὰ φύσει καλὰ ζῆν προαιρουμένῳ τὸν ἐκεῖ βίον ὡς μάλιστα ἡρμοσμένον.
ὅστις δὲ πλούτου ἐρᾷ καὶ χρυσῷ κεκήληται καὶ πορφύρᾳ καὶ δυναστείᾳ μετρεῖ τὸ εὔδαιμον, ἄγευστος μὲν ἐλευθερίας, ἀπείρατος δὲ παρρησίας, ἀθέατος δὲ ἀληθείας, κολακείᾳ τὰ πάντα καὶ δουλείᾳ σύντροφος, ἢ ὅστις ἡδονῇ πᾶσαν τὴν ψυχὴν ἐπιτρέψας ταύτῃ μόνῃ λατρεύειν διέγνωκε, φίλος μὲν περιέργων τραπεζῶν, φίλος δὲ πότων καὶ ἀφροδισίων, ἀνάπλεως γοητείας καὶ ἀπάτης καὶ ψευδολογίας,
ὅστις δὲ πλούτου ἐρᾷ καὶ χρυσῷ κεκήληται καὶ πορφύρᾳ καὶ δυναστείᾳ μετρεῖ τὸ εὔδαιμον, ἄγευστος μὲν ἐλευθερίας, ἀπείρατος δὲ παρρησίας, ἀθέατος δὲ ἀληθείας, κολακείᾳ τὰ πάντα καὶ δουλείᾳ σύντροφος, ἢ ὅστις ἡδονῇ πᾶσαν τὴν ψυχὴν ἐπιτρέψας ταύτῃ μόνῃ λατρεύειν διέγνωκε, φίλος μὲν περιέργων τραπεζῶν, φίλος δὲ πότων καὶ ἀφροδισίων, ἀνάπλεως γοητείας καὶ ἀπάτης καὶ ψευδολογίας,
μεσταὶ γὰρ αὐτοῖς τῶν φιλτάτων πᾶσαι μὲν ἀγυιαί, πᾶσαι δὲ ἀγοραί· πάρεστι δὲ πάσαις πύλαις τὴν ἡδονὴν καταδέχεσθαι, τοῦτο μὲν διʼ ὀφθαλμῶν, τοῦτο δὲ διʼ ὤτων τε καὶ ῥινῶν τοῦτο δὲ καὶ διὰ λαιμοῦ καὶ διʼ ἀφροδισίων· ὑφʼ ἧς δὴ ῥεούσης ἀενάῳ τε καὶ θολερῷ ῥεύματι πᾶσαι μὲν ἀνευρύνονται ὁδοί· συνεισέρχεται γὰρ μοιχεία καὶ φιλαργυρία καὶ ἐπιορκία καὶ τὸ τοιοῦτο φῦλον τῶν ἡδονῶν, παρασύρεται δὲ τῆς ψυχῆς ὑποκλυζομένης πάντοθεν αἰδὼς καὶ ἀρετὴ καὶ δικαιοσύνη· τῶν δὲ ἔρημος ὁ χῶρος γενόμενος δίψης ἀεὶ πιμπράμενος
μεσταὶ γὰρ αὐτοῖς τῶν φιλτάτων πᾶσαι μὲν ἀγυιαί, πᾶσαι δὲ ἀγοραί· πάρεστι δὲ πάσαις πύλαις τὴν ἡδονὴν καταδέχεσθαι, τοῦτο μὲν διʼ ὀφθαλμῶν, τοῦτο δὲ διʼ ὤτων τε καὶ ῥινῶν, τοῦτο δὲ καὶ διὰ λαιμοῦ καὶ διʼ ἀφροδισίων· ὑφʼ ἧς δὴ ῥεούσης ἀενάῳ τε καὶ θολερῷ ῥεύματι πᾶσαι μὲν ἀνευρύνονται ὁδοί· συνεισέρχεται γὰρ μοιχεία καὶ φιλαργυρία καὶ ἐπιορκία καὶ τὸ τοιοῦτο φῦλον τῶν ἡδονῶν, παρασύρεται δὲ τῆς ψυχῆς ὑποκλυζομένης πάντοθεν αἰδὼς καὶ ἀρετὴ καὶ δικαιοσύνη· τῶν δὲ ἔρημος ὁ χῶρος γενόμενος δίψης ἀεὶ πιμπράμενος
Τοιαύτην ἀπέφαινε τὴν πόλιν καὶ τοσούτων διδάσκαλον ἀγαθῶν. ἐγὼ γοῦν, ἔφη, ὅτε τὸ πρῶτον ἐπανῄειν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος, πλησίον που γενόμενος ἐπιστήσας ἐμαυτὸν λόγον ἀπῄτουν τῆς δεῦρο ἀφίξεως, ἐκεῖνα δὴ τὰ τοῦ Ὁμήρου λέγων,
Τοιαύτην ἀπέφαινε τὴν πόλιν καὶ τοσούτων διδάσκαλον ἀγαθῶν. ἐγὼ γοῦν, ἔφη, ὅτε τὸ πρῶτον ἐπανῄειν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος, πλησίον που γενόμενος ἐπιστήσας ἐμαυτὸν λόγον ἀπῄτουν τῆς δεῦρο ἀφίξεως, ἐκεῖνα δὴ τὰ τοῦ Ὁμήρου λέγων·
Οὕτω δὴ βουλευσάμενος καὶ καθάπερ ὁ Ζεὺς τὸν Ἕκτορα ὑπεξαγαγὼν ἐμαυτὸν ἐκ βελέων, φασίν, ἔκ τʼ ἀνδροκτασίης ἔκ θʼ αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ τὸ λοιπὸν οἰκουρεῖν εἱλόμην καὶ βίον τινὰ τοῦτον γυναικώδη καὶ ἄτολμον τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα προτιθέμενος αὐτῇ φιλοσοφίᾳ καὶ Πλάτωνι καὶ ἀληθείᾳ προσλαλῶ, καὶ καθίσας ἐμαυτὸν ὥσπερ ἐν θεάτρῳ μυριάνδρῳ σφόδρα που μετέωρος ἐπισκοπῶ τὰ γιγνόμενα, τοῦτο μὲν πολλὴν ψυχαγωγίαν καὶ γέλωτα παρέχειν δυνάμενα, τοῦτο δὲ καὶ πεῖραν ἀνδρὸς ὡς ἀληθῶς βεβαίου λαβεῖν.
ἔνεστι δὲ καὶ φιλοσοφίαν θαυμάσαι παραθεωροῦντα τὴν τοσαύτην ἄνοιαν, καὶ τῶν τῆς τύχης ἀγαθῶν καταφρονεῖν ὁρῶντα ὥσπερ ἐν σκηνῇ καὶ πολυπροσώπῳ δράματι τὸν μὲν ἐξ οἰκέτου δεσπότην προϊόντα, τὸν δʼ ἀντὶ πλουσίου πένητα, τὸν δὲ σατράπην ἐκ πένητος ἢ βασιλέα, τὸν δὲ φίλον τούτου, τὸν δὲ ἐχθρόν, τὸν δὲ φυγάδα· τοῦτο γάρ τοι καὶ τὸ δεινότατόν ἐστιν, ὅτι καίτοι μαρτυρομένης τῆς Τύχης παίζειν τὰ τῶν ἀνθρώπων
ὃ δὲ δὴ ἔφην, ὅτι καὶ γελᾶν ἐν τοῖς γιγνομένοις ἔνεστι καὶ ψυχαγωγεῖσθαι, τοῦτο ἤδη σοι φράσω. πῶς γὰρ οὐ γελοῖοι μὲν πλουτοῦντες αὐτοὶ καὶ τὰς πορφυρίδας προφαίνοντες καὶ τοὺς δακτυλίους προτείνοντες καὶ πολλὴν κατηγοροῦντες ἀπειροκαλίαν, τὸ δὲ καινότατον. τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀλλοτρίᾳ φωνῇ προσαγορεύοντες, ἀγαπᾶν ἀξιοῦντες, ὅτι μόνον αὐτοὺς προσέβλεψαν, οἱ δὲ σεμνότεροι καὶ προσκυνεῖσθαι περιμένοντες, οὐ πόρρωθεν οὐδʼ ὡς Πέρσαις νόμος, ἀλλὰ δεῖ προσελθόντα καὶ ὑποκύψαντα
ὃ δὲ δὴ ἔφην, ὅτι καὶ γελᾶν ἐν τοῖς γιγνομένοις ἔνεστι καὶ ψυχαγωγεῖσθαι, τοῦτο ἤδη σοι φράσω. πῶς γὰρ οὐ γελοῖοι μὲν πλουτοῦντες αὐτοὶ καὶ τὰς πορφυρίδας προφαίνοντες καὶ τοὺς δακτυλίους προτείνοντες καὶ πολλὴν κατηγοροῦντες ἀπειροκαλίαν, τὸ δὲ καινότατον, τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀλλοτρίᾳ φωνῇ προσαγορεύοντες, ἀγαπᾶν ἀξιοῦντες, ὅτι μόνον αὐτοὺς προσέβλεψαν, οἱ δὲ σεμνότεροι καὶ προσκυνεῖσθαι περιμένοντες, οὐ πόρρωθεν οὐδʼ ὡς Πέρσαις νόμος, ἀλλὰ δεῖ προσελθόντα καὶ ὑποκύψαντα
πολὺ δὲ τούτων οἱ προσιόντες αὐτοὶ καὶ θεραπεύοντες γελοιότεροι, νυκτὸς μὲν ἐξανιστάμενοι μέσης, περιθέοντες δὲ ἐν κύκλῳ τὴν πόλιν καὶ πρὸς τῶν οἰκετῶν ἀποκλειόμενοι, κύνες καὶ κόλακες καὶ τὰ τοιαῦτα ἀκούειν ὑπομένοντες. γέρας δὲ τῆς πικρᾶς ταύτης αὐτοῖς περιόδου τὸ φορτικὸν ἐκεῖνο δεῖπνον καὶ πολλῶν αἴτιον
Ἐγὼ μέντοι γε πολὺ τῶν κολακευομένων ἐξωλεστέρους τοὺς κόλακας ὑπείληφα, καὶ σχεδὸν αὐτοὺς ἐκείνοις καθίστασθαι τῆς ὑπερηφανίας αἰτίους· ὅταν γὰρ αὐτῶν τὴν περιουσίαν θαυμάσωσιν καὶ τὸν χρυσὸν ἐπαινέσωσιν καὶ τοὺς πυλῶνας ἕωθεν ἐμπλήσωσιν καὶ προσελθόντες ὥσπερ δεσπότας προσείπωσιν, τί καὶ φρονήσειν ἐκείνους εἰκός ἐστιν; εἰ δέ γε κοινῷ δόγματι κἂν πρὸς ὀλίγον ἀπέσχοντο τῆσδε τῆς ἐθελοδουλείας, οὐκ ἂν οἴει τοὐναντίον αὐτοὺς ἐλθεῖν ἐπὶ τὰς θύρας τῶν πτωχῶν δεομένους τοὺς πλουσίους, μὴ ἀθέατον αὐτῶν μηδʼ ἀμάρτυρον τὴν εὐδαιμονίαν καταλιπεῖν μηδʼ ἀνόνητόν τε καὶ ἄχρηστον τῶν τραπεζῶν τὸ κάλλος καὶ τῶν οἴκων τὸ μέγεθος; οὐ γὰρ οὕτω τοῦ πλουτεῖν ἐρῶσιν ὡς τοῦ διὰ τὸ πλουτεῖν εὐδαιμονίζεσθαι. καὶ οὕτω δὴ
Καὶ τὸ μὲν ἄνδρας ἰδιώτας καὶ ἀναφανδὸν τὴν ἀπαιδευσίαν ὁμολογοῦντας τὰ τοιαῦτα ποιεῖν, μετριώτερον ἂν εἰκότως νομισθείη· τὸ δὲ καὶ τῶν φιλοσοφεῖν προσποιουμένων πολλοὺς
Καὶ τὸ μὲν ἄνδρας ἰδιώτας καὶ ἀναφανδὸν τὴν ἀπαιδευσίαν ὁμολογοῦντας τὰ τοιαῦτα ποιεῖν, μετριώτερον ἂν εἰκότως νομισθείη· τὸ δὲ καὶ τῶν φιλοσοφεῖν προσποιουμένων πολλοὺς
ἃ μὲν γὰρ ἐν τοῖς συμποσίοις ἐργάζονται, τίνι τῶν καλῶν εἰκάσομεν; οὐκ ἐμφοροῦνται μὲν ἀπειροκαλώτερον, μεθύσκονται δὲ φανερώτερον, ἐξανίστανται δὲ πάντων ὕστατοι, πλείω δὲ ἀποφέρειν τῶν ἄλλων ἀξιοῦσιν; οἱ δὲ ἀστειότεροι πολλάκις αὐτῶν καὶ ᾆσαι προήχθησαν.
-καὶ ταῦτα μὲν οὖν γελοῖα ἡγεῖτο μάλιστα δὲ ἐμέμνητο τῶν ἐπὶ μισθῷ φιλοσοφούντων καὶ τὴν ἀρετὴν ὤνιον ὥσπερ ἐξ ἀγορᾶς προτιθέντων· ἐργαστήρια γοῦν ἐκάλει καὶ καπηλεῖα τὰς τούτων διατριβάς· ἠξίου γὰρ τὸν πλούτου καταφρονεῖν διδάξοντα πρῶτον αὑτὸν παρέχειν ὑψηλότερον λημμάτων.
καὶ ταῦτα μὲν οὖν γελοῖα ἡγεῖτο· μάλιστα δὲ ἐμέμνητο τῶν ἐπὶ μισθῷ φιλοσοφούντων καὶ τὴν ἀρετὴν ὤνιον ὥσπερ ἐξ ἀγορᾶς προτιθέντων· ἐργαστήρια γοῦν ἐκάλει καὶ καπηλεῖα τὰς τούτων διατριβάς· ἠξίου γὰρ τὸν πλούτου καταφρονεῖν διδάξοντα πρῶτον αὑτὸν παρέχειν ὑψηλότερον λημμάτων.
ἀμέλει καὶ πράττων ταῦτα διετέλει, οὐ μόνον προῖκα τοῖς ἀξιοῦσι συνδιατρίβων, ἀλλὰ καὶ τοῖς δεομένοις ἐπαρκῶν καὶ πάσης περιουσίας καταφρονῶν,
ἀμέλει καὶ πράττων ταῦτα διετέλει, οὐ μόνον προῖκα τοῖς ἀξιοῦσι συνδιατρίβων, ἀλλὰ καὶ τοῖς δεομένοις ἐπαρκῶν καὶ πάσης περιουσίας καταφρονῶν,
οὐ μικρὰ δὲ οὐδὲ ἐκεῖνα παρέχει τοῖς ζηλοῦν ἐθέλουσι παραδείγματα, τῆς τροφῆς τὸ ἀπέριττον καὶ τῶν γυμνασίων τὸ σύμμετρον καὶ τοῦ προσώπου τὸ αἰδέσιμον καὶ τῆς ἐσθῆτος τὸ μέτριον, ἐφʼ ἅπασι δὲ τούτοις τῆς διανοίας τὸ ἡρμοσμένον καὶ τὸ ἥμερον τοῦ τρόπου.
παρῄνει δὲ τοῖς συνοῦσι μήτʼ ἀναβάλλεσθαι τὸ ἀγαθόν, ὅπερ τοὺς πολλοὺς ποιεῖν προθεσμίας ὁριζομένους ἑορτὰς ἢ πανηγύρεις, ὡς ἀπʼ ἐκείνων ἀρξομένους τοῦ μὴ ψεύσασθαι καὶ τοῦ τὰ δέοντα ποιῆσαι· ἠξίου γὰρ ἀμέλλητον εἶναι τὴν πρὸς τὸ καλὸν ὁρμήν. δῆλος δὲ ἦν καὶ τῶν τοιούτων κατεγνωκὼς φιλοσόφων, οἳ ταύτην ἄσκησιν ἀρετῆς ὑπελάμβανον, ἢν πολλαῖς ἀνάγκαις καὶ πόνοις τοὺς νέους ἀντέχειν καταγυμνάσωσιν, τοῦτο μὲν ψυχρολουτεῖν
ἡγεῖτο γὰρ χρῆναι πολὺ πρότερον ἐν
ἡγεῖτο γὰρ χρῆναι πολὺ πρότερον ἐν
ἤδη δὲ τούτων ἀποστὰς τῶν ἄλλων αὖθις ἀνθρώπων ἐμέμνητο καὶ τὰς ἐν τῇ πόλει ταραχὰς διεξῄει καὶ τὸν ὠθισμὸν αὐτῶν καὶ τὰ θέατρα καὶ τὸν ἱππόδρομον καὶ τὰς τῶν ἡνιόχων εἰκόνας καὶ τὰ τῶν ἵππων ὀνόματα καὶ τοὺς ἐν τοῖς στενωποῖς περὶ τούτων διαλόγους· πολλὴ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ ἱππομανία καὶ πολλῶν ἤδη σπουδαίων εἶναι δοκούντων ἐπείληπται.
μετὰ δὲ ταῦτα ἑτέρου δράματος ἥπτετο τῶν ἀμφὶ τὴν νέκυιάν τε καὶ διαθήκας καλινδουμένων, προστιθεὶς ὅτι μίαν φωνὴν οἱ Ῥωμαίων παῖδες ἀληθῆ παρʼ ὅλον τὸν βίον προΐενται, τὴν ἐν ταῖς διαθήκαις λέγων, ἵνα μὴ ἀπολαύσωσι τῆς σφετέρας ἀληθείας. ἃ δὲ καὶ μεταξὺ λέγοντος αὐτοῦ γελᾶν προήχθην, ὅτι καὶ συγκατορύττειν ἑαυτοῖς ἀξιοῦσι τὰς ἀμαθίας καὶ τὴν ἀναλγησίαν ἔγγραφον ὁμολογοῦσιν, οἱ μὲν ἐσθῆτας ἑαυτοῖς
εἰκάζειν οὖν ἠξίου, τί πέπρακται τούτοις παρὰ τὸν βίον, εἰ τοιαῦτα περὶ τῶν μετὰ τὸν βίον ἐπισκήπτουσι· τούτους γὰρ εἶναι τοὺς τὸ πολυτελὲς ὄψον ὠνουμένους καὶ τὸν οἶνον ἐν τοῖς συμποσίοις μετὰ κρόκων τε καὶ ἀρωμάτων ἐκχέοντας, τοὺς μέσου χειμῶνος ἐμπιπλαμένους ῥόδων καὶ τὸ σπάνιον αὐτῶν καὶ παρὰ καιρὸν ἀγαπῶντας, τῶν δʼ ἐν καιρῷ καὶ κατὰ φύσιν ὡς εὐτελῶν ὑπερηφανοῦντας, τούτους εἶναι
εἰκάζειν οὖν ἠξίου, τί πέπρακται τούτοις παρὰ τὸν βίον, εἰ τοιαῦτα περὶ τῶν μετὰ τὸν βίον ἐπισκήπτουσι· τούτους γὰρ εἶναι τοὺς τὸ πολυτελὲς ὄψον ὠνουμένους καὶ τὸν οἶνον ἐν τοῖς συμποσίοις μετὰ κρόκων τε καὶ ἀρομάτων ἐκχέοντας, τοὺς μέσου χειμῶνος ἐμπιπλαμένους ῥόδων καὶ τὸ σπάνιον αὐτῶν καὶ παρὰ καιρὸν ἀγαπῶντος, τῶν δʼ ἐν καιρῷ καὶ κατὰ φύσιν ὡς εὐτελῶν ὑπερηφανοῦντας, τούτους εἶναι
ἀπὸ δὲ τῆς αὐτῆς γνώμης κἀκεῖνα ἔλεγεν, ἀτεχνῶς τοῦ Μώμου τὸν λόγον μιμησάμενος· ὡς γὰρ ἐκεῖνος ἐμέμφετο τοῦ ταύρου τὸν δημιουργὸν θεὸν οὐ προθέντα τῶν ὀφθαλμῶν τὰ κέρατα, οὕτω δὴ καὶ αὐτὸς ᾐτιᾶτο τῶν στεφανουμένων, ὅτι μὴ ἴσασι τοῦ στεφάνου τὸν τόπον· εἰ γάρ τοι, ἔφη,
δοκεῖ μοι ἀνδρὸς εὐφυοῦς ψυχὴ μάλα σκοπῷ τινι ἁπαλῷ προσεοικέναι. τοξόται δὲ πολλοὶ μὲν ἀνὰ τὸν βίον καὶ μεστοὶ τὰς φαρέτρας ποικίλων τε καὶ παντοδαπῶν λόγων, οὐ μὴν πάντες εὔστοχα τοξεύουσιν, ἀλλʼ οἱ μὲν αὐτῶν σφόδρα τὰς νευρὰς ἐπιτείναντες ἐντονώτερον τοῦ δέοντος ἀφιᾶσιν· καὶ ἅπτονται μὲν καὶ οὗτοι,
ὅστις δὲ ἀγαθὸς τοξότης καὶ τούτῳ ὅμοιος, πρῶτον μὲν ἀκριβῶς ὄψεται τὸν σκοπόν, εἰ μὴ σφόδρα μαλακός, εἰ μὴ στερρότερος τοῦ βέλους γίγνονται γὰρ δὴ καὶ ἄτρωτοι σκοποί. ἐπειδὰν δὲ ταῦτα ἴδῃ, τηνικαῦτα χρίσας τὸ βέλος οὔτε ἰῷ, καθάπερ τὰ Σκυθῶν χρίεται, οὔτε ὀπῷ, καθάπερ τὰ Κουρήτων, ἀλλʼ ἠρέμα δηκτικῷ τε καὶ γλυκεῖ φαρμάκῳ, τούτῳ χρίσας εὐτέχνως
ὅστις δὲ ἀγαθὸς τοξότης καὶ τούτῳ ὅμοιος, πρῶτον μὲν ἀκριβῶς ὄψεται τὸν σκοπόν, εἰ μὴ σφόδρα μαλακός, εἰ μὴ στερρότερος τοῦ βέλους. γίγνονται γὰρ δὴ καὶ ἄτρωτοι σκοποί. ἐπειδὰν δὲ ταῦτα ἴδῃ, τηνικαῦτα χρίσας τὸ βέλος οὔτε ἰῷ, καθάπερ τὰ Σκυθῶν χρίεται, οὔτε ὀπῷ, καθάπερ τὰ Κουρήτων, ἀλλʼ ἠρέμα δηκτικῷ τε καὶ γλυκεῖ φαρμάκῳ, τούτῳ χρίσας εὐτέχνως
Ὡς σεμνὰ καὶ θαυμάσια καὶ θεῖά γε, ὦ ἑταῖρε, διελήλυθας, ἐλελήθεις δέ με πολλῆς ὡς ἀληθῶς τῆς ἀμβροσίας καὶ τοῦ λωτοῦ κεκορεσμένος· ὥστε καὶ μεταξὺ σοῦ λέγοντος ἔπασχόν τι ἐν τῇ ψυχῇ, καὶ παυσαμένου ἄχθομαι καὶ ἵνα δὴ καὶ κατὰ σὲ εἴπω, τέτρωμαι· καὶ μὴ θαυμάσῃς· οἶσθα γὰρ ὅτι καὶ οἱ πρὸς τῶν κυνῶν τῶν λυσσώντων δηχθέντες οὐκ αὐτοὶ μόνοι λυσσῶσιν, ἀλλὰ κἄν τινας ἑτέρους
Εἶτα Ἀλέξανδρος μὲν ἐπεθύμησεν ἐν τῷ 1 +
Εἶτα Ἀλέξανδρος μὲν ἐπεθύμησεν ἐν τῷ Κύδνῳ λούσασθαι καλόν τε καὶ διαυγῆ τὸν ποταμὸν ἰδὼν καὶ ἀσφαλῶς βαθὺν καὶ προσηνῶς ὀξὺν καὶ νήξασθαι ἡδὺν καὶ θέρους ὥρᾳ ψυχρόν, ὥστε @@ -110,7 +110,7 @@
ἢ φθόνῳ σιωπᾶν ἐγνωκώς; Ἡράκλεις, οὐ φιλοκάλου 2 +
ἢ φθόνῳ σιωπᾶν ἐγνωκώς; Ἡράκλεις, οὐ φιλοκάλου τινὸς οὐδὲ περὶ τὰ εὐμορφότατα ἐρωτικοῦ τὸ ἔργον, ἀγροικία δὲ πολλὴ καὶ ἀπειροκαλία καὶ προσέτι γε ἀμουσία, τῶν ἡδίστων αὑτὸν ἀπαξιοῦν @@ -132,7 +132,7 @@
ἡ δὲ ἀμοιβὴ οὐκ 3 +
ἡ δὲ ἀμοιβὴ οὐκ ἔπαινος τοῦ οἴκου μόνον—τοῦτο μὲν γὰρ ἴσως ἐκείνῳ τῷ νησιώτῃ μειρακίῳ ἔπρεπε, τὴν Μενελάου οἰκίαν ὑπερεκπεπλῆχθαι καὶ πρὸς τὰ ἐν οὐρανῷ @@ -162,7 +162,7 @@
Ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ καὶ συνεξαίρεσθαι οἴκου 4 +
Ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ καὶ συνεξαίρεσθαι οἴκου πολυτελείᾳ ἡ τοῦ λέγοντος γνώμη καὶ πρὸς τοὺς λόγους ἐπεγείρεσθαι, καθάπερ τι καὶ ὑποβαλλούσης τῆς θέας· σχεδὸν γὰρ εἰσρεῖ τι διὰ τῶν @@ -179,15 +179,15 @@ τοῦ Μυρρινουσίου κατειρωνεύετο καὶ τὸν Λυσίου τοῦ Κεφάλου λόγον διήλεγχε καὶ τὰς Μούσας ἐκάλει, καὶ ἐπίστευεν ἥξειν αὐτὰς ἐπὶ τὴν ἐρημίαν -συλληψομένας 1 τῶν περὶ τοῦ ἔρωτος λόγων, καὶ +συλληψομένας τῶν περὶ τοῦ ἔρωτος λόγων, καὶ οὐκ ᾐσχύνετο γέρων ἄνθρωπος παρακαλῶν παρθένους -σιυνᾳσομένας2 τὰ παιδεραστικά. ἐς δὲ οὕτω -καλὸν χωρίον οὐκ ἂν οἰόμεθα3 καὶ ἀκλήτους αὐτὰς +σιυνᾳσομένας τὰ παιδεραστικά. ἐς δὲ οὕτω +καλὸν χωρίον οὐκ ἂν οἰόμεθα καὶ ἀκλήτους αὐτὰς ἐλθεῖν;
Καὶ μὴν οὐ κατά γε σκιὰν μόνην οὐδὲ κατὰ 5 +
Καὶ μὴν οὐ κατά γε σκιὰν μόνην οὐδὲ κατὰ πλατάνου κάλλος ἡ ὑποδοχή, οὐδʼ ἂν τὴν ἐπὶ τῷ Ἰλίσσῷ καταλιπὼν τὴν βασιλέως λέγῃς τὴν χρυσῆν· ἐκείνης μὲν γὰρ ἐν τῇ πολυτελείᾳ μόνῃ @@ -209,19 +209,19 @@
τούτου 6 +
τούτου δὲ τοῦ οἴκου τὸ κάλλος οὐ κατὰ βαρβαρικούς τινας ὀφθαλμοὺς οὐδὲ κατὰ Περσικὴν ἀλαζονείαν ἢ βασιλικὴν μεγαλαυχίαν οὐδὲ πένητος μόνον, ἀλλὰ εὐφυοῦς θεατοῦ δεόμενον καὶ ὅτῳ μὴ ἐν τῇ ὄψει ἡ κρίσις, ἀλλά τις καὶ λογισμὸς ἐπακολουθεῖ -τοῖς βλεπομένοις.1
+τοῖς βλεπομένοις.Τὸ γὰρ τῆς τε ἡμέρας πρὸς τὸ κάλλιστον ἀποβλέπειν
-—κάλλιστον δὴ2 αὐτῆς καὶ ποθεινότατον ἡ
+—κάλλιστον δὴ αὐτῆς καὶ ποθεινότατον ἡ
ἀρχή—καὶ τὸν ἥλιον ὑπερκύψαντα εὐθὺς ὑποδέχεσθαι
καὶ τοῦ φωτὸς ἐμπίπλασθαι ἐς κόρον
ἀναπεπταμένων τῶν θυρῶν καθ᾿ ὃ καὶ τὰ ἱερὰ
-βλέποντα ἐποίουν οἱ παλαιοί, 3 καὶ τὸ τοῦ μήκους
+βλέποντα ἐποίουν οἱ παλαιοί, καὶ τὸ τοῦ μήκους
πρὸς τὸ πλάτος καὶ ἀμφοῖν πρὸς τὸ ὕψος εὔρυθμον
καὶ τῶν φωταγωγῶν τὸ ἐλεύθερον καὶ πρὸς ὥραν
ἑκάστην εὖ ἔχον, πῶς οὐχ ἡδέα ταῦτα πάντα καὶ
@@ -229,7 +229,7 @@
Ἔτι δὲ θαυμάσειεν ἄν τις καὶ τῆς ὀροφῆς ἐν 7 +
Ἔτι δὲ θαυμάσειεν ἄν τις καὶ τῆς ὀροφῆς ἐν
τῷ εὐμόρφῳ τὸ ἀπέριττον κἀν τῷ εὐκόσμῳ τὸ
ἀνεπίληπτον καὶ τὸ τοῦ χρυσοῦ ἐς τὸ εὐπρεπὲς
Καὶ τοίνυν ἡ τοῦδε τοῦ οἴκου ὀροφή, μᾶλλον 8 +
Καὶ τοίνυν ἡ τοῦδε τοῦ οἴκου ὀροφή, μᾶλλον δὲ κεφαλή, εὐπρόσωπος μὲν καὶ καθ᾿ ἑαυτήν, τῷ χρυσῷ δὲ ἐς τοσοῦτον κεκόσμηται, ἐς ὅσον καὶ οὐρανὸς ἐν νυκτὶ ὑπὸ τῶν ἀστέρων ἐκ διαστήματος @@ -284,7 +284,7 @@ A. M. H.
Τὰ μὲν δὴ ὑψηλὰ καὶ κορυφαῖα τοῦ οἴκου 9 +
Τὰ μὲν δὴ ὑψηλὰ καὶ κορυφαῖα τοῦ οἴκου τοιάδε, Ὁμήρου τινὸς δεόμενα ἐπαινέτου, ἵνα αὐτὸν ἢ ὑψώροφον ὡς τὸν Ἑλένης θάλαμον ἢ αἰγλήεντα ὡς τὸν Ὄλυμπον εἴποι· τὸν δὲ ἄλλον @@ -294,13 +294,13 @@ A. M. H. δὲ εὐανθεῖ καλῶς ἂν ἔχοι παραβαλεῖν· πλὴν παῤ ὅσον ἐκεῖνα μὲν ἀπανθεῖ καὶ μαραίνεται καὶ ἀλλάττεται καὶ ἀποβάλλει τὸ κάλλος, τουτὶ δὲ -τὸ ἔαρ1 ἀΐδιον καὶ λειμὼν ἀμάραντος καὶ ἄνθος +τὸ ἔαρ ἀΐδιον καὶ λειμὼν ἀμάραντος καὶ ἄνθος ἀθάνατον, ἅτε μόνης τῆς ὄψεως ἐφαπτομένης καὶ δρεπομένης τὸ ἡδὺ τῶν βλεπομένων.
Τὰ δὴ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα τις οὐκ ἂν 10 +
Τὰ δὴ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα τις οὐκ ἂν ἡσθείη βλέπων ἢ τις οὐκ ἂν προθυμηθείη καὶ παρὰ τὴν δύναμιν ἐν αὐτοῖς λέγειν, εἰδὼς αἴσχιστον ὂν ἀπολειφθῆναι τῶν ὁρωμένων; ἐπαγωγότατον @@ -314,7 +314,7 @@ A. M. H.
ὁ δὲ ταὼς ἦρος ἀρχομένου πρὸς λειμῶνά 11 +
ὁ δὲ ταὼς ἦρος ἀρχομένου πρὸς λειμῶνά
ὅτι μὲν γὰρ καὶ ἡ θάλαττα ἱκανὴ 12 +
ὅτι μὲν γὰρ καὶ ἡ θάλαττα ἱκανὴ προκαλέσασθαι καὶ εἰς ἐπιθυμίαν ἐπισπάσασθαι ἐν γαλήνῃ φανεῖσα, ἴστε, κἂν μὴ εἴπω· ὅτε, εἰ καὶ παντάπασιν ἠπειρώτης καὶ ἀπειρόπλους τις @@ -353,7 +353,7 @@ A. M. H.
Καὶ τοίνυν καὶ τοῦδα τοῦ οἴκου τὸ κάλλος 13 +
Καὶ τοίνυν καὶ τοῦδα τοῦ οἴκου τὸ κάλλος ἱκανὸν καὶ παρορμῆσαι ἐς λόγους καὶ λέγοντα ἐπεγεῖραι καὶ πάντα τρόπον εὐδοκιμῆσαι παρασκευάσαι. ἐγὼ μὲν δὴ τούτοις πείθομαι καὶ ἤδη @@ -367,7 +367,7 @@ A. M. H.
Ἕτερος δέ τις οὐκ ἀγεννὴς λόγος, ἀλλὰ καὶ 14 +
Ἕτερος δέ τις οὐκ ἀγεννὴς λόγος, ἀλλὰ καὶ πάνυ γενναῖος, ὥς φησι, καὶ μεταξύ μου λέγοντος ὑπέκρουε καὶ διακόπτειν ἐπειρᾶτο τὴν ῥῆσιν καὶ ἐπειδὴ πέπαυμαι, οὐκ ἀληθῆ ταῦτα λέγειν φησί @@ -385,7 +385,7 @@ A. M. H.
Ἄνδρες τοίνυν δικασται, φησὶν ὁ λόγος, ὁ 15 +
Ἄνδρες τοίνυν δικασται, φησὶν ὁ λόγος, ὁ μὲν προειπών ῥήτωρ πολλὰ καὶ μεγάλα τόνδε τὸν οἶκον ἐπῄνεσε καὶ τῷ ἑαυτοῦ λόγῳ ἐκόσμησεν, ἐγὼ δὲ τοσούτου δέω ψόγον αὐτοῦ διεξελεύσεσθαι, @@ -413,15 +413,15 @@ A. M. H.
ὅπερ ἀνάγκη, οἶμαι, 16 +
ὅπερ ἀνάγκη, οἶμαι, παθεῖν καὶ τὸν ἐν οὕτω καλοῖς ἔργοις λόγους δεικνύοντα· λανθάνει γὰρ ἐν τῷ μεγέθει τῶν καλῶν τὸ λεχθὲν καὶ ἀμαυροῦται καὶ συναρπάζεται, καθάπερ εἰ λύχνον τις εἰς πυρκαϊὰν μεγάλην φέρων ἐμβάλλοι ἢ μύρμηκα ἐπ᾿ ἐλέφαντος ἢ -καμήλου δεικνύοι. τοῦτό τε οὖν1 φυλακτέον τῷ +καμήλου δεικνύοι. τοῦτό τε οὖν φυλακτέον τῷ λέγοντι, καὶ προσέτι μὴ καὶ τὴν φωνὴν αὐτὴν -ἐπιταράττηται 2 ἐν οὕτως εὐφώνῳ καὶ ἠχήεντι +ἐπιταράττηται ἐν οὕτως εὐφώνῳ καὶ ἠχήεντι οἴκῳ λέγων· ἀντιφθέγγεται γὰρ καὶ ἀντιφωνεῖ καὶ ἀντιλέγει, μᾶλλον δὲ ἐπικαλύπτει τὴν βοήν, οἷόν τι καὶ σάλπιγξ δρᾷ τὸν αὐλόν, εἰ συναυλοῖεν, @@ -431,7 +431,7 @@ A. M. H.
Καὶ μὴν κἀκεῖνο, ὅπερ ἔφη ὁ ἀντίδικος, ὡς 17 +
Καὶ μὴν κἀκεῖνο, ὅπερ ἔφη ὁ ἀντίδικος, ὡς ἄρα ἐπεγείρει ὁ καλὸς οἶκος τὸν λέγοντα καὶ προθυμότερον παρασκευάζει, ἐμοὶ δοκεῖ τὸ ἐναντίον ποιεῖν· ἐκπλήττει γὰρ καὶ φοβεῖ καὶ τὸν @@ -461,7 +461,7 @@ A. M. H.
Ἐῶ γὰρ λέγειν ὅτι καὶ οἱ παρόντες αὐτοὶ 18 +
Ἐῶ γὰρ λέγειν ὅτι καὶ οἱ παρόντες αὐτοὶ καὶ πρὸς τὴν ἀκρόασιν παρειλημμένοι ἐπειδὰν εἰς τοιοῦτον οἶκον παρέλθωσιν, ἀντὶ ἀκροατῶν θεαταὶ καθίστανται, καὶ οὐχ οὕτω Δημόδοκος ἢ Φήμιος ἢ @@ -469,7 +469,7 @@ A. M. H. ὥστε ἀποσπάσαι τὴν διάνοιαν αὐτῶν ἀπὸ τῆς θέας· ἀλλʼ οὖν ἕκαστος, ἐπειδὰν μόνον ὑπερβῇ τὸν οὐδόν, ἀθρόῳ τῷ κάλλει περιχυθεὶς λόγων -μὲν ἐκείνων ἢ ἀκροάσεως ἄλλης1 οὐδὲ τὴν ἀρχὴν +μὲν ἐκείνων ἢ ἀκροάσεως ἄλλης οὐδὲ τὴν ἀρχὴν ἀΐοντι ἔοικεν, ὅλος δὲ πρὸς τοῖς ὁρωμένοις ἐστίν, εἰ μὴ τύχοι τις παντελῶς τυφλὸς ὢν ἢ ἐν νυκτὶ ὥσπερ ἡ ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴ ποιοῖτο τὴν @@ -477,9 +477,9 @@ A. M. H.
ὅτι γὰρ οὐκ ἀξιόμαχον λόγων ἰσχὺς 19 +
ὅτι γὰρ οὐκ ἀξιόμαχον λόγων ἰσχὺς
ὄψει ἀνταγωνίσασθαι καὶ ὁ Σειρήνων μῦθος
-
καὶ ἔγωγε, εἰ βούλεσθε, 20 +
καὶ ἔγωγε, εἰ βούλεσθε, μάρτυρα ὑμῖν παραστήσομαι σοφὸν ἄνδρα, ὃς αὐτίκα μοι μαρτυρήσει ὡς πολὺ ἐπικρατεστερά ἐστι τῶν ἀκουομένων τὰ ὁρώμενα. καί μοι σὺ @@ -528,7 +528,7 @@ A. M. H.
Πῶς οὖν οὐ χαλεπὸς τῷ λέγοντι ἀνταγωνιστὴς 21 +
Πῶς οὖν οὐ χαλεπὸς τῷ λέγοντι ἀνταγωνιστὴς
οἶκος οὕτω καλὸς καὶ περίβλεπτος ὤν;
μᾶλλον δὲ τὸ μέγιστον οὐδέπω φημί ὑμεῖς γὰρ
αὐτοὶ οἱ δικασταὶ καὶ μεταξὺ λεγόντων ἡμῶν ἐς
@@ -541,11 +541,11 @@ A. M. H.
τοῦ ἀρχαίου τὸ ὠφέλιμον ἐπαγωγὸν ὡς ἀληθῶς
καὶ πεπαιδευμένων θεατῶν δεόμενον. καὶ ἵνα μὴ
πάντα ἐκεῖσε ἀποβλέπητε ἡμᾶς ἀπολιπόντες, φέρε
-ὡς οἷόν τε γράψωμαι1 αὐτὰ ὑμῖν τῷ λόγῳ·
+ὡς οἷόν τε γράψωμαι αὐτὰ ὑμῖν τῷ λόγῳ·
ἡσθήσεσθε γάρ, οἶμαι, ἀκούοντες ἃ καὶ ὁρῶντες
θαυμάζετε. καὶ ἴσως ἄν με καὶ διʼ αὐτὸ ἐπαινέσαιτε
-καὶ τοῦ ἀντιδίκου προτιμήσαιτε, ὡς καί2
-αὐτὸν ἐπιδείξαντα καὶ διπλασιάσαντα3 ὑμῖν τὴν
+καὶ τοῦ ἀντιδίκου προτιμήσαιτε, ὡς καί
+αὐτὸν ἐπιδείξαντα καὶ διπλασιάσαντα ὑμῖν τὴν
ἡδονήν. τὸ χαλεπὸν δὲ τοῦ τολμήματος ὁρᾶτε,
ἄνευ χρωμάτων καὶ σχημάτων καὶ τόπου συστήσασθαι
τοσαύτας εἰκόνας· ψιλὴ γάρ τις ἡ γραφὴ
@@ -559,14 +559,14 @@ codices and the first edition.
Ἐν δεξιᾷ μὲν οὖν εἰσιόντι Ἀργολικῷ μύθῳ 22 +
Ἐν δεξιᾷ μὲν οὖν εἰσιόντι Ἀργολικῷ μύθῳ ἀναμέμικται πάθος Αἰθιοπικόν· ὁ Περσεὺς τὸ κῆτος φονεύει καὶ τὴν Ἀνδρομέδαν καθαιρεῖ, καὶ μετὰ μικρὸν γαμήσει καὶ ἄπεισιν αὐτὴν ἄγων· πάρεργον τοῦτο τῆς ἐπὶ Γοργόνας πτήσεως. ἐν βραχεῖ δὲ πολλὰ ὁ τεχνίτης ἐμιμήσατο, αἰδῶ παρθένου καὶ φόβον—ἐπισκοπεῖ γὰρ μάχην ἄνωθεν -ἐκ τῆς πέτρας1—καὶ νεανίου τόλμαν ἐρωτικὴν +ἐκ τῆς πέτρας—καὶ νεανίου τόλμαν ἐρωτικὴν καὶ θηρίου ὄψιν ἀπρόσμαχον· καὶ τὸ μὲν ἔπεισι πεφρικὸς ταῖς ἀκάνθαις καὶ δεδιττόμενον τῷ χάσματι, ὁ Περσεὺς δὲ τῇ λαιᾷ μὲν προδείκνυσι @@ -577,21 +577,22 @@ codices and the first edition.
Ἑξῆς δὲ μετὰ τήνδε τὴν εἰκόνα ἕτερον δρᾶμα 23 +
Ἑξῆς δὲ μετὰ τήνδε τὴν εἰκόνα ἕτερον δρᾶμα
γέγραπται δικαιότατον, οὗ τὸ ἀρχέτυπον ὁ
γραφεὺς παῤ Εὐριπίδου ἢ Σοφοκλέους δοκεῖ
μοι λαβεῖν· ἐκεῖνοι γὰρ ὁμοίαν ἔγραψαν τὴν
εἰκόνα. τὼ νεανία τὼ ἑταίρω Πυλάδης τε ὁ
Φωκεὺς καὶ Ὀρέστης δοκῶν ἤδη τεθνάναι λαθόντ᾿
-ἐς τὰ βασίλεια2 παρελθόντε φονεύουσιν
+ἐς τὰ βασίλεια παρελθόντε φονεύουσιν
ἄμφω τὸν Αἴγισθον· ἡ δὲ Κλυταιμνήστρα ἤδη
ἀνῄρηται καὶ ἐπʼ εὐνῆς τινος ἡμίγυμνος πρόκειται
καὶ θεραπεία πᾶσα, ἐκπετπληγμένοι τὸ ἔργον οἱ μὲν
ὥσπερ βοῶσιν, οἱ δέ τινες ὅπῃ φύγωσι περιβλέπουσι.
σεμνὸν δέ τι ὁ γραφεὺς ἐπενόησεν, τὸ μὲν
ἀσεβὲς τῆς ἐπιχειρήσεως δείξας μόνον καὶ ὡς ἤδη
-
Μετὰ δὲ τοῦτο θεός ἐστιν εὔμορφος καὶ 24 +
Μετὰ δὲ τοῦτο θεός ἐστιν εὔμορφος καὶ μειράκιον ὡραῖον, ἐρωτική τις παιδιά· ὁ Βράγχος ἐπὶ πέτρας καθεζόμενος ἀνέχει λαγὼν καὶ προσπαίζει τὸν κύνα, ὁ δὲ πηδησομένῳ ἔοικεν ἐπʼ αὐτὸν @@ -609,50 +610,50 @@ codices and the first edition.
Ἐπὶ δὲ τούτοις ὁ Περσεὺς πάλιν τὰ πρὸ 25 +
Ἐπὶ δὲ τούτοις ὁ Περσεὺς πάλιν τὰ πρὸ τοῦ κήτους ἐκεῖνα τολμῶν καὶ ἡ Μέδουσα τεμνομένη νομένη τὴν κεφαλὴν καὶ Ἀθηνᾶ σκέπουσα τὸν Περσέα· ὁ δὲ τὴν μὲν τόλμαν εἴργασται, τὸ δὲ -ἔργον οὐχ ἑώρακεν, πλὴν1 ἐπὶ τῆς ἀσπίδος τῆς +ἔργον οὐχ ἑώρακεν, πλὴν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος τῆς Γοργόνος τὴν εἰκόνα· οἶδε γὰρ τὸ πρόστιμον τῆς ἀληθοῦς ὄψεως.
Κατὰ δὲ τὸν μέσον τοῖχον ἄνω τῆς ἀντιθύρου2 26 +
Κατὰ δὲ τὸν μέσον τοῖχον ἄνω τῆς ἀντιθύρου Ἀθηνᾶς ναὸς πεποίηται, ἡ θεὸς λίθου λευκοῦ, τὸ σχῆμα οὐ πολεμιστήριον, ἀλλʼ οἷον ἂν γένοιτο εἰρήνην ἀγούσης θεοῦ πολεμικῆς.
Εἶτα μετὰ ταύτην ἄλλη Ἀθηνᾶ, οὐ λίθος 27 +
Εἶτα μετὰ ταύτην ἄλλη Ἀθηνᾶ, οὐ λίθος αὕτη γε, ἀλλὰ γραφὴ πάλιν· Ἥφαιστος αὐτὴν διώκει ἐρῶν, ἡ δὲ φεύγει, κἀκ τῆς διώξεως Ἐριχθόνιος γίγνεται.
Ταύτῃ ἕπεται παλαιά τις ἄλλη γραφή· Ὠρίων 28 +
Ταύτῃ ἕπεται παλαιά τις ἄλλη γραφή· Ὠρίων φέρει τὸν Κηδαλίωνα τυφλὸς ὤν, ὁ δʼ αὐτῷ σημαίνει τὴν πρὸς τὸ φῶς ὁδὸν ἐποχούμενος,
καὶ ὁ Ἥλιος φανεὶς ἰᾶται τὴν πόρωσιν, καὶ 29 +
καὶ ὁ Ἥλιος φανεὶς ἰᾶται τὴν πόρωσιν, καὶ ὁ Ἥφαιστος Λημνόθεν ἐπισκοπεῖ τὸ ἔργον.
Ὀδυσσεὺς τὸ μετὰ τοῦτο δῆθεν μεμηνώς, ἅτε 30 +
Ὀδυσσεὺς τὸ μετὰ τοῦτο δῆθεν μεμηνώς, ἅτε
Ὑστάτη δὲ ἡ Μήδεια γέγραπται τῷ ζήλῳ 31 +
Ὑστάτη δὲ ἡ Μήδεια γέγραπται τῷ ζήλῳ διακαής, τὼ παῖδε ὑποβλέπουσα καί τι δεινὸν ἐννοοῦσα· ἔχει γοῦν ἤδη τὸ ξίφος, τὼ δʼ ἀθλίω καθῆσθον γελῶντε, μηδὲν τῶν μελλόντων εἰδότε, @@ -671,7 +672,7 @@ codices and the first edition.
Ταῦτα πάντα, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐχ 32 +
Ταῦτα πάντα, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐχ ὁρᾶτε ὅπως ἀπάγει μὲν τὸν ἀκροατὴν καὶ πρὸς τὴν θέαν ἀποστρέφει, μόνον δὲ καταλείπει τὸν λέγοντα; καὶ ἔγωγε διεξῆλθον αὐτά, οὐχ ἵνα τὸν diff --git a/data/tlg0062/tlg010/tlg0062.tlg010.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg010/tlg0062.tlg010.1st1K-grc1.xml index 63e7c93a0..8ca57a96a 100644 --- a/data/tlg0062/tlg010/tlg0062.tlg010.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg010/tlg0062.tlg010.1st1K-grc1.xml @@ -91,7 +91,7 @@
ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝὍτι μὲν οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος, φθάνει 1 +
Ὅτι μὲν οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος, φθάνει προτεθρυλημένον. ἆῤ οὖν ἥδιον μὲν οὐδέν, σεμνότερον δέ τι καὶ θειότερον ἄλλο; καὶ μὴν ὅσα σεμνὰ καὶ θεῖα νομίζουσιν ἄνθρωποι, τούτων @@ -106,7 +106,7 @@
ὅστις μὲν οὖν σεμνύνεται πολίτης ὢν εὐδαίμονος 2 +
ὅστις μὲν οὖν σεμνύνεται πολίτης ὢν εὐδαίμονος πόλεως, ἀγνοεῖν μοι δοκεῖ τίνα χρὴ τιμὴν ἀπονέμειν τῇ πατρίδι, καὶ ὁ τοιοῦτος δῆλός ἐστιν ἀχθόμενος ἄν, εἰ μετριωτέρας ἔλαχε τῆς πατρίδος· @@ -120,7 +120,7 @@
τὸ δʼ αὐτὸ τοῦτο καὶ οἱ δίκαιοι τῶν παίδων 3 +
τὸ δʼ αὐτὸ τοῦτο καὶ οἱ δίκαιοι τῶν παίδων
Πατρίδος τοίνυν τὸ ὄνομα πρῶτον οἰκειότατον 4 +
Πατρίδος τοίνυν τὸ ὄνομα πρῶτον οἰκειότατον πάντων· οὐδὲν γὰρ ὅ τι τοῦ πατρὸς οἰκειότερον. εἰ δέ τις ἀπονέμει τῷ πατρὶ τὴν δικαίαν τιμήν, ὥσπερ καὶ ὁ νόμος καὶ ἡ φύσις κελεύει, προσηκόντως @@ -147,7 +147,7 @@
χαίρουσι καὶ θεοὶ 5 +
χαίρουσι καὶ θεοὶ πατρίσι καὶ πάντα μέν, ὡς εἰκός, ἐφορῶσι τὰ τῶν ἀνθρώπων, αὑτῶν ἡγούμενοι κτήματα πᾶσαν γῆν καὶ θάλασσαν, ἐφʼ ἧς δὲ ἕκαστος αὐτῶν ἐγένετο, @@ -160,7 +160,7 @@
πῶς οὐκ ἀνθρώποις γε πολὺ μᾶλλον; καὶ γὰρ 6 +
πῶς οὐκ ἀνθρώποις γε πολὺ μᾶλλον; καὶ γὰρ εἶδε τὸν ἥλιον πρῶτον ἕκαστος ἀπὸ τῆς πατρίδος, ὡς καὶ τοῦτον τὸν θεόν, εἰ καὶ κοινός ἐστιν, ἀλλʼ οὖν ἑκάστῳ νομίζεσθαι πατρῷον διὰ τὴν πρώτην @@ -177,7 +177,7 @@
Πάντα δέ, οἶμαι, παιδεύματα καὶ μαθήματα 7 +
Πάντα δέ, οἶμαι, παιδεύματα καὶ μαθήματα συλλέγουσιν ἄνθρωποι χρησιμωτέρους αὑτοὺς ἀπὸ τούτων ταῖς πατρίσι παρασκευάζοντες· κτῶνται δὲ καὶ χρήματα φιλοτιμίας ἕνεκεν τῆς @@ -194,7 +194,7 @@
Ὤφθη δὲ οὐδεὶς οὕτως ἀμνήμων τῆς πατρίδος, 8 +
Ὤφθη δὲ οὐδεὶς οὕτως ἀμνήμων τῆς πατρίδος, ὡς ἐν ἄλλῃ πόλει γενόμενος ἀμελεῖν, ἀλλʼ οἵ τε κακοπραγοῦντες ἐν ταῖς ἀποδημίαις συνεχῶς ἀνακαλοῦσιν ὡς μέγιστον τῶν ἀγαθῶν ἡ πατρίς, @@ -215,7 +215,7 @@
Ποθεινὴ μὲν οὖν καὶ νέοις ἡ πατρίς· τοῖς δὲ 9 +
Ποθεινὴ μὲν οὖν καὶ νέοις ἡ πατρίς· τοῖς δὲ ἤδη γεγηρακόσιν ὅσῳ πλεῖον τοῦ φρονεῖν ἢ τοῖς νέοις μέτεστι, τοσούτῳ καὶ πλείων ἐγγίνεται πόθος τῆς πατρίδος· ἕκαστος γοῦν τῶν γεγηρακότων @@ -228,7 +228,7 @@
Ὅσον δὲ τῆς εὐνοίας τῆς πρὸς τὰς πατρίδας 10 +
Ὅσον δὲ τῆς εὐνοίας τῆς πρὸς τὰς πατρίδας μέτεστιν τοῖς ὡς ἀληθῶς γνησίοις πολίταις μάθοι τις ἂν ἐκ τῶν αὐτοχθόνων· οἱ μὲν γὰρ ἐπήλυδες καθάπερ νόθοι ῥᾳδίας ποιοῦνται τὰς μεταναστάσεις, @@ -250,7 +250,7 @@
καὶ σπεύδει τις εἰς τὴν πατρίδα, κἂν 11 +
καὶ σπεύδει τις εἰς τὴν πατρίδα, κἂν νησιώτης ᾖ, κἂν παῤ ἄλλοις εὐδαιμονεῖν δύνηται, καὶ διδομένην ἀθανασίαν οὐ προσήσεται, προτιμῶν τὸν ἐπὶ τῆς πατρίδος τάφον, καὶ ὁ τῆς @@ -259,7 +259,7 @@
Οὕτω δὲ ἄρα τίμιον εἶναι δοκεῖ παρὰ πᾶσιν 12 +
Οὕτω δὲ ἄρα τίμιον εἶναι δοκεῖ παρὰ πᾶσιν ἡ πατρίς, ὥστε καὶ τοὺς πανταχοῦ νομοθέτας ἴδοι τις ἂν ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἀδικήμασιν ὡς χαλεπωτάτην ἐπιβεβληκότας τὴν φυγὴν τιμωρίαν. καὶ diff --git a/data/tlg0062/tlg011/tlg0062.tlg011.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg011/tlg0062.tlg011.1st1K-grc1.xml index c2dcb28b3..1e7721532 100644 --- a/data/tlg0062/tlg011/tlg0062.tlg011.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg011/tlg0062.tlg011.1st1K-grc1.xml @@ -91,7 +91,7 @@
ΜΑΚΡΟΒΙΟΙὌναρ τι τοῦτο, λαμπρότατε Κυίντιλλε, κελευσθεὶς 1 +
Ὄναρ τι τοῦτο, λαμπρότατε Κυίντιλλε, κελευσθεὶς προσφέρω σοι δῶρον τοὺς μακροβίους, πάλαι μὲν τὸ ὄναρ ἰδὼν καὶ ἱστορήσας τοῖς φίλοις, ὅτε ἐτίθεσο τῷ δευτέρῳ σου παιδὶ τοὔνομα· @@ -106,8 +106,8 @@
σκεπτόμενος δὲ κατʼ ἐμαυτὸν 2 -εἰς ἔννοιαν 1 ἦλθον, εἰκὸς εἶναι τοὺς θεοὺς +
σκεπτόμενος δὲ κατʼ ἐμαυτὸν +εἰς ἔννοιαν ἦλθον, εἰκὸς εἶναι τοὺς θεοὺς ἀνδρὶ περὶ παιδείαν ἔχοντι ταῦτα προστάσσοντας κελεύειν προσφέρειν σοι τῶν ἀπὸ τῆς τέχνης. ταύτην οὖν αἰσιωτάτην νομίζων τὴν τῶν σῶν γενεθλίων @@ -127,18 +127,18 @@
Νέστορα μὲν οὖν 3 +
Νέστορα μὲν οὖν τὸν σοφώτατον τῶν Ἀχαιῶν ἐπὶ τρεῖς παρατεῖναι γενεὰς Ὅμηρος λέγει, ὃν συνίστησιν ἡμῖν γεγυμνασμένον ἄριστα καὶ ψυχῇ καὶ σώματι. καὶ Τειρεσίαν δὲ τὸν μάντιν ἡ τραγῳδία μέχρις ἓξ γενεῶν παρατεῖναι λέγει. πιθανὸν δʼ ἂν εἴη -ἄνδρα θεοῖς ἀνακείμενον καθαρωτέρᾳ διαίτῃ χρώμενον1 +ἄνδρα θεοῖς ἀνακείμενον καθαρωτέρᾳ διαίτῃ χρώμενον ἐπὶ μήκιστον βιῶναι.
καὶ γένη δὲ ὅλα 4 +
καὶ γένη δὲ ὅλα μακρόβια ἱστορεῖται διὰ τὴν δίαιταν, ὥσπερ Αἰγυπτίων οἱ καλούμενοι ἱερογραμματεῖς, Ἀσσυρίων δὲ καὶ Ἀράβων οἱ ἐξηγηταὶ τῶν μύθων, @@ -153,7 +153,7 @@
ἤδη δὲ 5 +
ἤδη δὲ καὶ ἔθνη ὅλα μακροβιώτατα, ὥσπερ Σῆρας μὲν ἱστοροῦσι μέχρι τριακοσίων ζῆν ἐτῶν, οἱ μὲν τῷ ἀέρι, οἱ δὲ τῇ γῇ τὴν αἰτίαν τοῦ μακροῦ γήρως προστιθέντες, @@ -165,16 +165,16 @@ ὀξυδορκίας τοῦτο φάρμακον· οἷς γέ φασι διὰ τὴν τοιαύτην δίαιταν καὶ τὰς ἄλλας αἰσθήσεις ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἐρρωμένας εἶναι.
-Αλλὰ ταῦτα μὲν περί τε τῶν μακροβίων 6 +
Αλλὰ ταῦτα μὲν περί τε τῶν μακροβίων γενῶν καὶ τῶν ἐθνῶν, ἅτινά φασιν ὡς ἐπὶ πλεῖστον διαγίγνεσθαι χρόνον, οἱ μὲν διὰ τὴν γῆν καὶ τὸν ἀέρα, οἱ δὲ διὰ τὴν δίαιταν, οἱ δὲ καὶ δι᾿ ἄμφω. -ἐγὼ δʼ ἄν σοι δικαίως τὴν ἐλπίδα ῥᾳδίαν1 +ἐγὼ δʼ ἄν σοι δικαίως τὴν ἐλπίδα ῥᾳδίαν παράσχοιμι ἱστορήσας ὅτι καὶ κατὰ πᾶσαν γῆν καὶ κατὰ πάντα ἀέρα μακρόβιοι γεγόνασιν ἄνδρες οἱ γυμνασίοις τοῖς προσήκουσιν καὶ διαίτῃ τῇ @@ -182,11 +182,11 @@
διαίρεσιν 7 +
διαίρεσιν δὲ τοῦ λόγου ποιήσομαι τὴν πρώτην κατὰ τἀπιτηδεύματα τῶν ἀνδρῶν, καὶ πρώτους γέ σοι τοὺς βασιλικοὺς καὶ τοὺς στρατηγικοὺς ἄνδρας -ἱστορήσω, ὧν ἕνα ἡ2 εὐσεβεστάτη μεγάλου +ἱστορήσω, ὧν ἕνα ἡ εὐσεβεστάτη μεγάλου θειοτάτου αὐτοκράτορος τύχη εἰς τὴν τελεωτάτην ἀγαγοῦσα τάξιν εὐεργέτηκε τὰ μέγιστα τὴν οἰκουμένην τὴν ἑαυτοῦ· οὕτω γὰρ ἂν ἀπιδὼν καὶ @@ -198,7 +198,7 @@
Πομπίλιος Νουμᾶς ὁ εὐδαιμονέστατος τῶν 8 +
Πομπίλιος Νουμᾶς ὁ εὐδαιμονέστατος τῶν Ῥωμαίων βασιλέων καὶ μάλιστα περὶ τὴν θεραπείαν τῶν θεῶν ἀσχοληθεὶς ὑπὲρ τὰ ὀγδοήκοντα ἔτη βεβιωκέναι ἱστορεῖται. Σέρβιος δὲ Τούλλιος @@ -214,7 +214,7 @@
οὗτοι μὲν οὖν Ῥωμαίων 9 +
οὗτοι μὲν οὖν Ῥωμαίων βασιλεῖς, οἷς συνάψω καὶ τοὺς λοιποὺς βασιλέας τοὺς εἰς μακρὸν γῆρας ἀφικομένους καὶ μετʼ αὐτοὺς κατὰ τὰ ἐπιτηδεύματα ἑκάστους. ἐπὶ @@ -227,15 +227,15 @@ τελείους ἡμῖν τὰς εὐχὰς ἔσεσθαι πρὸς τὸ εἰς μήκιστόν τε καὶ λιπαρὸν τὸν πάσης γῆς καὶ θαλάττης δεσπότην γῆρας ἀφικέσθαι, τῇ ἑαυτοῦ -οἰκουμένῃ διαρκέσοντα1 ἤδη καὶ γέροντα.
+οἰκουμένῃ διαρκέσοντα ἤδη καὶ γέροντα.Ἀργανθώνιος μὲν οὖν Ταρτησσίων βασιλεὺς 10 +
Ἀργανθώνιος μὲν οὖν Ταρτησσίων βασιλεὺς
πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ἔτη βιῶναι λέγεται, ὡς
Ἡρόδοτος ὁ λογοποιὸς καὶ ὁ μελοποιὸς Ἀνακρέων·
ἀλλὰ τοῦτο μὲν μῦθός τισι δοκεῖ. Ἀγαθοκλῆς δὲ
-ὀ Σικελίας τύραννος ἐτῶν ἐνενήκοντα ἐτελεύτα,2
+ὀ Σικελίας τύραννος ἐτῶν ἐνενήκοντα ἐτελεύτα,
καθάπερ Δημοχάρης καὶ Τίμαιος ἱστοροῦσιν.
Ἱέρων τε ὁ Συρακουσίων τύραννος δύο καὶ ἐνενήκοντα
ἐτῶν γενόμενος ἐτελεύτα νόσῳ, βασιλεύσας
@@ -245,8 +245,8 @@
Ἴστρον ποταμὸν ἔπεσεν ὑπὲρ τὰ ἐνενήκοντα ἔτη
γεγονώς. Βάρδυλις δὲ ὁ Ἰλλυριῶν βασιλεὺς ἀφʼ
Ἀντίγονος 11 +
Ἀντίγονος δὲ ὁ Φιλίππου ὁ μονόφθαλμος βασιλεύων Μακεδόνων περὶ Φρυγίαν μαχόμενος Σελεύκῳ καὶ Λυσιμάχῳ τραύμασι πολλοῖς περιπεσὼν ἐτελεύτησεν @@ -264,7 +264,7 @@ αὐτῷ Ἱερώνυμος ἱστορεῖ. καὶ Λυσίμαχος δὲ Μακεδόνων βασιλεὺς ἐν τῇ πρὸς Σέλευκον ἀπώλετο μάχῃ ἔτος ὀγδοηκοστὸν τελῶν, ὡς ὁ -αὐτός φησιν Ἱερώνυμος. Ἀντίγονος δέ, ὃς υἱὸς1 +αὐτός φησιν Ἱερώνυμος. Ἀντίγονος δέ, ὃς υἱὸς μὲν ἦν Δημητρίου, υἱωνὸς δὲ Ἀντίγονου τοῦ μονοφθάλμου, οὗτος τέσσαρα καὶ τεσσαράκοντα Μακεδόνων ἐβασίλευσεν ἔτη, ἐβίωσε δὲ ὀγδοήκοντα, ὡς @@ -276,18 +276,18 @@
Πτολεμαῖος δὲ ὁ Λάγου ὁ τῶν καθʼ 12 +
Πτολεμαῖος δὲ ὁ Λάγου ὁ τῶν καθʼ
αὑτὸν εὐδαιμονέστατος βασιλέων Αἰγύπτου μὲν
ἐβασίλευσεν, τέσσαρα δὲ καὶ ὀγδοήκοντα βιώσας
ἔτη ζῶν παρέδωκεν τὴν ἀρχὴν πρὸ δύο ἐτοῖν τῆς
τελευτῆς Πτολεμαίῳ τῷ υἱῷ, Φιλαδέλφῳ δὲ
ἐπίκλησιν, ὅστις διεδέξατο τὴν πατρῴαν βασιλείαν
-ἀδελφῶν
Μιθριδάτης 13 +
Μιθριδάτης δὲ ὁ Πόντου βασιλεὺς ὁ προσαγορευθεὶς Κτίστης Ἀντίγονον τὸν μονόφθαλμον φεύγων ἐπὶ Πόντου ἐτελεύτησεν βιώσας ἔτη τέσσαρα καὶ @@ -310,7 +310,7 @@ opposite.
Κῦρος δὲ ὁ 14 +
Κῦρος δὲ ὁ Περσῶν βασιλεὺς ὁ παλαιός, ὡς δηλοῦσιν οἱ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων ὧροι, οἷς καὶ Ὀνησίκριτος ὁ τὰ περὶ Ἀλέξανδρον συγγράψας συμφωνεῖν δοκεῖ, @@ -324,7 +324,7 @@ opposite.
Ἀρταξέρξης 15 +
Ἀρταξέρξης ὁ Μνήμων ἐπικληθείς, ἐφʼ ὃν Κῦρος ὁ ἀδελφὸς ἐστρατεύσατο, βασιλεύων ἐν Πέρσαις ἐτελεύτησεν νόσῳ ἓξ καὶ ὀγδοήκοντα ἐτῶν γενόμενος, @@ -345,11 +345,11 @@ opposite.
Ὑσπαυσίνης δὲ ὁ Χάρηκος καὶ τῶν 16 +
Ὑσπαυσίνης δὲ ὁ Χάρηκος καὶ τῶν κατʼ Ἐρυθρὰν θάλασσαν τόπων βασιλεὺς πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ἐτῶν νοσήσας ἐτελεύτησεν. Τίραιος δὲ ὁ μεθʼ Ὑσπαυσίνην τρίτος βασιλεύσας -δύο καὶ ἐνενήκοντα βιοὺς ἔτη1 ἐτελεύτα νόσῳ. +δύο καὶ ἐνενήκοντα βιοὺς ἔτη ἐτελεύτα νόσῳ. Ἀρτάβαζος δὲ ὁ μετὰ Τίραιον ἕβδομος βασιλεύσας Χάρακος ἓξ καὶ ὀγδοήκοντα ἐτῶν καταχθεὶς ὑπὸ Πάρθων ἐβασίλευσε. Καμνασκίρης δὲ βασιλεὺς @@ -357,13 +357,13 @@ opposite.
Μασσινίσσας 17 +
Μασσινίσσας δὲ Μαυρουσίων βασιλεὺς ἐνενήκοντα ἐβίωσεν ἔτη. Ἄσανδρος δὲ ὁ ὑπὸ τοῦ θεοῦ Σεβαστοῦ ἀντὶ ἐθνάρχου βασιλεὺς ἀναγορευθεὶς Βοσπόρου περὶ ἔτη ὢν ἐνενήκοντα ἱππομαχῶν καὶ πεζομαχῶν οὐδενὸς ἥττων ἐφάνη· ὡς δὲ ἑώρα τοὺς -ἑαυτοῦ ὑπὸ τὴν μάχην2 Σκριβωνίῳ προστιθεμένους +ἑαυτοῦ ὑπὸ τὴν μάχην Σκριβωνίῳ προστιθεμένους ἀποσχόμενος σιτίων ἐτελεύτησεν βιοὺς ἔτη τρία καὶ ἐνενήκοντα· Γοαισὸς δέ, ὥς φησιν Ἰσίδωρος ὁ Χαρακηνός, ἐπὶ τῆς ἑαυτοῦ ἡλικίας Ὀμάνων τῆς @@ -373,7 +373,7 @@ opposite.
Βασιλέας μὲν οὖν τοσούτους ἱστορήκασι μακροβίους
-οἱ πρὸ ἡμῶν. ἐπεὶ δὲ καὶ φιλόσοφοι 18
+οἱ πρὸ ἡμῶν. ἐπεὶ δὲ καὶ φιλόσοφοι
καὶ πάντες οἱ περὶ παιδείαν ἔχοντες, ἐπιμέλειάν
πως καὶ οὗτοι ποιούμενοι ἑαυτῶν, εἰς μακρὸν
ἔτη, Ζήνων δὲ ὁ τῆς Στωϊκῆς φιλοσοφίας 19 +
ἔτη, Ζήνων δὲ ὁ τῆς Στωϊκῆς φιλοσοφίας ἀρχηγὸς ὀκτὼ καὶ ἐνενήκοντα· ὅν φασιν εἰσερχόμενον εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ προσπταίσαντα ἀναφθέγξασθαι, Τί με βοᾷς; καὶ ὑποστρέψαντα @@ -407,7 +407,7 @@ opposite.
Ξενοφάνης δὲ ὁ Δεξίνου μὲν 20 +
Ξενοφάνης δὲ ὁ Δεξίνου μὲν υἱός, Ἀρχελάου δὲ τοῦ φυσικοῦ μαθητὴς ἐβίωσεν ἕτη ἓν καὶ ἐνενήκοντα· Ξενοκράτης δὲ Πλάτωνος μαθητὴς γενόμενος τέσσαρα καὶ ὀγδοήκοντα· @@ -424,7 +424,7 @@ opposite.
Πλάτων δὲ 21 +
Πλάτων δὲ ὁ ἱερώτατος ἓν καὶ ὀγδοήκοντα. Ἀθηνόδωρος Σάνδωνος Ταρσεὺς Στωϊκός, ὃς καὶ διδάσκαλος ἐγένετο Καίσαρος Σεβαστοῦ θεοῦ, ὑφʼ οὗ ἡ @@ -439,8 +439,8 @@ opposite.
Συγγραφέων δὲ Κτησίβιος μὲν ἐτῶν ἑκατον καὶ 22 -τεσσάρων1 ἐν περιπάτῳ ἐτελεύτησεν, ὡς Ἀπολλόδωρος +
Συγγραφέων δὲ Κτησίβιος μὲν ἐτῶν ἑκατον καὶ
+τεσσάρων ἐν περιπάτῳ ἐτελεύτησεν, ὡς Ἀπολλόδωρος
ἐν τοῖς χρονικοῖς ἱστορεῖ. Ἱερώνυμος δὲ ἐν
πολέμοις γενόμενος καὶ πολλοὺς καμάτους ὑπομείνας
καὶ τραύματα ἔζησεν ἔτη τέσσαρα καὶ ἑκατόν,
@@ -455,7 +455,7 @@ opposite.
δὲ ὁ Κασανδρεὺς ὑπὲρ τὰ ἐνενήκοντα ἔτη λέγεται
βεβιωκέναι, τὴν ἱστορίαν δὲ τέταρτον καὶ ὀγδοηκοστὸν
ἕτος γεγονὼς ἤρξατο συγγράφειν, ὡς
-
Ῥητόρων δὲ Γοργίας, ὅν τινες σοφιστὴν καλοῦσιν, 23 +
Ῥητόρων δὲ Γοργίας, ὅν τινες σοφιστὴν καλοῦσιν, ἕτη ἑκατὸν ὀκτώ· τροφῆς δὲ ἀποσχόμενος ἐτελεύτησεν· ὅν φασιν ἐρωτηθέντα τὴν αἰτίαν τοῦ μακροῦ γήρως καὶ ὑγιεινοῦ ἐν πάσαις ταῖς αἰσθήσεσιν @@ -492,7 +492,7 @@ opposite.
Σοφοκλῆς ὁ τραγῳδοποιὸς ῥᾶγα σταφυλῆς 24 +
Σοφοκλῆς ὁ τραγῳδοποιὸς ῥᾶγα σταφυλῆς καταπιὼν ἀπεπνίγη πέντε καὶ ἐνενήκοντα ζήσας ἔτη. οὗτος ὑπὸ Ἰοφῶντος τοῦ υἱέος ἐπὶ τέλει @@ -505,11 +505,11 @@ opposite.
Κρατῖνος δὲ ὁ τῆς 25 -κωμῳδίας ποιητὴς ἑπτὰ 1 πρὸς τοῖς ἐνενήκοντα +
Κρατῖνος δὲ ὁ τῆς +κωμῳδίας ποιητὴς ἑπτὰ πρὸς τοῖς ἐνενήκοντα ἔτεσιν ἐβίωσε, καὶ πρὸς τῷ τέλει τοῦ βίου διδάξας τὴν Πυτίνην καὶ νικήσας μετʼ οὐ πολὺ ἐτελεύτα. -καὶ Φιλήμων δὲ ὁ κωμικός, 2 ὁμοίως τῷ Κρατίνῳ +καὶ Φιλήμων δὲ ὁ κωμικός, ὁμοίως τῷ Κρατίνῳ ἑπτὰ καὶ ἐνενήκοντα ἔτη βιούς, κατέκειτο μὲν ἐπὶ κλίνης ἠρεμῶν, θεασάμενος δὲ ὄνον τὰ παρεσκευασμένα αὐτῷ σῦκα κατεσθίοντα ὥρμησε μὲν εἰς @@ -522,14 +522,14 @@ opposite.
Ἀνακρέων δὲ ὁ τῶν μελῶν 26 +
Ἀνακρέων δὲ ὁ τῶν μελῶν ποιητὴς ἔζησεν ἔτη πέντε καὶ ὀγδοήκοντα, καὶ Στησίχορος δὲ ὁ μελοποιὸς ταὐτά, Σιμωνίδης δὲ ὁ Κεῖος ὑπὲρ τὰ ἐνενήκοντα.
Γραμματικῶν δὲ Ἐρατοσθένης μὲν ὁ Ἀγλαοῦ 27 +
Γραμματικῶν δὲ Ἐρατοσθένης μὲν ὁ Ἀγλαοῦ Κυρηναῖος, ὃν οὐ μόνον γραμματικόν, ἀλλὰ καὶ ποιητὴν ἄν τις ὀνομμάσειεν καὶ φιλόσοφον καὶ γεωμέτρην, δύο καὶ ὀγδοήκοντα οὗτος ἔζησεν @@ -537,7 +537,7 @@ opposite.
καὶ Λυκοῦργος δὲ ὁ νομοθέτης τῶν Λακεδαιμονίων 28 +
καὶ Λυκοῦργος δὲ ὁ νομοθέτης τῶν Λακεδαιμονίων πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ἔτη ζῆσαι ἱστορεῖται.
Τοσούτους ἐδυνήθημεν βασιλέας καὶ πεπαιδευμένους 29 +
Τοσούτους ἐδυνήθημεν βασιλέας καὶ πεπαιδευμένους ἀθροῖσαι· ἐπεὶ δὲ ὑπεσχόμην καὶ Ῥωμαίων τινὰς καὶ τῶν τὴν Ἰταλίαν οἰκησάντων μακροβίων ἀναγράψαι, τούτους σοι, θεῶν βουλομένων, diff --git a/data/tlg0062/tlg012/tlg0062.tlg012.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg012/tlg0062.tlg012.1st1K-grc1.xml index 7c2d0fda9..3ac250094 100644 --- a/data/tlg0062/tlg012/tlg0062.tlg012.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg012/tlg0062.tlg012.1st1K-grc1.xml @@ -89,14 +89,14 @@
Ὥσπερ τοῖς ἀθλητικοῖς καὶ περὶ τὴν τῶν 1 -σωμάτων ἐπιμέλειαν ἀσχολουμένοις2 οὐ τῆς εὐεξίας + +
Ὥσπερ τοῖς ἀθλητικοῖς καὶ περὶ τὴν τῶν +σωμάτων ἐπιμέλειαν ἀσχολουμένοις οὐ τῆς εὐεξίας μόνον οὐδὲ τῶν γυμνασίων φροντίς ἐστιν, ἀλλὰ καὶ τῆς κατὰ καιρὸν γινομένης ἀνέσεως—μέρος γοῦν τῆς ἀσκήσεως τὸ μέγιστον αὐτὴν ὑπολαμβάνουσιν—οὕτω @@ -108,32 +108,32 @@
γένοιτο δʼ ἂν ἐμμελὴς ἡ ἀνάπαυσις 2 +
γένοιτο δʼ ἂν ἐμμελὴς ἡ ἀνάπαυσις
αὐτοῖς, εἰ τοῖς τοιούτοις τῶν ἀναγνωσμάτων ὁμιλοῖεν,
ἃ μὴ μόνον ἐκ τοῦ ἀστείου τε καὶ χαρίεντος
-ψιλὴν παρέξει τὴν ψυχαωγίαν, ἀλλά τινα καὶ
+ψιλὴν παρέξει τὴν ψυχαγωγίαν, ἀλλά τινα καὶ
θεωρίαν οὐκ ἄμουσον ἐπιδείξεται, οἷόν τι καὶ περὶ
-τῶνδε τῶν συγγραμμάτων αὐτοὺς 3 φρονήσειν ὑπολαμβάνω·
+τῶνδε τῶν συγγραμμάτων αὐτοὺς φρονήσειν ὑπολαμβάνω·
οὐ γὰρ μόνον τὸ ξένον τῆς ὑποθέσεως
οὐδὲ τὸ χαρίεν τῆς προαιρέσεως ἐπαγωγὸν ἔσται
αὐτοῖς οὐδʼ ὅτι ψεύσματα ποικίλα πιθανῶς τε καὶ
ἐναλήθως ἐξενηνόχαμεν, ἀλλʼ ὅτι καὶ τῶν ἱστορουμένων
ἕκαστον οὐκ ἀκωμῳδήτως ᾔνικται πρός τινας
-
Κτησίας ὁ Κτησιόχου ὁ Κνίδιος, ὃς +συνέγραψεν περὶ τῆς Ἰνδῶν χώρας καὶ τῶν παρʼ αὐτοῖς ἃ μήτε αὐτὸς εἶδεν μήτε ἄλλου ἀληθεύοντος ἤκουσεν. ἔγραψε δὲ καὶ Ἰαμβοῦλος περὶ τῶν ἐν τῇ μεγάλῃ θαλάττῃ πολλὰ παράδοξα, γνώριμον @@ -153,14 +153,14 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
τούτοις οὖν ἐντυχὼν ἅπασιν, τοῦ ψεύσασθαι 4 +
τούτοις οὖν ἐντυχὼν ἅπασιν, τοῦ ψεύσασθαι
μὲν οὐ σφόδρα τοὺς ἄνδρας ἐμεμψάμην, ὁρῶν ἤδη
σύνηθες ὂν τοῦτο καὶ τοῖς φιλοσοφεῖν ὑπισχνουμένοις·
ἐκεῖνο δὲ αὐτῶν ἐθαύμασα, εἰ ἐνόμιζον
-λήσειν οὐκ ἀληθῇ συγγράφοντες. διόπερ καὶ
+λήσειν οὐκ ἀληθῆ συγγράφοντες. διόπερ καὶ
αὐτὸς ὑπὸ κενοδοξίας ἀπολιπεῖν τι σπουδάσας
Ὁρμηθεὶς γάρ ποτε ἀπὸ Ἡρακλείων στηλῶν 5 +
Ὁρμηθεὶς γάρ ποτε ἀπὸ Ἡρακλείων στηλῶν καὶ ἀφεὶς εἰς τὸν ἑσπέριον ὠκεανὸν οὐρίῳ ἀνέμῳ τὸν πλοῦν ἐποιούμην. αἰτία δέ μοι τῆς ἀποδημίας καὶ ὑπόθεσις ἡ τῆς διανοίας περιεργία καὶ πραγμάτων @@ -195,8 +195,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἡμέραν 6 -οὖν καὶ νύκτα οὐρίῳ πλέοντες, ἔτι τῆς γῆς +
ἡμέραν +οὖν καὶ νύκτα οὐρίῳ πλέοντες ἔτι τῆς γῆς ὑποφαινομένης οὐ σφόδρα βιαίως ἀνηγόμεθα, τῆς ἐπιούσης δὲ ἅμα ἡλίῳ ἀνίσχοντι ὅ τε ἄνεμος @@ -208,7 +208,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τῇ ὀγδοηκοστῇ δὲ ἄφνω ἐκλάμψαντος ἡλίου καθορῶμεν οὐ πόρρω νῆσον ὑψηλὴν καὶ δασεῖαν, οὐ τραχεῖ περιηχουμένην τῷ κύματι· καὶ γὰρ ἤδη -τὸ πολὺ τὴς ζάλης κατεπαύετο.
+τὸ πολὺ τῆς ζάλης κατεπαύετο.Προσσχόντες οὖν καὶ ἀποβάντες ὡς ἂν ἐκ μακρᾶς ταλαιπωρίας πολὺν μὲν χρόνον ἐπὶ γῆς ἐκείμεθα, διαναστάντες δὲ ὅμως ἀπεκρίναμεν @@ -218,7 +218,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
προελθόντες δὲ 7 +
προελθόντες δὲ ὅσον σταδίους τρεῖς ἀπὸ τῆς θαλάσσης δι᾿ ὕλης ὁρῶμέν τινα στήλην χαλκοῦ πεποιημένην, Ἑλληνικοῖς γράμμασιν καταγεγραμμένην, ἀμυδροῖς δὲ @@ -252,11 +252,11 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Τότε δὲ τὸν ποταμὸν διαπεράσαντες ᾗ διαβατὸς 8 +
Τότε δὲ τὸν ποταμὸν διαπεράσαντες ᾗ διαβατὸς ἦν, εὕρομεν ἀμπέλων χρῆμα τεράστιον· τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τῆς γῆς, ὁ στέλεχος αὐτὸς εὐερνὴς καὶ παχύς, τὸ δὲ ἄνω γυναῖκες ἦσαν, ὅσον ἐκ τῶν -λαγόνων ἅπαντα ἔχουσαι τέλεια—τοιαύτην παῤ +λαγόνων ἅπαντα ἔχουσαι τέλεια—τοιαύτην παρʼ ἡμῖν τὴν Δάφνην γράφουσιν ἄρτι τοῦ Ἀπόλλωνος καταλαμβάνοντος ἀποδενδρουμένην. ἀπὸ δὲ τῶν δακτύλων ἄκρων ἐξεφύοντο αὐταῖς οἱ κλάδοι καὶ @@ -280,7 +280,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
καταλιπόντες δὲ αὐτοὺς ἐπὶ ναῦν ἐφεύγομεν 9 +
καταλιπόντες δὲ αὐτοὺς ἐπὶ ναῦν ἐφεύγομεν καὶ τοῖς ἀπολειφθεῖσιν διηγούμεθα ἐλθόντες τά τε ἄλλα καὶ τῶν ἑταίρων τὴν ἀμπελομιξίαν. καὶ δὴ λαβόντες ἀμφορέας τινὰς καὶ ὑδρευσάμενοί @@ -295,7 +295,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τὴν ναῦν καὶ μετεωρίσας ὅσον ἐπὶ σταδίους τριακοσίους οὐκέτι καθῆκεν εἰς τὸ πέλαγος, ἀλλ᾿ ἄνω μετέωρον ἐξηρτημένην ἄνεμος ἐμπεσὼν τοῖς ἱστίοις -ἔφερεν κολπώσας τὴν ὀθόνην. ἑπτὰ δὲ ἡμέρας 10 +ἔφερεν κολπώσας τὴν ὀθόνην. ἑπτὰ δὲ ἡμέρας καὶ τὰς ἴσας νύκτας ἀεροδρομήσαντες, ὀγδόῃ καθορῶμεν γῆν τινα μεγάλην ἐν τῷ ἀέρι καθάπερ νῆσον, λαμπρὰν καὶ σφαιροειδῆ καὶ φωτὶ μεγάλῳ @@ -304,16 +304,16 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. χώραν εὑρίσκομεν οἰκουμένην τε καὶ γεωργουμένην. ἡμέρας μὲν οὖν οὐδὲν αὐτόθεν καθεωρῶμεν, νυκτὸς δὲ ἐπιγενομένης ἐφαίνοντο ἡμῖν καὶ ἄλλαι πολλαὶ -νῆσοι πλησίον, αἰ μὲν μείζους, αἱ δὲ μικρότεραι, +νῆσοι πλησίον, αἱ μὲν μείζους, αἱ δὲ μικρότεραι, πυρὶ τὴν χροιὰν προσεοικυῖαι, καὶ ἄλλη δέ τις γῆ κάτω, καὶ πόλεις ἐν αὐτῇ καὶ ποταμοὺς ἔχουσα -καὶ πελάγη καὶ ὕλας καὶ ὅρη. ταύτην οὖν τὴν +καὶ πελάγη καὶ ὕλας καὶ ὄρη. ταύτην οὖν τὴν καθ᾿ ἡμᾶς οἰκουμένην εἰκάζομεν.
Δόξαν δὲ ἡμῖν καὶ ἔτι πορρωτέρω προελθεῖν, 11 -συνελήφθημεν τοῖς Ἱππογύποις παῤ αὐτοῖς καλουμένοις +
Δόξαν δὲ ἡμῖν καὶ ἔτι πορρωτέρω προελθεῖν,
+συνελήφθημεν τοῖς Ἱππογύποις παρʼ αὐτοῖς καλουμένοις
ἀπαντήσαντες. οἱ δὲ Ἱππόγυποι οὗτοί εἰσιν
Ἢν δὲ καὶ κατορθώσω, 12 +
ἢν δὲ καὶ κατορθώσω,
ἔφη, τὸν πόλεμον ὃν ἐκφέρω νῦν πρὸς τοὺς
τὸν ἥλιον κατοικοῦντας, ἁπάντων εὐδαιμονέστατα
-παῤ ἐμοὶ καταβιώσεσθε. καὶ ἡμεῖς ἠρόμεθα τίνες
+παρʼ ἐμοὶ καταβιώσεσθε. καὶ ἡμεῖς ἠρόμεθα τίνες
εἶεν οἱ πολέμιοι καὶ τὴν αἰτίαν τῆς διαφορᾶς·
Ὁ δὲ Φαέθων, φησίν, ὁ τῶν ἐν τῷ ἡλίῳ κατοικούντων
βασιλεύς—οἰκεῖται γὰρ δὴ κἀκεῖνος
Τότε μὲν οὖν παῤ αὐτῷ ἑστιαθέντες ἐμείναμεν, 13 +
Τότε μὲν οὖν παρʼ αὐτῷ ἑστιαθέντες ἐμείναμεν, ἕωθεν δὲ διαναστάντες ἐτασσόμεθα· καὶ γὰρ οἱ σκοποὶ ἐσήμαινον πλησίον εἶναι τοὺς πολεμίους. τὸ μὲν οὖν πλῆθος τῆς στρατιᾶς δέκα @@ -404,25 +404,25 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Αὕτη μὲν ἡ τοῦ Ἐνδυμίωνος δύναμις ἦν. 14 -σκευὴ δὲ πάντων ἡ αὐτή· κράνη μὲν ἀπὸ τῶν -κυάμων, μεγάλοι γὰρ παῤ αὐτοῖς οἱ κύαμοι καὶ +
Αὕτη μὲν ἡ τοῦ Ἐνδυμίωνος δύναμις ἦν. +σκευὴ δὲ πάντων ἡ αὐτή κράνη μὲν ἀπὸ τῶν +κυάμων, μεγάλοι γὰρ παρʼ αὐτοῖς οἱ κύαμοι καὶ καρτεροί· θώρακες δὲ φολιδωτοὶ πάντες θέρμινοι, τὰ γὰρ λέπη τῶν θέρμων συρράπτοντες ποιοῦνται θώρακας, ἄρρηκτον δὲ ἐκεῖ γίνεται τοῦ θέρμου τὸ -λέπος ὥσπερ κέρας·
+λέπος ὥσπερ κέρας· ἀσπίδες δὲ καὶ ξίφη οἷα +τὰ Ἑλληνικά.ἀσπίδες δὲ καὶ ξίφη οἷα 15 -τὰ Ἑλληνικά. ἐπειδὴ δὲ καιρὸς ἦν, ἐτάξαντο ὧδε· +
ἐπειδὴ δὲ καιρὸς ἦν, ἐτάξαντο ὧδε·
τὸ μὲν δεξιὸν κέρας εἶχον οἱ Ἱππόγυποι καὶ ὁ
-βασιλεὺς τοὺς ἀρίστους περὶ αὐτὸν ἔχων· καὶ
+βασιλεὺς τοὺς ἀρίστους περὶ αὑτὸν ἔχων· καὶ
ἡμεῖς ἐν τούτοις ἦμεν· τὸ δὲ εὐώνυμον οἱ Λαχανόπτεροι·
τὸ μέσον δὲ οἱ σύμμαχοι ὡς ἑκάστοις
ἐδόκει. τὸ δὲ πεζὸν ἦσαν μὲν ἀμφὶ τὰς ἑξακισχιλίας
μυριάδας, ἐτάχθησαν δὲ οὕτως. ἀράχναι
-παῤ αὐτοῖς πολλοὶ καὶ μεγάλοι γίνονται, πολὺ
+παρʼ αὐτοῖς πολλοὶ καὶ μεγάλοι γίνονται, πολὺ
τῶν Κυκλάδων νήσων ἕκαστος μείζων. τούτοις
Τῶν δὲ πολεμίων τὸ μὲν εὐώνυμον εἶχον οἱ 16 -Ιππομύρμηκες καὶ ὁ ἐν αὐτοῖς Φαέθων· θηρία -δέ ἐστι μέγιστα, ὑπόπτερα, τοῖς παῤ ἡμῖν +
Τῶν δὲ πολεμίων τὸ μὲν εὐώνυμον εἶχον οἱ
+Ἱππομύρμηκες καὶ ὁ ἐν αὐτοῖς Φαέθων· θηρία
+δέ ἐστι μέγιστα, ὑπόπτερα, τοῖς παρʼ ἡμῖν
μύρμηξι προσεοικότα πλὴν τοῦ μεγέθους· ὁ
γὰρ μέγιστος αὐτῶν καὶ δίπλεθρος ἦν. ἐμάχοντο
-δὲ οὐ μόνον οἱ ἐπ᾿ αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ
+δὲ οὐ μόνον οἱ ἐπʼ αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ
αὐτοὶ μάλιστα τοῖς κέρασιν· ἐλέγοντο δὲ οὗτοι
εἶναι ἀμφὶ τὰς πέντε μυριάδας. ἐπὶ δὲ τοῦ δεξιοῦ
αὐτῶν ἐτάχθησαν οἱ Ἀεροκώνωπες, ὄντες καὶ
@@ -447,7 +447,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
κώνωψι μεγάλοις ἐποχούμενοι· μετὰ δὲ τούτους
οἱ Ἀεροκόρδακες, ψιλοί τε ὄντες καὶ πεζοί, πλὴν
μάχιμοί γε καὶ οὗτοι· πόρρωθεν γὰρ ἐσφενδόνων
-ῥαφανῖδας ὑπερμεγέθεις, καὶ ὁ βληθεὶς οὐδ᾿ ἐπ᾿ ὀλίγον1
+ῥαφανῖδας ὑπερμεγέθεις, καὶ ὁ βληθεὶς οὐδ᾿ ἐπʼ ὀλίγον
ἀντέχειν ἐδύνατο, ἀπέθνησκε δέ, καὶ δυσωδίας
τινος τῷ τραύματι ἐγγινομένης· ἐλέγοντο δὲ
χρίειν τὰ βέλη μαλάχης ἰῷ. ἐχόμενοι δὲ αὐτῶν
@@ -457,8 +457,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
δόρασι δὲ καυλίνοις τοῖς ἀπὸ τῶν ἀσπαράγων.
πλησίον δὲ αὐτῶν οἱ Κυνοβάλανοι ἔστησαν,
οὓς ἔπεμψαν αὐτῷ οἱ τὸν Σείριον κατοικοῦντες,
-πεντακισχίλιοι, ἄνδρες 2 κυνοπρόσωποι ἐπὶ βαλάνων
-
Τοιαύτῃ μὲν καὶ ὁ Φαέθων ἐπῄει παρασκευῇ. 17 +
Τοιαύτῃ μὲν καὶ ὁ Φαέθων ἐπῄει παρασκευῇ. συμμίξαντες δὲ ἐπειδὴ τὰ σημεῖα ἤρθη καὶ ὠγκήσαντο ἑκατέρων οἱ ὄνοι—τούτοις γὰρ ἀντὶ σαλπιστῶν χρῶνται—ἐμάχοντο. καὶ τὸ @@ -484,11 +484,11 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. Ἀεροκώνωπες διώκοντες ἄχρι πρὸς τοὺς πεζούς. ἐνταῦθα δὲ κἀκείνων ἐπιβοηθούντων ἔφυγον ἐγκλίναντες, καὶ μάλιστα ἐπεὶ ᾔσθοντο τοὺς ἐπὶ τῷ -εὐαωνύμῳ σφῶν νενικημένους. τῆς δὲ τροπῆς λαμπρᾶς +εὐωνύμῳ σφῶν νενικημένους. τῆς δὲ τροπῆς λαμπρᾶς γεγενημένης πολλοὶ μὲν ζῶντες ἡλίσκοντο, πολλοὶ δὲ καὶ ἀνῃροῦντο, καὶ τὸ αἷμα ἔρρει πολὺ μὲν ἐπὶ τῶν νεφῶν, ὥστε αὐτὰ βάπτεσθαι καὶ -ἐρυθρὰ φαίνεσθαι, οἷα παῤ ἡμῖν δυομένου τοῦ +ἐρυθρὰ φαίνεσθαι, οἷα παρʼ ἡμῖν δυομένου τοῦ ἡλίου φαίνεται, πολὺ δὲ καὶ εἰς τὴν γῆν κατέσταζεν, ὥστε με εἰκάζειν, μὴ ἄρα τοιούτου τινὸς καὶ πάλαι ἄνω γενομένου Ὅμηρος ὑπέλαβεν αἵματι @@ -496,7 +496,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Ἀναστρέψαντες δὲ ἀπὸ τῆς διώξεως δύο τρόπαια 18 +
Ἀναστρέψαντες δὲ ἀπὸ τῆς διώξεως δύο τρόπαια ἐστήσαμεν, τὸ μὲν ἐπὶ τῶν ἀραχνίων τῆς πεζομαχίας, τὸ δὲ τῆς ἀερομαχίας ἐπὶ τῶν @@ -514,7 +514,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. ἐκ τοῦ ζῳδιακοῦ τοξότης. ἐπεὶ δὲ ᾔσθοντο τοὺς φίλους νενικημένους, ἐπὶ μὲν τὸν Φαέθοντα ἔπεμπον ἀγγελίαν αὖθις ἐπιέναι, αὐτοὶ δὲ διαταξάμενοι -τεταραγμένοις ἐπιπίπτουσι τοῖς Σεληνίταις, ἀτάκτως1 +τεταραγμένοις ἐπιπίπτουσι τοῖς Σεληνίταις, ἀτάκτως περὶ τὴν δίωξιν καὶ τὰ λάφυρα διεσκεδασμένοις· καὶ πάντας μὲν τρέπουσιν, αὐτὸν δὲ τὸν βασιλέα καταδιώκουσι πρὸς τὴν πόλιν καὶ τὰ @@ -529,7 +529,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
οἱ δὲ πολιορκεῖν μὲν οὐκ ἔγνωσαν τὴν 19 +
οἱ δὲ πολιορκεῖν μὲν οὐκ ἔγνωσαν τὴν πόλιν, ἀναστρέψαντες δὲ τὸ μεταξὺ τοῦ ἀέρος ἀπετείχιζον, ὥστε μηκέτι τὰς αὐγὰς ἀπὸ τοῦ ἡλίου πρὸς τὴν σελήνην διήκειν. τὸ δὲ τεῖχος ἦν διπλοῦν, @@ -550,15 +550,15 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
κατὰ τάδε συνθήκας 20 +
κατὰ τάδε συνθήκας
ἐποιήσαντο Ἡλιῶται καὶ οἱ σύμμαχοι πρὸς
Σεληνίτας καὶ τοὺς συμμάχους, ἐπὶ τῷ καταλῦσαι
μὲν τοὺς Ἡλιώτας τὸ διατείχισμα καὶ μηκέτι ἐς
τὴν σελήνην ἐσβάλλειν, ἀποδοῦναι δὲ καὶ τοὺς
αἰχμαλώτους ῥητοῦ ἕκαστον χρήματος, τοὺς δὲ
Σεληνίτας ἀφεῖναι μὲν αὐτονόμους τούς γε
-ἄλλους 1 ἀστέρας, ὅπλα δὲ μὴ ἐπιφέρειν τοῖς
-Ἡλιώταις. συμμαχεῖν δὲ τῇ ἀλλήλων, ἤν τις ἐπίῃ·
+ἄλλους ἀστέρας, ὅπλα δὲ μὴ ἐπιφέρειν τοῖς
+Ἡλιώταις, συμμαχεῖν δὲ τῇ ἀλλήλων, ἤν τις ἐπίῃ·
φόρον δὲ ὑποτελεῖν ἑκάστου ἔτους τὸν βασιλέα
τῶν Σεληνιτῶν τῷ βασιλεῖ τῶν Ἡλιωτῶν δρόσου
ἀμφορέας μυρίους, καὶ ὁμήρους δὲ σφῶν αὐτῶν
@@ -575,21 +575,21 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Τοιαύτη μὲν ἡ εἰρήνη ἐγένετο· εὐθὺς δὲ τὸ 21 +
Τοιαύτη μὲν ἡ εἰρήνη ἐγένετο· εὐθὺς δὲ τὸ τεῖχος καθῃρεῖτο καὶ ἡμᾶς τοὺς αἰχμαλώτους ἀπέδοσαν. ἐπεὶ δὲ ἀφικόμεθα ἐς τὴν σελήνην, -ὑπηντίαζον ἡμᾶς καὶ ἠσπάζοντο μετὰ δακρύων οἵτε -ἑταῖροι καὶ ὁ Ἐνδυμίων αὐτός. καὶ ὁ μὲν ἠξίου με1 -μεῖναί τε παῤ αὐτῷ καὶ κοινωνεῖν τῆς ἀποικίας, +ὑπηντίαζον ἡμᾶς καὶ ἠσπάζοντο μετὰ δακρύων οἵ τε +ἑταῖροι καὶ ὁ Ἐνδυμίων αὐτός. καὶ ὁ μὲν ἠξίου με +μεῖναί τε παρʼ αὐτῷ καὶ κοινωνεῖν τῆς ἀποικίας, ὑπισχνούμενος δώσειν πρὸς γάμον τὸν ἑαυτοῦ -παῖδα· γυναῖκες γὰρ οὐκ εἰσὶ παῤ αὐτοῖς. ἐγὼ δὲ +παῖδα· γυναῖκες γὰρ οὐκ εἰσὶ παρʼ αὐτοῖς. ἐγὼ δὲ οὐδαμῶς ἐπειθόμην, ἀλλ᾿ ἠξίουν ἀποπεμφθῆναι κάτω ἐς τὴν θάλατταν. ὡς δὲ ἔγνω ἀδύνατον ὂν πείθειν, ἀποπέμπει ἡμᾶς ἑστιάσας ἑπτὰ ἡμέρας.
Ἃ δὲ ἐν τῷ μεταξὺ διατρίβων ἐν τῇ σελήνῃ 22 +
Ἃ δὲ ἐν τῷ μεταξὺ διατρίβων ἐν τῇ σελήνῃ κατενόησα καινὰ καὶ παράδοξα, ταῦτα βούλομαι εἰπεῖν. πρῶτα μὲν τὸ μὴ ἐκ γυναικῶν γεννᾶσθαι αὐτούς, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῶν ἀρρένων· γάμοις γὰρ τοῖς @@ -602,8 +602,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. ἐξάγουσι νεκρά, θέντες δὲ αὐτὰ πρὸς τὸν ἄνεμον κεχηνότα ζῳοποιοῦσιν. δοκεῖ δέ μοι καὶ ἐς τοὺς Ἕλληνας ἐκεῖθεν ἥκειν τῆς γαστροκνημίας τοὔνομα, -ὅτι παῤ ἐκείνοις ἀντὶ γαστρὸς κυοφορεῖ. μεῖζον -δὲ τούτου ἄλλο διηγήσομαι. γένος ἐστὶ παῤ +ὅτι παρʼ ἐκείνοις ἀντὶ γαστρὸς κυοφορεῖ. μεῖζον +δὲ τούτου ἄλλο διηγήσομαι. γένος ἐστὶ παρʼ αὐτοῖς ἀνθρώπων οἱ καλούμενοι Δενδρῖται, γίνεται δὲ τὸν τρόπον τοῦτον. ὄρχιν ἀνθρώπου τὸν δεξιὸν ἀποτεμόντες ἐν γῇ φυτεύουσιν, ἐκ δὲ αὐτοῦ δένδρον @@ -621,12 +621,12 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἐπειδὰν δὲ γηράσῃ ὁ 23 +
ἐπειδὰν δὲ γηράσῃ ὁ ἄνθρωπος, οὐκ ἀποθνήσκει, ἀλλ᾿ ὥσπερ καπνὸς διαλυόμενος ἀὴρ γίνεται. τροφὴ δὲ πᾶσιν ἡ αὐτή· ἐπειδὰν γὰρ πῦρ ἀνακαύσωσιν, βατράχους ὀπτῶσιν -ἐπὶ τῶν ἀνθράκων· πολλοὶ δὲ παῤ αὐτοῖς -εἰσιν ἐν τῷ ἀέρι πετόμενοι· ὁπτωμένων δὲ περικαθεσθέντες +ἐπὶ τῶν ἀνθράκων· πολλοὶ δὲ παρʼ αὐτοῖς +εἰσιν ἐν τῷ ἀέρι πετόμενοι· ὀπτωμένων δὲ περικαθεσθέντες ὥσπερ δὴ περὶ τράπεζαν κάπτουσι τὸν ἀναθυμιώμενον καπνὸν καὶ εὐωχοῦνται. σίτῳ μὲν δὴ τρέφονται τοιούτῳ· ποτὸν δὲ αὐτοῖς ἐστιν @@ -636,14 +636,14 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τὴν συνουσίαν οι παῖδες ἐν ταῖς ἕδραις παρέχουσιν, ἀλλ᾿ ἐν ταῖς ἰγνύαις ὑπὲρ τὴν γαστροκνημίαν· ἐκεῖ γάρ εἰσι τετρημένοι.
-Καλὸς δὲ νομίζεται παῤ αὐτοῖς ἤν πού τις +
Καλὸς δὲ νομίζεται παρʼ αὐτοῖς ἤν πού τις φαλακρὸς καὶ ἄκομος ᾖ, τοὺς δὲ κομήτας καὶ μυσάττονται. ἐπὶ δὲ τῶν κομητῶν ἀστέρων τοὐναντίον τοὺς κομήτας καλοὺς νομίζουσιν· ἐπεδήμουν γάρ τινες, οἳ καὶ περὶ ἐκείνων διηγοῦντο. καὶ μὴν καὶ γένεια φύουσιν μικρὸν ὑπὲρ τὰ γόνατα. καὶ ὄνυχας ἐν τοῖς ποσὶν οὐκ ἔχουσιν, ἀλλὰ πάντες -εἰσιν μονοδάκτυλοι. ὑπὲρ δὲ τὰς πυγὰς ἑκάστῳ +εἰσὶν μονοδάκτυλοι. ὑπὲρ δὲ τὰς πυγὰς ἑκάστῳ αὐτῶν κράμβη ἐκπέφυκε μακρὰ ὥσπερ οὐρά, θάλλουσα ἐς ἀεὶ καὶ ὑπτίου ἀναπίπτοντος οὐ @@ -652,28 +652,28 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἀπομύττονται δὲ μέλι δριμύτατον· 24 +
ἀπομύττονται δὲ μέλι δριμύτατον· κἀπειδὰν ἢ πονῶσιν ἢ γυμνάζωνται, γάλακτι πᾶν τὸ σῶμα ἱδροῦσιν, ὥστε καὶ τυροὺς ἀπ᾿ αὐτοῦ πήγνυσθαι, ὀλίγον τοῦ μέλιτος ἐπιστάξαντες· ἔλαιον δὲ ποιοῦνται ἀπὸ τῶν κρομμύων πάνυ λιπαρόν τε καὶ εὐῶδες ὥσπερ μύρον. ἀμπέλους δὲ πολλὰς ἔχουσιν ὑδροφόρους· αἱ γὰρ ῥᾶγες -τῶν βοτρύων εἰσιν ὥσπερ χάλαζα, καί, ἐμοὶ δοκεῖν, +τῶν βοτρύων εἰσὶν ὥσπερ χάλαζα, καί, ἐμοὶ δοκεῖν, ἐπειδὰν ἐμπεσὼν ἄνεμος διασείσῃ τὰς ἀμπέλους ἐκείνας, τότε πρὸς ἡμᾶς καταπίπτει ἡ χάλαζα διαρραγέντων τῶν βοτρύων. τῇ μέντοι γαστρὶ ὅσα πήρᾳ χρῶνται τιθέντες ἐν αὐτῇ ὅσων δέονται· ἀνοικτὴ γὰρ αὐτοῖς αὕτη καὶ πάλιν κλειστή ἐστιν· -ἐντέρων δὲ οὐδὲν ὑπάρχειν 1 αὐτῇ φαίνεται, ἢ -τοῦτο μόνον, ὅτι δασεῖα πᾶσα 2 ἔντοσθε καὶ λάσιός -ἐστιν, ὥστε καὶ τὰ νεογνά, ἐπειδὰν ῥῖγος ᾖ, 3 ἐς +ἐντέρων δὲ οὐδὲν ὑπάρχειν αὐτῇ φαίνεται, ἢ +τοῦτο μόνον, ὅτι δασεῖα πᾶσα ἔντοσθε καὶ λάσιός +ἐστιν, ὥστε καὶ τὰ νεογνά, ἐπειδὰν ῥῖγος ᾖ, ἐς ταύτην ὑποδύεται.
Ἐσθὴς δὲ τοῖς μὲν πλουσίοις ὑαλίνη μαλθακή, 25 -τοῖς πένησι δὲ χαλκῇ ὑφαντή· πολύχαλκα +
Ἐσθὴς δὲ τοῖς μὲν πλουσίοις ὑαλίνη μαλθακή,
+τοῖς πένησι δὲ χαλκῆ ὑφαντή· πολύχαλκα
γὰρ τὰ ἐκεῖ χωρία, καὶ ἐργάζονται τὸν
χαλκὸν ὕδατι ἀποβρέξαντες ὥσπερ τὰ ἔρια.
περὶ μέντοι τῶν ὀφθαλμῶν, οἵους ἔχουσιν, ὀκνῶ
@@ -682,11 +682,12 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
τοὺς ὀφθαλμοὺς περιαιρετοὺς ἔχουσι, καὶ ὁ βουλόμενος
ἐξελὼν τοὺς αὑτοῦ φυλάττει ἔστ᾿ ἂν δεηθῇ
ἰδεῖν· οὕτω δὲ ἐνθέμενος ὁρᾷ· καὶ πολλοὶ τοὺς
-σφετέρους ἀπολέσαντες παῤ ἄλλων χρησάμενοι
-ὁρῶσιν. εἰσὶ δ᾿ οἳ καὶ πολοὺς ἀποθέτους ἔχουσιν,
+σφετέρους ἀπολέσαντες παρʼ ἄλλων χρησάμενοι
+ὁρῶσιν. εἰσὶ δ᾿ οἳ καὶ πολλοὺς ἀποθέτους ἔχουσιν,
καὶ μὴν καὶ ἄλλο 26 +
καὶ μὴν καὶ ἄλλο θαῦμα ἐν τοῖς βασιλείοις ἐθεασάμην· κάτοπτρον μέγιστον κεῖται ὑπὲρ φρέατος οὐ πάνυ βαθέος. ἂν μὲν οὖν εἰς τὸ φρέαρ καταβῇ τις, ἀκούει πάντων -τῶν παῤ ἡμῖν ἐν τῇ γῇ λεγομένων, ἐὰν δὲ εἰς τὸ +τῶν παρʼ ἡμῖν ἐν τῇ γῇ λεγομένων, ἐὰν δὲ εἰς τὸ κάτοπτρον ἀποβλέψῃ, πάσας μὲν πόλεις, πάντα δὲ ἔθνη ὁρᾷ ὥσπερ ἐφεστὼς ἑκάστοις· τότε καὶ τοὺς οἰκείους ἐγὼ ἐθεασάμην καὶ πᾶσαν τὴν πατρίδα, εἰ δὲ κἀκεῖνοι ἐμὲ ἑώρων, οὐκέτι ἔχω τὸ ἀσφαλὲς εἰπεῖν. ὅστις δὲ ταῦτα μὴ πιστεύει οὕτως ἔχειν, ἄν ποτε καὶ αὐτὸς ἐκεῖσε ἀφίκηται, -εἴσεται ὡς ἀληθῇ λέγω.
+εἴσεται ὡς ἀληθῆ λέγω.Τότε δ᾿ οὖν ἀσπασάμενοι τὸν βασιλέα καὶ 27 +
Τότε δ᾿ οὖν ἀσπασάμενοι τὸν βασιλέα καὶ τοὺς ἀμφ᾿ αὐτόν, ἐμβάντες ἀνήχθημεν· ἐμοὶ δὲ καὶ δῶρα ἔδωκεν ὁ Ἐνδυμίων, δύο μὲν τῶν ὑαλίνων χιτώνων, πέντε δὲ χαλκοῦς, καὶ πανοπλίαν θερμίνην, @@ -720,7 +721,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἐν δὲ τῷ παράπλῳ 28 +
ἐν δὲ τῷ παράπλῳ
πολλὰς μὲν καὶ ἄλλας χώρας παρημείψαμεν,
προσέσχομεν δὲ καὶ τῷ Ἑωσφόρῳ ἄρτι συνοικιζομένῳ,
καὶ ἀποβάντες ὑδρευσάμεθα. ἐμβάντες δὲ
@@ -728,8 +729,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἐν χρῷ τὴν γῆν παραπλέοντες· οὐ γὰρ ἀπέβημεν
καίτοι πολλὰ τῶν ἑταίρων ἐπιθυμούντων, ἀλλ᾿ ὁ
ἄνεμος οὐκ ἐφῆκεν. ἐθεώμεθα μέντοι τὴν χώραν
-εὐθαλῇ τε καὶ πίονα καὶ εὔυδρον καὶ πολλῶν
-ἀγαθῶν μεστήν. ἰδόντες δ᾿ ἡμας οἱ Νεφελοκένταυροι,
+εὐθαλῆ τε καὶ πίονα καὶ εὔυδρον καὶ πολλῶν
+ἀγαθῶν μεστήν. ἰδόντες δ᾿ ἡμᾶς οἱ Νεφελοκένταυροι,
μισθοφοροῦντες παρὰ τῷ Φαέθοντι, ἐπέπτησαν
ἤδη δὲ καὶ οἱ Ἱππόγυποι 29 +
ἤδη δὲ καὶ οἱ Ἱππόγυποι ἀπεληλύθεσαν.
Πλεύσαντες δὲ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα καὶ ἡμέραν, περὶ ἑσπέραν ἀφικόμεθα ἐς τὴν Λυχνόπολιν @@ -750,8 +751,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τῇ ἀγορᾷ καὶ περὶ τὸν λιμένα διατρίβοντας, τοὺς μὲν μικροὺς καὶ ὥσπερ πένητας, ὀλίγους δὲ τῶν μεγάλων καὶ δυνατῶν πάνυ λαμπροὺς καὶ περιφανεῖς. -οἰκήσεις δὲ αὐτοῖς καὶ λνχνεῶνες ἰδίᾳ -ἑκάστῳ πεποίηντο, καὶ αὐτοὶ ὁνόματα εἶχον, +οἰκήσεις δὲ αὐτοῖς καὶ λυχνεῶνες ἰδίᾳ +ἑκάστῳ πεποίηντο, καὶ αὐτοὶ ὀνόματα εἶχον, ὥσπερ οἱ ἄνθρωποι, καὶ φωνὴν προϊεμένων ἠκούομεν, καὶ οὐδὲν ἡμᾶς ἠδίκουν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ξένια ἐκάλουν· ἡμεῖς δὲ ὅμως ἐφοβούμεθα, καὶ οὔτε @@ -782,11 +783,11 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. πλήν γε τῶν ἐν τῷ ἀέρι· καὶ αὐταὶ δὲ πυρώδεις καὶ ὑπεραυγεῖς ἐφαντάζοντο. τῇ τετάρτῃ δὲ περὶ μεσημβρίαν μαλακῶς ἐνδιδόντος τοῦ πνεύματος -καὶ συνιζάνοντος ἐπὶ τὴν θάλατταν καθείθημεν.1
+καὶ συνιζάνοντος ἐπὶ τὴν θάλατταν καθείθημεν.ὡς δὲ τοῦ ὕδατος ἐψαύσαμεν, θαυμασίως ὑπερηδόμεθα 30 +
ὡς δὲ τοῦ ὕδατος ἐψαύσαμεν, θαυμασίως ὑπερηδόμεθα καὶ ὑπερεχαίρομεν καὶ πᾶσαν ἐκ τῶν παρόντων εὐφροσύνην ἐποιούμεθα καὶ ἀποβάντες ἐνηχόμεθα· καὶ γὰρ ἔτυχε γαλήνη οὖσα καὶ εὐσταθοῦν @@ -800,7 +801,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. πεντακοσίων τὸ μέγεθος· ἐπῄει δὲ κεχηνὸς καὶ πρὸ πολλοῦ ταράττον τὴν θάλατταν ἀφρῷ τε περικλυζόμενον καὶ τοὺς ὀδόντας ἐκφαῖνον πολὺ -τῶν παῤ ἡμῖν φαλλῶν ὑψηλοτέρους, ὀξεῖς δὲ +τῶν παρʼ ἡμῖν φαλλῶν ὑψηλοτέρους, ὀξεῖς δὲ πάντας ὥσπερ σκόλοπας καὶ λευκοὺς ὥσπερ ἐλεφαντίνους. ἡμεῖς μὲν οὖν τὸ ὕστατον ἀλλήλους προσειπόντες καὶ περιβαλόντες ἐμένομεν· τὸ @@ -814,16 +815,16 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἐπεὶ δὲ ἔνδον ἦμεν, τὸ μὲν πρῶτον 31 +
ἐπεὶ δὲ ἔνδον ἦμεν, τὸ μὲν πρῶτον σκότος ἦν καὶ οὐδὲν ἑωρῶμεν, ὕστερον δὲ αὐτοῦ ἀναχανόντος εἴδομεν κύτος μέγα καὶ πάντῃ πλατὺ καὶ ὑψηλόν, ἱκανὸν μυριάνδρῳ πόλει ἐνοικεῖν. -ἔκειντο δὲ ἐν μέσῳ καὶ μεγάλοι καὶ μικροὶ 1 ἰχθύες +ἔκειντο δὲ ἐν μέσῳ καὶ μεγάλοι καὶ μικροὶ ἰχθύες καὶ ἄλλα πολλὰ θηρία συγκεκομμένα, καὶ πλοίων ἱστία καὶ ἄγκυραι, καὶ ἀνθρώπων ὀστέα καὶ φορτία, κατὰ μέσον δὲ καὶ γῆ καὶ λόφοι ἦσαν, ἐμοὶ δοκεῖν, ἐκ τῆς ἰλύος ἣν κατέπινε συνιζάνουσα. -ὕλη γοῦν ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ δένδρα παντοῖα ἐπεφύκει +ὕλη γοῦν ἐπʼ αὐτῆς καὶ δένδρα παντοῖα ἐπεφύκει καὶ λάχανα ἐβεβλαστήκει, καὶ ἐῴκει πάντα ἐξειργασμένοις· περίμετρον δὲ τῆς γῆς στάδιοι διακόσιοι καὶ τεσσαράκοντα. ἦν δὲ ἰδεῖν καὶ @@ -832,7 +833,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Τότε μὲν οὖν ἐπὶ πολὺ ἐδακρύομεν, ὕστερον 32 +
Τότε μὲν οὖν ἐπὶ πολὺ ἐδακρύομεν, ὕστερον δὲ ἀναστήσαντες τοὺς ἑταίρους τὴν μὲν ναῦν ὑπεστηρίξαμεν, αὐτοὶ δὲ τὰ πυρεῖα συντρίψαντες καὶ ἀνακαύσαντες δεῖπνον ἐκ τῶν παρόντων @@ -851,16 +852,16 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τὰ πάντα βουλόμενος. οὔπω δὲ πέντε ὅλους διελθὼν σταδίους εὗρον ἱερὸν Ποσειδῶνος, ὡς ἐδήλου ἡ ἐπιγραφή, καὶ μετ᾿ οὐ πολὺ καὶ -τάφους πολλοὺς καὶ στήλας ἐπ᾿ αὐτῶν πλησίον +τάφους πολλοὺς καὶ στήλας ἐπʼ αὐτῶν πλησίον τε πηγὴν ὕδατος διαυγοῦς, ἔτι δὲ καὶ κυνὸς ὑλακὴν ἠκούομεν καὶ καπνὸς ἐφαίνετο πόρρωθεν καί τινα καὶ ἔπαυλιν εἰκάζομεν.
Σπουδῇ οὖν βαδίζοντες ἐφιστάμεθα πρεσβύτῃ 33 -καὶ νεανίσκῳ μάλα προθύμως πρασίαν τινα ἐργαζομένοις -καὶ ὕδωρ ἀπὸ τῆς πηγῆς ἐπ᾿ αὐτὴν +
Σπουδῇ οὖν βαδίζοντες ἐφιστάμεθα πρεσβύτῃ
+καὶ νεανίσκῳ μάλα προθύμως πρασιάν τινα ἐργαζομένοις
+καὶ ὕδωρ ἀπὸ τῆς πηγῆς ἐπʼ αὐτὴν
διοχετεύουσιν· ἡσθέντες οὖν ἅμα καὶ φοβηθέντες
ἔστημεν· κἀκεῖνοι δὲ ταὐτὸ ἡμῖν ὡς τὸ εἰκὸς παθόντες
ἄναυδοι παρειστήκεσαν· χρόνῳ δὲ ὁ πρεσβύτης
@@ -879,14 +880,14 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
καὶ εἰσομένους ὅτι μὴ μόνοι ἐν τῷδε καθείργμεθα
τῷ θηρίῳ· ἀλλὰ φράσον γε ἡμῖν τὴν σαυτοῦ
τύχην, ὅστις τε ὢν καὶ ὅπως δεῦρο εἰσῆλθες. ὁ
-δὲ οὐ πρότερον ἔφη ἐρεῖν οὐδὲ πεύσεσθαι παῤ
+δὲ οὐ πρότερον ἔφη ἐρεῖν οὐδὲ πεύσεσθαι παρʼ
ἡμῶν, πρὶν ξενίων τῶν παρόντων μεταδοῦναι, καὶ
Ὁ δὲ ὑπερθαυμάσας καὶ αὐτὸς ἐν μέρει τὰ καθ᾿ 34 +
Ὁ δὲ ὑπερθαυμάσας καὶ αὐτὸς ἐν μέρει τὰ καθ᾿ αὑτὸν διεξῄει λέγων, Τὸ μὲν γένος εἰμί, ὦ ξένοι, -Κύπριος, ορμηθεὶς δὲ κατ᾿ ἐμπορίαν ἀπὸ τῆς πατρίδος +Κύπριος, ὁρμηθεὶς δὲ κατ᾿ ἐμπορίαν ἀπὸ τῆς πατρίδος μετὰ παιδός, ὃν ὁρᾶτε, καὶ ἄλλων πολλῶν οἰκετῶν ἔπλεον εἰς Ἰταλίαν ποικίλον φόρτον κομίζων ἐπὶ νεῶς μεγάλης, ἣν ἐπὶ στόματι τοῦ κήτους @@ -927,7 +928,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἴσως φέρειν δυνάμεθα, οἱ δὲ 35 +
καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἴσως φέρειν δυνάμεθα, οἱ δὲ γείτονες ἡμῶν καὶ πάροικοι σφόδρα χαλεποὶ καὶ βαρεῖς εἰσιν, ἄμικτοί τε ὄντες καὶ ἄγριοι. Ἦ γάρ, ἔφην ἐγώ, καὶ ἄλλοι τινές εἰσιν ἐν τῷ κήτει; @@ -950,16 +951,16 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
τοιαύτη 36 +
τοιαύτη
μὲν ἡ χώρα ἐστίν· ὑμᾶς δὲ χρὴ ὁρᾶν ὅπως
δυνησόμεθα τοσούτοις ἔθνεσι μάχεσθαι καὶ ὅπως
-βιοτεύσομεν. Πόσσι δέ, ἔφην ἐγώ, πάντες οὖτοί
+βιοτεύσομεν. πόσοι δέ, ἔφην ἐγώ, πάντες οὖτοί
εἰσιν; Πλείους, ἔφη, τῶν χιλίων. Ὅπλα δὲ τίνα
ἐστὶν αὐτοῖς; Οὐδέν, ἔφη, πλὴν τὰ ὀστᾶ τῶν
Ἔδοξε ταῦτα, καὶ ἀπελθόντες ἐπὶ ναῦν παρεσκευαζόμεθα. @@ -974,10 +975,10 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἡμεῖς δὲ τὴν ἔφοδον 37 +
ἡμεῖς δὲ τὴν ἔφοδον ὑποπτεύοντες ἐξοπλισάμενοι ἀνεμένομεν, λόχον -τινὰ προτάξαντες ἀνδρῶν πέντε καὶ εἴκοσιπροείρητο -δὲ τοῖς ἐν τῇ ἐνέδρᾳ, ἐπειδὰν ἴδωσ. +τινὰ προτάξαντες ἀνδρῶν πέντε καὶ εἴκοσι. προείρητο +δὲ τοῖς ἐν τῇ ἐνέδρᾳ, ἐπειδὰν ἴδωσι παρεληλυθότας τοὺς πολεμίους, ἐπανίστασθαι· καὶ οὕτως ἐποίησαν. ἐπαναστάντες γὰρ κατόπιν ἔκοπτον αὐτούς, καὶ ἡμεῖς δὲ αὐτοὶ πέντε καὶ εἴκοσι @@ -992,7 +993,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
ἐκείνην μὲν οὖν τὴν ἡμέραν καὶ 38 +
ἐκείνην μὲν οὖν τὴν ἡμέραν καὶ τὴν νύκτα ἐπηυλισάμεθα τῇ μάχῃ καὶ τρόπαιον ἐστήσαμεν ῥάχιν ξηρὰν δελφῖνος ἀναπήξαντες. τῇ ὑστεραίᾳ δὲ καὶ οἱ ἄλλοι αἰσθόμενοι παρῆσαν, @@ -1004,17 +1005,17 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. Τριτωνομένδητες τὴν ἡσυχίαν ἦγον οὐδετέροις συμμαχεῖν προαιρούμενοι. ἡμεῖς δὲ προαπαντήσαντες αὐτοῖς παρὰ τὸ Ποσειδώνιον συνεμίξαμεν -πολλῇ βοῇ χρώμενοι, ἀντήχει δὲ τὸ κύτος ὥσπερ +πολλῇ βοῇ χρώμενοι, ἀντήχει δὲ τὸ κύτος ὥσπερ τὰ σπήλαια. τρεψάμενοι δὲ αὐτούς, ἅτε γυμνῆτας ὄντας, καὶ καταδιώξαντες ἐς τὴν ὕλην τὸ λοιπὸν ἐπεκρατοῦμεν τῆς γῆς.
καὶ μετ᾿ οὐ πολὺ 39 +
καὶ μετ᾿ οὐ πολὺ κήρυκας ἀποστείλαντες νεκρούς τε ἀνῃροῦντο καὶ περὶ φιλίας διελέγοντο· ἡμῖν δὲ οὐκ ἐδόκει -σπένδεσθαι, ἀλλὰ τῇ ὑστεραίᾳ χωρήσαντες ἐπ᾿ +σπένδεσθαι, ἀλλὰ τῇ ὑστεραίᾳ χωρήσαντες ἐπʼ αὐτοὺς πάντας ἄρδην ἐξεκόψαμεν πλὴν τῶν Τριτωνομενδήτων. οὗτοι δὲ ὡς εἶδον τὰ γινόμενα, διαδράντες ἐκ τῶν βραγχίων ἀφῆκαν αὑτοὺς εἰς @@ -1030,19 +1031,19 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
τῷ δ᾿ ἐνάτῳ μηνὶ πέμπτῃ 40 +
τῷ δ᾿ ἐνάτῳ μηνὶ πέμπτῃ
ἱσταμένου, περὶ τὴν δευτέραν τοῦ στόματος ἄνοιξιν
— ἅπαξ γὰρ δὴ τοῦτο κατὰ τὴν ὥραν ἑκάστην
ἐποίει τὸ κῆτος, ὥστε ἡμᾶς πρὸς τὰς ἀνοίξεις
τεκμαίρεσθαι τὰς ὥρας — περὶ οὖν τὴν δευτέραν,
ὥσπερ ἔφην, ἄνοιξιν, ἄφνω βοή τε πολλὴ καὶ
θόρυβος ἠκούετο καὶ ὥσπερ κελεύσματα καὶ
-εἰρεσίαι· ταραχθέντες οὖν ἀνειρπύσαμεν ἐπ᾿ αὐτὸ
+εἰρεσίαι· ταραχθέντες οὖν ἀνειρπύσαμεν ἐπʼ αὐτὸ
τὸ στόμα τοῦ θηρίου καὶ στάντες ἐνδοτέρω τῶν
Τὸ μὲν οὖν πρῶτον δύο ἢ τρεῖς ἑωρῶμεν, 41 +
Τὸ μὲν οὖν πρῶτον δύο ἢ τρεῖς ἑωρῶμεν, ὕστερον δὲ ἐφάνησαν ὅσον ἑξακόσιοι, καὶ διαστάντες ἐπολέμουν καὶ ἐναυμάχουν. πολλαὶ μὲν οὖν ἀντίπρῳροι συνηράσσοντο ἀλλήλαις, @@ -1081,13 +1082,13 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. καὶ ἀναιροῦντες· ἐζώγρει δὲ οὐδείς. ἀντὶ δὲ χειρῶν σιδηρῶν πολύποδας μεγαλους ἐκδεδεμένους ἀλλήλοις ἐπερρίπτουν, οἱ δὲ περιπλεκόμενοι τῇ ὕλῃ -κατεῖχον τὴν νῆσον. ἔβαλλον μέντοι καὶ ἐτίτροωσκον +κατεῖχον τὴν νῆσον. ἔβαλλον μέντοι καὶ ἐτίτρωσκον ὀστρέοις τε ἁμαξοπληθέσι καὶ σπόγγοις πλεθριαίοις.
ἡγεῖτο δὲ τῶν μὲν Αἰολοκένταυρος, 42 +
ἡγεῖτο δὲ τῶν μὲν Αἰολοκένταυρος, τῶν δὲ Θαλασσοπότης· καὶ μάχη αὐτοῖς ἐγεγένητο, ὡς ἐδόκει, λείας ἕνεκα· ἐλέγετο γὰρ ὁ Θαλασσοπότης πολλὰς ἀγέλας δελφίνων τοῦ @@ -1105,7 +1106,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τρόπαιον τῆς νησομαχίας ἐπὶ τῇ κεφαλῇ τοῦ κήτους μίαν τῶν πολεμίων νήσων ἀνασταυρώσαντες. ἐκείνην μὲν οὖν τὴν νύκτα περὶ τὸ θηρίον -ηὐλίσαντο ἐξάψαντες αὐτοῦ τὰ ἀπόγεια καὶ ἐπ᾿ +ηὐλίσαντο ἐξάψαντες αὐτοῦ τὰ ἀπόγεια καὶ ἐπʼ ἀγκυρῶν πλησίον ὁρμισάμενοι· καὶ γὰρ ἀγκύραις ἐχρῶντο μεγάλαις ὑαλίναις καρτεραῖς. τῇ ὑστεραίᾳ @@ -1117,25 +1118,25 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Τὸ δὲ ἀπὸ τούτου μηκέτι φέρων ἐγὼ τὴν ἐν 1 +
Τὸ δὲ ἀπὸ τούτου μηκέτι φέρων ἐγὼ τὴν ἐν τῷ κήτει δίαιταν ἀχθόμενός τε τῇ μονῇ μηχανήν -τινα ἐζήτουν, διʼ ἧς ἂν ἐξελθεῖν γένοιτο καὶ τὸ -μὲν πρῶτον ἔδοξεν ἡμίν διορύξασι κατὰ τὸν δεξιὸν +τινα ἐζήτουν, διʼ ἧς ἂν ἐξελθεῖν γένοιτο· καὶ τὸ +μὲν πρῶτον ἔδοξεν ἡμῖν διορύξασι κατὰ τὸν δεξιὸν τοῖχον ἀποδρᾶναι, καὶ ἀρξάμενοι διεκόπτομεν· ἐπειδὴ δὲ προελθόντες ὅσον πέντε σταδίους οὐδὲν ἠνύομεν, τοῦ μὲν ὀρύγματος ἐπαυσάμεθα, τὴν δὲ -ὕλην καῦσαι διέγνωμεν· οὕτω γὰρ ἄν τὸ κῆτος +ὕλην καῦσαι διέγνωμεν· οὕτω γὰρ ἂν τὸ κῆτος ἀποθανεῖν· εἰ δὲ τοῦτο γένοιτο, ῥᾳδία ἔμελλεν ἡμῖν ἔσεσθαι ἡ ἔξοδος. ἀρξάμενοι οὖν ἀπὸ τῶν οὐραίων ἐκαίομεν, καὶ ἡμέρας μὲν ἑπτὰ καὶ ἴσας νύκτας ἀναισθήτως εἶχε τοῦ καύματος, ὀγδόῃ δὲ καὶ ἐνάτῃ συνίεμεν αὐτοῦ νοσοῦντος· ἀργότερον -γοῦν ἀνέχασκεν, καὶ εἴ ποτε ἀναχάνοι, ταχύ -συνέμυεν. δεκάτῃ δὲ καὶ ἑνδεκάτῃ τέλεον ἀπενεκροῦτο1 +γοῦν ἀνέχασκεν, καὶ εἴ ποτε ἀναχάνοι, ταχὺ +συνέμυεν. δεκάτῃ δὲ καὶ ἑνδεκάτῃ τέλεον ἀπενεκροῦτο καὶ δυσῶδες ἦν· τῇ δωδεκάτῃ δὲ μόλις ἐνενοήσαμεν ὡς, εἰ μή τις χανόντος αὐτοῦ ὑποστηρίξειεν τοὺς γομφίους, ὥστε μηκέτι συγκλεῖσαι, @@ -1150,8 +1151,8 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Τῇ δὲ ἐπιούσῃ τὸ μὲν ἤδη ἐτεθνήκει. ἡμεῖς 2 -δὲ ἀνελκύσαντες τὸ πλοῖον καὶ διὰ τῶν ἀραιωμώτων +
Τῇ δὲ ἐπιούσῃ τὸ μὲν ἤδη ἐτεθνήκει. ἡμεῖς +δὲ ἀνελκύσαντες τὸ πλοῖον καὶ διὰ τῶν ἀραιωμάτων διαγαγόντες καὶ ἐκ τῶν ὀδόντων ἐξάψαντες ἠρέμα καθήκαμεν ἐς τὴν θάλατταν· ἐπαναβάντες δὲ ἐπὶ τὰ νῶτα καὶ θύσαντες τῷ Ποσειδῶνι αὐτοῦ @@ -1163,7 +1164,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg. τινας ἐπλέομεν εὐκράτῳ ἀέρι χρώμενοι, ἔπειτα βορέου σφοδροῦ πνεύσαντος μέγα κρύος ἐγένετο, καὶ ὑπʼ αὐτοῦ πᾶν ἐπάγη τὸ πέλαγος, οὐκ ἐπιπολῆς -μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐς βάθος ὅσον ἐς ἕξ1 ὀργνιάς, +μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐς βάθος ὅσον ἐς ἓξ ὀργυιάς, ὥστε καὶ ἀποβάντας διαθεῖν ἐπὶ τοῦ κρυστάλλου. ἐπιμένοντος δὲ τοῦ πνεύματος φέρειν οὐ δυνάμενοι τοιόνδε τι ἐπενοήσαμεν—ὁ δὲ τὴν γνώμην ἀποφηνάμενος @@ -1180,7 +1181,7 @@ Photius (cod. 166, 1 a). Ἀληθοῦς Ἰστορίας vulg.
Πλεύσοντες οὖν ὅσον τριακοσίους σταδίους 3 +
πλεύσαντες οὖν ὅσον τριακοσίους σταδίους
Μείναντες δὲ ἡμέρας ἐν τῇ νήσῳ πέντε, τῇ 4 +
Μείναντες δὲ ἡμέρας ἐν τῇ νήσῳ πέντε, τῇ
ἕκτῃ ἐξωρμήσαμεν, αὔρας μέν τινος παραπεμπούσης,
λειοκύμονος δὲ οὔσης τῆς θαλάττης· ὀγδόῃ
δὲ ἡμέρᾳ πλέοντες οὐκέτι διὰ τοῦ γάλακτος, ἀλλʼ
ἤδη ἐν ἁλμυρῷ καὶ κυανέῳ ὕδατι, καθορῶμεν ἀνθρώπους
πολλοὺς ἐπὶ τοῦ πελάγους διαθέοντας,
-ἄπαντα ἡμῖν προσεοικότας, καὶ τὰ σώματα καὶ
+ἅπαντα ἡμῖν προσεοικότας, καὶ τὰ σώματα καὶ
τὰ μεγέθη, πλὴν τῶν ποδῶν μόνων· ταῦτα γὰρ
φέλλινα εἶχον, ἀφʼ οὗ δή, οἶμαι, καὶ ἐκαλοῦντο
τούτοις 6 +
τούτοις ἅπασι κηλούμενοι κατήχθημεν, ὁρμίσαντες δὲ τὴν ναῦν ἀπεβαίνομεν, τὸν Σκίνθαρον ἐν αὐτῇ καὶ δύο τῶν ἑταίρων ἀπολιπόντες. προιόντες δὲ διὰ λειμῶνος εὐανθοῦς ἐντυγχάνομεν τοῖς φρουροῖς καὶ -περιπόλοις, οἱ δὲ δήσαντες ἡμᾶς ῥοδίνοις στφάνοις—οὗτος -γὰρ μέγιστος παρʼ αὐτοὶς δεσμός -ἐστιν—ἀνῆγον ὡς τὸν ἄρχοντα, παρʼ ὧν δὴ καθʼ -ὁδὸν ἠκούσαμεν ὡς ἡ μὲν νῆσος εἴη τῶν Μακάρῶν -προσαγορενομένη. ἄρχοι δὲ ὁ Κρὴς Ῥαδάμανθυς. +περιπόλοις, οἱ δὲ δήσαντες ἡμᾶς ῥοδίνοις στεφάνοις—οὗτος +γὰρ μέγιστος παρʼ αὐτοῖς δεσμός +ἐστιν—ἀνῆγον ὡς τὸν ἄρχοντα, παρʼ ὧν δὴ καὶ καθʼ +ὁδὸν ἠκούσαμεν ὡς ἡ μὲν νῆσος εἴη τῶν Μακάρων +προσαγορευομένη, ἄρχοι δὲ ὁ Κρὴς Ῥαδάμανθυς. καὶ δὴ ἀναχθέντες ὡς αὐτὸν ἐν τάξει τῶν δικαζομένων ἔστημεν τέταρτοι.
ἦν δὲ ἡ μὲν πρώτη 7 +
ἦν δὲ ἡ μὲν πρώτη δίκη περὶ Αἴαντος τοῦ Τελαμῶνος, εἴτε χρὴ αὐτὸν συνεῖναι τοῖς ἥρωσιν εἴτε καὶ μή· κατηγορεῖτο δὲ αὐτοῦ ὅτι μεμήνοι καὶ ἑαυτὸν ἀπεκτόνοι. @@ -1292,7 +1293,7 @@ MSS.
δευτέρα δὲ ἦν κρίσις ἐρωτική, Θησέως καὶ 8 +
δευτέρα δὲ ἦν κρίσις ἐρωτική, Θησέως καὶ Μενελάου περὶ τῆς Ἑλένης διαγωνιζομένων, ποτέρῳ χρὴ αὐτὴν συνοικεῖν. καὶ ὁ Ῥαδάμανθυς ἐδίκασε Μενελάῳ συνεῖναι αὐτὴν ἅτε καὶ τοσαῦτα @@ -1305,14 +1306,14 @@ MSS.
τρίτη δʼ ἐδυκάσθη περὶ προεδρίας Ἀλεξάνδρῳ 9 +
τρίτη δʼ ἐδικάσθη περὶ προεδρίας Ἀλεξάνδρῳ τε τῷ Φιλίππου καὶ Ἀννίβᾳ τῷ Καρχηδονίῳ, καὶ ἔδοξε προέχειν ὁ Ἀλέξανδρος, καὶ θρόνος αὐτῷ ἐτέθη παρὰ Κῦρον τὸν Πέρσην τὸν πρότερον.
τέταρτοι δὲ ἡμεῖς προσήχθημεν· καὶ ὁ μὲν 10 +
τέταρτοι δὲ ἡμεῖς προσήχθημεν· καὶ ὁ μὲν ἤρετο τί παθόντες ἔτι ζῶντες ἱεροῦ χωρίου ἐπιβαίημεν· ἡμεῖς δὲ πάντα ἑξῆς διηγησάμεθα. οὕτω δὴ μεταστησάμενος ἡμᾶς ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐσκέπτετο @@ -1328,13 +1329,13 @@ MSS.
Τοὐντεῦθεν αὐτομάτων ἡμῖν τῶν στεφάνων 11 +
Τοὐντεῦθεν αὐτομάτων ἡμῖν τῶν στεφάνων
περιρρυέντων ἐλελύμεθα καὶ εἰς τὴν πόλιν
ἠγόμεθα καὶ εἰς τὸ τῶν Μακάρων συμπόσιον.
αὐτὴ μὲν οὖν ἡ πόλις πᾶσα χρυσῆ, τὸ δὲ τεῖχος
περίκειται σμαράγδινον· πύλαι δέ εἰσιν ἑπτά,
πᾶσαι μονόξυλοι κινναμώμινοι· τὸ μέντοι ἔδαφος
-τὸ τῆς πόλεως καὶ ἡ ἐντὸς τοῦ τείχους γῇ
+τὸ τῆς πόλεως καὶ ἡ ἐντὸς τοῦ τείχους γῆ
ἐλεφαντίνη· ναοὶ δὲ πάντων θεῶν βηρύλλου λίθου
ᾠκοδομημένοι, καὶ βωμοὶ ἐν αὐτοῖς μέγιστοι
μονόλιθοι ἀμεθύστινοι, ἐφʼ ὧν ποιοῦσι τὰς
@@ -1342,14 +1343,14 @@ MSS.
ἐσθῆτι δὲ 12 +
ἐσθῆτι δὲ χρῶνται ἀραχνίοις λεπτοῖς, πορφυροῖς. αὐτοὶ δὲ σώματα μὲν οὐκ ἔχουσιν, ἀλλʼ ἀναφεῖς και ἄσαρκοί εἰσιν, μορφὴν δὲ καὶ ἰδέαν μόνην ἐμφαίνουσιν, @@ -1357,23 +1358,23 @@ MSS. κινοῦνται καὶ φρονοῦσι καὶ φωνὴν ἀφιᾶσιν, καὶ ὅλως ἔοικε γυμνή τις ἡ ψυχὴ αὐτῶν περιπολεῖν τὴν τοῦ σώματος ὁμοιότητα περικειμένη· εἰ γοῦν -μὴ ἄψαιτό τις, οὐκ ἂν ἐξελέγξειε μὴ εἶναι σῶμα +μὴ ἅψαιτό τις, οὐκ ἂν ἐξελέγξειε μὴ εἶναι σῶμα τὸ ὁρώμενον· εἰσὶ γὰρ ὥσπερ σκιαὶ ὀρθαί, οὐ μέλαιναι. γηράσκει δὲ οὐδείς, ἀλλʼ ἐφʼ ἧς ἂν -ἡλικίας ἔλθῃ παραμένει. οὐ μὴν οὐδὲ νὺξ παῤ +ἡλικίας ἔλθῃ παραμένει. οὐ μὴν οὐδὲ νὺξ παρʼ αὐτοῖς γίνεται, οὐδὲ ἡμέρα πάνυ λαμπρά· καθάπερ δὲ τὸ λυκαυγὲς ἤδη πρὸς ἕω, μηδέπω ἀνατείλαντος ἡλίου, τοιοῦτο φῶς ἐπέχει τὴν γῆν. καὶ μέντοι καὶ ὥραν μίαν ἴσασιν τοῦ ἔτους· αἰεὶ γὰρ -παρʼ αὐτοῖς ἔαρ ἐστὶ καὶ εἴς ἄνεμος πνεῖ παῤ +παρʼ αὐτοῖς ἔαρ ἐστὶ καὶ εἷς ἄνεμος πνεῖ παρʼ αὐτοῖς ὁ ζέφυρος.
ἡ δὲ χώρα πᾶσι μὲν ἄνθεσιν, 13 +
ἡ δὲ χώρα πᾶσι μὲν ἄνθεσιν, πᾶσι δὲ φυτοῖς ἡμέροις τε καὶ σκιεροῖς τέθηλεν· αἱ μὲν γὰρ ἄμπελοι δωδεκάφοροί εἰσιν καὶ κατὰ -μῆνα ἕκαστον καρποφοροῦσιν· τὰς δὲ ῥσιὰς καὶ +μῆνα ἕκαστον καρποφοροῦσιν· τὰς δὲ ῥοιὰς καὶ τὰς μηλέας καὶ τὴν ἄλλην ὀπώραν ἔλεγον εἶναι τρισκαιδεκάφορον· ἑνὸς γὰρ μηνὸς τοῦ παρʼ αὐτοῖς Μινῴου δὶς καρποφορεῖν· ἀντὶ δὲ πυροῦ οἱ στάχυες @@ -1383,13 +1384,13 @@ MSS. ἄρτον ἕτοιμον ἐπʼ ἄκρων φύουσιν ὥσπερ μύκητας. πηγαὶ δὲ περὶ τὴν πόλιν ὕδατος μὲν πέντε καὶ ἑξήκοντα καὶ τριακόσιαι, μέλιτος δὲ ἄλλαι -τοσαῦται, μύροο δὲ πεντακόσιαι, μικρότεραι μέντοι -αὖται, καὶ ποταμοὶ γάλακτος ἑπτὰ καὶ οἴνου +τοσαῦται, μύρου δὲ πεντακόσιαι, μικρότεραι μέντοι +αὗται, καὶ ποταμοὶ γάλακτος ἑπτὰ καὶ οἴνου ὀκτώ.
Τὸ δὲ συμπόσιον ἔξω τῆς πόλεως πεποίηνται 14 +
Τὸ δὲ συμπόσιον ἔξω τῆς πόλεως πεποίηνται ἐν τῷ Ἠλυσίῳ καλουμένῳ πεδίῳ· λειμὼν δέ ἐστιν κάλλιστος καὶ περὶ αὐτὸν ὕλη παντοία πυκνή, ἐπισκιάζουσα τοὺς κατακειμένους. καὶ @@ -1407,23 +1408,23 @@ MSS. ὄρνεα ἐκ τῶν πλησίον λειμώνων τοῖς στόμασιν ἀνθολογοῦντα κατανείφει αὐτοὺς μετʼ ᾠδῆς ὑπερπετόμενα. καὶ μὴν καὶ μυρίζονται ὧδε· νεφέλαι -πυκναὶ ἀνασπάσασαι μύρον ἐκ τῶν πηγάων καὶ +πυκναὶ ἀνασπάσασαι μύρον ἐκ τῶν πηγῶν καὶ τοῦ ποταμοῦ καὶ ἐπιστᾶσαι ὑπὲρ τὸ συμπόσιον ἠρέμα τῶν ἀνέμων ὑποθλιβόντων ὕουσι λεπτὸν ὥσπερ δρόσον.
ἐπὶ δὲ τῷ δείπνῳ μουσικῇ τε καὶ 15 +
ἐπὶ δὲ τῷ δείπνῳ μουσικῇ τε καὶ
ᾠδαῖς σχολάζουσιν· ᾄδεται δὲ αὐτοῖς τὰ Ὁμήρου
-ἔπῃ μάλιστα· καὶ αὐτὸς δὲ πάρεστι καὶ συνευαωχεῖται
+ἔπη μάλιστα· καὶ αὐτὸς δὲ πάρεστι καὶ συνευωχεῖται
αὐτοῖς ὑπὲρ τὸν Ὀδυσσέα κατακείμενος.
οἱ μὲν οὖν χοροὶ ἐκ παίδων εἰσὶν καὶ παρθένων·
μέγιστον δὲ δὴ πρὸς 16 +
μέγιστον δὲ δὴ πρὸς εὐφροσύνην ἐκεῖνο ἔχουσιν· πηγαί εἰσι δύο παρὰ τὸ συμπόσιον, ἡ μὲν γέλωτος, ἡ δὲ ἡδονῆς· ἐκ τούτων ἑκατέρας πάντες ἐν ἀρχῇ τῆς εὐωχίας @@ -1441,8 +1442,8 @@ MSS.
Βούλομαι δὲ εἰπεῖν καὶ τῶν ἐπισήμων οὕστινας 17 -παῤ αὐτοῖς ἐθεασάμην· πάντας μὲν τοὺς ἡμιθέους +
Βούλομαι δὲ εἰπεῖν καὶ τῶν ἐπισήμων οὕστινας +παρʼ αὐτοῖς ἐθεασάμην· πάντας μὲν τοὺς ἡμιθέους καὶ τοὺς ἐπὶ Ἴλιον στρατεύσαντας πλήν γε δὴ τοῦ Λοκροῦ Αἴαντος, ἐκεῖνον δὲ μόνον ἔφασκον ἐν τῷ τῶν ἀσεβῶν χώρῳ κολάζεσθαι, βαρβάρων δὲ @@ -1452,7 +1453,7 @@ MSS. Φωκίωνα καὶ Τέλλον τοὺς Ἀθηναίους, καὶ τοὺς σοφοὺς ἄνευ Περιάνδρου. εἶδον δὲ καὶ Σωκράτη τὸν Σωφρονίσκου ἀδολεσχοῦντα μετὰ Νέστορος -καὶ Παλαμήδους· περὶ δὲ αὐτὸν σαν Ὑάκινθός +καὶ Παλαμήδους· περὶ δὲ αὐτὸν ἦσαν Ὑάκινθός τε ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ ὁ Θεσπιεὺς Νάρκισσος καὶ Ὕλας καὶ ἄλλοι καλοί. καί μοι ἐδόκει ἐρᾶν τοῦ Ὑακίνθου· τὰ πολλὰ γοῦν ἐκεῖνον διήλεγχεν. @@ -1468,8 +1469,8 @@ MSS.
οἱ μέντοι ἀμφʼ 18 -Ἀρίστιππόν τε καὶ Ἐπίκουρον τὰ πρῶτα παῤ +
οἱ μέντοι ἀμφʼ +Ἀρίστιππόν τε καὶ Ἐπίκουρον τὰ πρῶτα παρʼ αὐτοῖς ἐφέροντο ἡδεῖς τε ὄντες καὶ κεχαρισμένοι καὶ συμποτικώτατοι. παρῆν δὲ καὶ Αἴσωπος ὁ Φρύξ· τούτῳ δὲ ὅσα καὶ γελωτοποιῷ χρῶνται. @@ -1478,14 +1479,14 @@ MSS. ὀρχεῖσθαι δὲ πολλάκις ὑπὸ μέθης ἀνιστάμενον καὶ παροινεῖν. τῶν δὲ Στωικῶν οὐδεὶς παρῆν· ἔτι γὰρ ἐλέγοντο ἀναβαίνειν τὸν τῆς ἀρετῆς -ὄρθιον λόφον· ἠκούομεν δὲ καὶ περὶ Χρυσίππου +ὄρθιον λόφον. ἠκούομεν δὲ καὶ περὶ Χρυσίππου ὅτι οὐ πρότερον αὐτῷ ἐπιβῆναι τῆς νήσου θέμις, πρὶν τὸ τέταρτον ἑαυτὸν ἐλλεβορίσῃ. τοὺς δὲ Ἀκαδημαϊκοὺς ἔλεγον ἐθέλειν μὲν ἐλθεῖν, ἐπέχειν δὲ ἔτι καὶ διασκέπτεσθαι· μηδὲ γὰρ αὐτὸ τοῦτό πω καταλαμβάνειν, εἰ καὶ νῆσός τις τοιαύτη ἐστίν. ἄλλως τε καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ Ῥαδαμάνθυος, -οἴμαι, κρίσιν ἐδεδοίκεσαν, ἅτε καὶ τὸ κριτήριον +οἶμαι, κρίσιν ἐδεδοίκεσαν, ἅτε καὶ τὸ κριτήριον αὐτοὶ ἀνῃρηκότες. πολλοὺς δὲ αὐτῶν ἔφασκον ὁρμηθέντας ἀκολουθεῖν τοῖς ἀφικνουμένοις ὑπὸ νωθείας ἀπολείπεσθαι μὴ καταλαμβάνοντας καὶ @@ -1493,7 +1494,7 @@ MSS.
Οὗτοι μὲν οὖν ἦσαν οἱ ἀξιολογώτατοι τῶν παρόντων. 19 +
Οὗτοι μὲν οὖν ἦσαν οἱ ἀξιολογώτατοι τῶν παρόντων. τιμῶσι δὲ μάλιστα τὸν Ἀχιλλέα καὶ μετὰ τοῦτον Θησέα. περὶ δὲ συνουσίας καὶ ἀφροδισίων @@ -1504,18 +1505,18 @@ MSS. διώμνυτο ἦ μὴν καθαρῶς πλησιάζειν τοῖς νέοις· καὶ μέντοι πάντες αὐτοῦ ἐπιορκεῖν κατεγίνωσκον· πολλάκις γοῦν ὁ μὲν Ὑάκινθος ἢ ὁ Νάρκισσος -μολόγουν, ἐκεῖνος δὲ ἠρνεῖτο. αἱ δὲ γυναῖκές +ὡμολόγουν, ἐκεῖνος δὲ ἠρνεῖτο. αἱ δὲ γυναῖκές εἰσι πᾶσι κοιναὶ καὶ οὐδεὶς φθονεῖ τῷ πλησίον, ἀλλʼ εἰσὶ περὶ τοῦτο μάλιστα Πλατωνικώτατοι· καὶ οἱ παῖδες δὲ παρέχουσι τοῖς βουλομένοις -οὐδὲν ἀντιλεγοντες.
+οὐδὲν ἀντιλέγοντες.Οὔπω δὲ δύο ἡ τρεῖς ἡμέραι διεληλύθεσαν, 20 +
Οὔπω δὲ δύο ἢ τρεῖς ἡμέραι διεληλύθεσαν, καὶ προσελθὼν ἐγὼ Ὁμήρῳ τῷ ποιητῇ, σχολῆς οὔσης ἀμφοῖν, τά τε ἄλλα ἐπυνθανόμην καὶ ὅθεν -εἴη1. τοῦτο γὰρ μάλιστα παῤ ἡμῖν εἰσέτι νῦν +εἴη τοῦτο γὰρ μάλιστα παρʼ ἡμῖν εἰσέτι νῦν ζητεῖσθαι. ὁ δὲ οὐδʼ αὐτὸς μὲν ἀγνοεῖν ἔφασκεν ὡς οἱ μὲν Χῖον, οἱ δὲ Σμυρναῖον, πολλοὶ δὲ Κολοφώνιον αὐτὸν νομίζουσιν· εἶναι μέντοι γε @@ -1524,11 +1525,11 @@ MSS. δὲ ὁμηρεύσας παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἀλλάξαι τὴν προσηγορίαν. ἔτι δὲ καὶ περὶ τῶν ἀθετουμένων στίχων ἐπηρώτων, εἰ ὑπʼ ἐκείνου εἶεν γεγραμμένοι. -καὶ ὃς ἔφασκε πάντας αὐτοῦ εἶναι. κατεγίναωσκον +καὶ ὃς ἔφασκε πάντας αὑτοῦ εἶναι. κατεγίνωσκον οὖν τῶν ἀμφὶ τὸν Ζηνόδοτον καὶ Ἀρίσταρχον γραμματικῶν πολλὴν τὴν ψυχρολογίαν. ἐπεὶ δὲ ταῦτα ἱκανῶς ἀπεκέκριτο, πάλιν αὐτὸν ἠρώτων τί -δή ποτε ἀπὸ τῆς μήνιδος τὴν ἀρχὴν ἐποιήσατο +δή ποτε ἀπὸ τῆς μήνιδος τὴν ἀρχὴν ἐποιήσατο· καὶ ὃς εἶπεν οὕτως ἐπελθεῖν αὐτῷ μηδὲν ἐπιτηδεύσαντι. καὶ μὴν κἀκεῖνο ἐπεθύμουν εἰδέναι, εἰ προτέραν ἔγραψεν τὴν Ὀδύσσειαν τῆς Ἰλιάδος, @@ -1549,7 +1550,7 @@ MSS.
Κατὰ δὲ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ἀφίκετο καὶ 21 +
Κατὰ δὲ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ἀφίκετο καὶ Πυθαγόρας ὁ Σάμιος ἑπτάκις ἀλλαγεὶς καὶ ἐν τοσούτοις ζῴοις βιοτεύσας καὶ ἐκτελέσας τῆς ψυχῆς τὰς περιόδους. ἦν δὲ χρυσοῦς ὅλον τὸ @@ -1562,16 +1563,16 @@ MSS.
Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου ἐνέστη ὁ ἀγὼν ὁ 22 -παῤ αὐτοῖς, τὰ Θανατούσια. ἠγωνοθέτει δὲ +
Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου ἐνέστη ὁ ἀγὼν ὁ
+παρʼ αὐτοῖς, τὰ Θανατούσια. ἠγωνοθέτει δὲ
Ἀχιλλεὺς τὸ πέμπτον καὶ Θησεὺς τὸ ἕβδομον.
τὰ μὲν οὖν ἄλλα μακρὸν ἂν εἴη λέγειν· τὰ δὲ
κεφάλαια τῶν πραχθέντων διηγήσομαι. πάλην
-μὲν ἐνίκησεν Κάρανος 1 ὁ ἀφ᾿ Ἡρακλέους Ὀδυσσέα
+μὲν ἐνίκησεν Κάρανος ὁ ἀφ᾿ Ἡρακλέους Ὀδυσσέα
περὶ τοῦ στεφάνου καταγωνισάμενος· πυγμὴ δὲ
ἴση ἐγένετο Ἀρείου τοῦ Αἰγυπτίου, ὃς ἐν Κορίνθῳ
τέθαπται, καὶ Ἐπειοῦ ἀλλήλοις συνελθόντων.
-παγκρατίου δὲ οὐ τίθεται ἆθλα παῤ αὐτοῖς. τὸν
+παγκρατίου δὲ οὐ τίθεται ἆθλα παρʼ αὐτοῖς. τὸν
Ἄρτι δὲ τοῦ ἀγῶνος συντετελεσμένου ἠγγέλλοντο 23 +
Ἄρτι δὲ τοῦ ἀγῶνος συντετελεσμένου ἠγγέλλοντο οἱ ἐν τῷ χώρῳ τῶν ἀσεβῶν κολαζόμενοι ἀπορρήξαντες τὰ δεσμὰ καὶ τῆς φρουρᾶς ἐπικρατήσαντες ἐλαύνειν ἐπὶ τὴν νῆσον· ἡγεῖσθαι @@ -1590,51 +1591,51 @@ MSS. Βούσιριν τὸν Αἰγύπτιον καὶ Διομήδη τὸν Θρᾷκα καὶ τοὺς περὶ Σκίρωνα καὶ Πιτυοκάμπτην. ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσεν ὁ Ῥαδάμανθυς, ἐκτάσσει τοὺς -ἥρωας ἐπὶ τῆς όνος· ἡγεῖτο δὲ Θησεύς τε καὶ +ἥρωας ἐπὶ τῆς ᾐόνος· ἡγεῖτο δὲ Θησεύς τε καὶ Ἀχιλλεὺς καὶ Αἴας ὁ Τελαμώνιος ἤδη σωφρονῶν· καὶ συμμίξαντες ἐμάχοντο, καὶ ἐνίκησαν οἱ ἥρωες, Ἀχιλλέως τὰ πλεῖστα κατορθώσαντος. ἠρίστευσε δὲ καὶ Σωκράτης ἐπὶ τῷ δεξιῷ ταχθεὶς, πολὺ μᾶλλον ἢ ὅτε ζῶν ἐπὶ Δηλίῳ ἐμάχετο. προσιόντων γὰρ τεττάρων πολεμίων οὐκ ἔφυγε καὶ τὸ πρόσωπον -ἄτρεπτος ἢν· ἐφʼ οἷς καὶ ὕστερον ἐξῃρέθη +ἄτρεπτος ἦν· ἐφʼ οἷς καὶ ὕστερον ἐξῃρέθη αὐτῷ ἀριστεῖον, καλός τε καὶ μέγας παράδεισος ἐν τῷ προαστείῳ, ἔνθα καὶ συγκαλῶν τοὺς ἑταίρους διελέγετο, Νεκρακαδημίαν τὸν τόπον προσαγορεύσας.
συλλαβόντες οὖν τοὺς νενικημένους 24 +
συλλαβόντες οὖν τοὺς νενικημένους καὶ δήσαντες ἀπέπεμψαν ἔτι μᾶλλον κολασθησομένους. ἔγραψεν δὲ καὶ ταύτην τὴν μάχην Ὅμηρος καὶ ἀπιόντι μοι ἔδωκεν τὰ βιβλία κομίζειν τοῖς παρʼ ἡμῖν ἀνθρώποις· ἀλλʼ ὕστερον καὶ ταῦτα μετὰ τῶν ἄλλων ἀπωλέσαμεν. ἦν δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ ποιήματος αὕτη,
-Νῦν δέ μοι ἔννεπε, Μοὕσα, μάχην νεκύων +
Νῦν δέ μοι ἔννεπε, Μοῦσα, μάχην νεκύων ἡρώων.
τότε δʼ οὖν κυάμους ἑψησαντες, ὥσπερ παρʼ αὐτοῖς -νόμος ἐπειδὰν πόλεμον κατορθώσωσιν, εἱστιῶντο +
τότε δʼ οὖν κυάμους ἑψήσαντες, ὥσπερ παρʼ αὐτοῖς +νόμος ἐπειδὰν τὸν πόλεμον κατορθώσωσιν, εἱστιῶντο τὰ ἐπινίκια καὶ ἑορτὴν μεγάλην ἦγον· μόνος δὲ αὐτῆς οὐ μετεῖχε Πυθαγόρας, ἀλλʼ ἄσιτος πόρρω ἐκαθέζετο μυσαττόμενος τὴν κυαμοφαγίαν.
Ἤδη δὲ μηνῶν ἓξ διεληλυθότων περὶ μεσοῦντα 25 +
Ἤδη δὲ μηνῶν ἓξ διεληλυθότων περὶ μεσοῦντα τὸν ἕβδομον νεώτερα συνίστατο πράγματα· Κινύρας ὁ τοῦ Σκινθάρου παῖς, μέγας ὢν καὶ καλός, ἤρα πολὺν ἤδη χρόνον τῆς Ἑλένης, καὶ αὕτη δὲ οὐκ ἀφανὴς ἦν ἐπιμανῶς ἀγαπῶσα τὸν νεανίσκον· πολλάκις γοῦν καὶ διένευον ἀλλήλοις ἐν τῷ συμποσίῳ καὶ προὔπινον καὶ μόνοι ἐξανιστάμενοι -ἐπλανῶντο περὶ τὴν ὕλην. καὶ δὴ ποτὲ +ἐπλανῶντο περὶ τὴν ὕλην. καὶ δή ποτὲ ὑπʼ ἔρωτος καὶ ἀμηχανίας ἐβουλεύσατο ὁ Κινύρας ἁρπάσας τὴν Ἑλένην—ἐδόκει δὲ κἀκείνῃ ταῦτα— οἴχεσθαι ἀπιόντας ἔς τινα τῶν ἐπικειμένων νήσων, -τοι ἐς τὴν Φελλὼ ἢ ἐς τὴν Τυρόεσσαν. συνωμότας +ἤτοι ἐς τὴν Φελλὼ ἢ ἐς τὴν Τυρόεσσαν. συνωμότας δὲ πάλαι προσειλήφεσαν τρεῖς τῶν ἑταίρων τῶν ἐμῶν τοὺς θρασυτάτους. τῷ μέντοι πατρὶ οὐκ ἐμήνυσε ταῦτα· ἠπίστατο γὰρ ὑπʼ αὐτοῦ @@ -1646,12 +1647,11 @@ MSS.
περὶ 26 +
περὶ
δὲ τὸ μεσονύκτιον ἀνεγρόμενος ὁ Μενέλαος ἐπεὶ
ἔμαθεν τὴν εὐνὴν κενὴν τῆς γυναικός, βοήν τε
ἵστη καὶ τὸν ἀδελφὸν παραλαβὼν ἦλθε πρὸς τὸν
-βασιλέα τὸν Ῥαδάμανθυν. ἡμέρας δὲ ὑποφαι·
-νούσης ἔλεγον οἱ σκοποὶ καθορᾶν τὴν ναῦν πολὺ
+βασιλέα τὸν Ῥαδάμανθυν. ἡμέρας δὲ ὑποφαινούσης ἔλεγον οἱ σκοποὶ καθορᾶν τὴν ναῦν πολὺ
ἀπέχουσαν· οὕτω δὴ ἐμβιβάσας ὁ Ῥαδάμανθυς
ἐψτηφίσαντο δὲ καὶ ἡμᾶς ἐμπροθέσμως 27 +
ἐψηφίσαντο δὲ καὶ ἡμᾶς ἐμπροθέσμως ἐκπέμπειν ἐκ τῆς νήσου, τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν μόνην ἐπιμείναντας.
Ἐνταῦθα δὴ ἐγὼ ἐποτνιώμην τε καὶ ἐδάκρυον
-οἷα ἔμελλον ἀγαθὰ καταλιπὼν αὖθις πλανηθήσεσθαι.
+οἷα ἔμελλον ἀγαθὰ καταλιπὼν αὖθις πλανηθήσεσθαι.
αὐτοὶ μέντοι παρεμυθοῦντο λέγοντες οὐ
πολλῶν ἐτῶν ἀφίξεσθαι πάλιν ὡς αὐτούς, καί
μοι ἤδη εἰς τοὐπιὸν θρόνον τε καὶ κλισίαν ἐπεδείκνυσαν
@@ -1685,30 +1685,30 @@ MSS.
ἀφίξεσθαι μὲν εἰς τὴν πατρίδα πολλὰ πρότερον
πλανηθέντα καὶ κινδυνεύσαντα, τὸν δὲ χρόνον
οὐκέτι τῆς ἐπανόδου προσθεῖναι ἠθέλησεν· ἀλλὰ
-δὴ καὶ δεικνὺς τὰς πλησίον νήσους—ἐφσουτο
+δὴ καὶ δεικνὺς τὰς πλησίον νήσους — ἐφαίνοντο
δὲ πέντε τὸν ἀριθμόν, ἄλλη δὲ ἕκτη πόρρωθεν—
ταύτας μὲν εἶναι ἔφασκεν τῶν ἀσεβῶν, τὰς
-πλησίον, Ἀφʼ ὧν, ἔφη, ἤδη τὸ πολὺ πῦρ ὁρᾶς
+πλησίον, Ἀφʼ ὧν, ἔφη, ἤδη τὸ πολὺ πῦρ ὁρᾷς
καιόμενον, ἕκτη δὲ ἐκείνη τῶν ὀνείρων ἡ πόλις·
μετὰ ταύτην δὲ ἡ τῆς Καλυψοῦς νῆσος, ἀλλʼ
Τοσαῦτα εἶπεν, καὶ ἀνασπάσας ἀπὸ τῆς 28 +
Τοσαῦτα εἶπεν, καὶ ἀνασπάσας ἀπὸ τῆς γῆς μαλάχης ῥίζαν ὤρεξέν μοι, ταύτῃ κελεύσας ἐν τοῖς μεγίστοις κινδύνοις προσεύχεσθαι· παρῄνεσε δὲ εἰ καί ποτε ἀφικοίμην ἐς τήνδε τὴν γῆν, μήτε πῦρ μαχαίρᾳ σκαλεύειν μήτε θέρμους ἐσθίειν μήτε παιδὶ ὑπὲρ τὰ ὀκτωκαίδεκα ἔτη -πλησιάζειν· τούτων γὰρ ἄν μεμνημένον ἐλπίδας +πλησιάζειν· τούτων γὰρ ἂν μεμνημένον ἐλπίδας ἔχειν τῆς εἰς τὴν νῆσον ἀφίξεως.
Τότε μὲν οὖν τὰ περὶ τὸν πλοῦν παρεσκευασάμην,
καὶ ἐπεὶ καιρὸς ἦν, συνειστιώμην αὐτοῖς.
@@ -1716,7 +1716,7 @@ MSS.
ἐδεήθην αὐτοῦ ποιῆσαί μοι δίστιχον ἐπίγραμμα·
καὶ ἐπειδὴ ἐποίησεν, στήλην βηρύλλου λίθου
ἀναστήσας ἐπέγραψα πρὸς τῷ λιμένι. τὸ δὲ
-ἐπίγραμμα ἢν τοιόνδε·
+ἐπίγραμμα ἦν τοιόνδε·
μείνας δὲ κἀκείνην τὴν ἡμέραν, τῇ ἐπιούσῃ 29 +
μείνας δὲ κἀκείνην τὴν ἡμέραν, τῇ ἐπιούσῃ
ἀνηγόμην τῶν ἡρώων παραπεμπόντων. ἔνθα μοι
καὶ Ὀδυσσεὺς προσελθὼν λάθρᾳ τῆς Πηνελόπης
δίδωσιν ἐπιστολὴν εἰς Ὠγυγίαν τὴν νῆσον Καλυψοῖ
κομίζειν. συνέπεμψε δέ μοι ὁ Ῥαδάμανθυς
τὸν πορθμέα Ναύπλιον, ἵν᾿ ἐὰν καταχθῶμεν
-
Ἐπεὶ δὲ τὸν εὐώδη ἀέρα προϊόντες παρεληλύθειμεν, αὐτίκα ἡμᾶς ὀσμή τε δεινὴ διεδέχετο οἷον -ἀσφάλτου καὶ θείου καὶ πίττης ἅμα καιομμένων, +ἀσφάλτου καὶ θείου καὶ πίττης ἅμα καιομένων, καὶ κνῖσα δὲ πονηρὰ καὶ ἀφόρητος ὥσπερ ἀπὸ ἀνθρώπων ὀπτωμένων, καὶ ὁ ἀὴρ ζοφερὸς καὶ -ὀμιχλώδης, καὶ κατέσταζεν ἐξ αὐτοῦ δρόσος πιττίνη· +ὁμιχλώδης, καὶ κατέσταζεν ἐξ αὐτοῦ δρόσος πιττίνη· ἠκούομεν δὲ καὶ μαστίγων ψόφον καὶ οἰμωγὴν ἀνθρώπων πολλῶν.
ταῖς μὲν οὖν 30 +
ταῖς μὲν οὖν ἄλλαις οὐ προσέσχομεν, ἧς δὲ ἐπέβημεν, τοιάδε ἦν· κύκλῳ μὲν πᾶσα κρημνώδης καὶ ἀπόξυρος, πέτραις καὶ τράχωσι κατεσκληκυῖα, δένδρον δ᾿ οὐδὲν @@ -1766,7 +1766,7 @@ MSS.
εἴσοδος δὲ μία στενὴ διὰ πάντων ἦν, καὶ 31 +
εἴσοδος δὲ μία στενὴ διὰ πάντων ἦν, καὶ
πυλωρὸς ἐφειστήκει Τίμων ὁ Ἀθηναῖος. παρελθόντες
δὲ ὅμως τοῦ Ναυπλίου καθηγουμένου
ἑωρῶμεν κολαζομένους πολλοὺς μὲν βασιλέας,
@@ -1775,18 +1775,17 @@ MSS.
ταχέως οὖν ἀναστρέψας 32 +
ταχέως οὖν ἀναστρέψας ἐπὶ τὴν ναῦν—οὐ γὰρ ἐδυνάμην φέρειν τὴν ὄψιν —ἀσπασάμενος τὸν Ναύπλιον ἀπέπλευσα. Καὶ μετʼ ὀλίγον ἐφαίνετο πλησίον ἡ τῶν ὀνείρων @@ -1800,12 +1799,12 @@ MSS. ἀπεβαίνομεν· παρελθόντες δὲ ἐς τὴν πόλιν πολλοὺς ὀνείρους καὶ ποικίλους ἑωρῶμεν. πρῶτον δὲ βούλομαι περὶ τῆς πόλεως εἰπεῖν, ἐπεὶ μηδὲ -ἀλγῳ τινὶ γέγραπται περὶ αὐτῆς, ὃς δὲ καὶ μόνος +ἄλλῳ τινὶ γέγραπται περὶ αὐτῆς, ὃς δὲ καὶ μόνος ἐπεμνήσθη Ὅμηρος, οὐ πάνυ ἀκριβῶς συνέγραψεν.
κύκλῳ μὲν περὶ πᾶσαν αὐτὴν ὕλη 33 +
κύκλῳ μὲν περὶ πᾶσαν αὐτὴν ὕλη ἀνέστηκεν, τὰ δένδρα δέ ἐστι μήκωνες ὑψηλαὶ καὶ μανδραγόραι καὶ ἐπʼ αὐτῶν πολύ τι πλῆθος νυκτερίδων· τοῦτο γὰρ μόνον ἐν τῇ νήσῳ γίνεται @@ -1818,38 +1817,37 @@ MSS. πόλεως ὑψηλός τε καὶ ποικίλος, ἴριδι τὴν χρόαν ὁμοιότατος· πύλαι μέντοι ἔπεισιν οὐ δύο, καθάπερ Ὅμηρος εἴρηκεν, ἀλλὰ τέσσαρες, δύο μὲν πρὸς τὸ -τῆς Βλακείας πεδίον ἀποβλέπουσαι, ἡ μέν σιδηρᾶ, -ἡ δὲ ἐκ κεράμου πεποιημένη, καθʼ ἂς ἐλέγοντο +τῆς Βλακείας πεδίον ἀποβλέπουσαι, ἡ μὲν σιδηρᾶ, +ἡ δὲ ἐκ κεράμου πεποιημένη, καθʼ ἃς ἐλέγοντο ἀποδημεῖν αὐτῶν οἵ τε φοβεροὶ καὶ φονικοὶ καὶ ἀπηνεῖς, δύο δὲ πρὸς τὸν λιμένα καὶ τὴν θάλατταν, -ἡ μὲν κερατίνη, ἡ δὲ καθʼ ἢν ἡμεῖς παρήλθομεν +ἡ μὲν κερατίνη, ἡ δὲ καθʼ ἣν ἡμεῖς παρήλθομεν ἐλεφαντίνη. εἰσιόντι δὲ εἰς τὴν πόλιν ἐν -δεξιῇ μέν ἐστι τὸ Νυκτῷον—σέβουσι γὰρ θεῶν +δεξιᾷ μέν ἐστι τὸ Νυκτῷον—σέβουσι γὰρ θεῶν ταύτην μάλιστα καὶ τὸν Ἀλεκτρυόνα· ἐκείνῳ δὲ -πλησίον τοῦ λιμένος τὸ ἱερὸν πεποίηται—ἐν ἀρι— -στερᾷ δὲ τὰ τοῦ Ὕπνου βασίλεια. πὗτος γὰρ δὴ -ἄρχει παῤ αὐτοῖς σατράπας δύο καὶ ὑπάρχους +πλησίον τοῦ λιμένος τὸ ἱερὸν πεποίηται—ἐν ἀριστερᾷ δὲ τὰ τοῦ Ὕπνου βασίλεια. οὗτος γὰρ δὴ +ἄρχει παρʼ αὐτοῖς σατράπας δύο καὶ ὑπάρχους πεποιημένος, Ταραξίωνά τε τὸν Ματαιογένους καὶ Πλουτοκλέα τὸν Φαντασίωνος. ἐν μέσῃ δὲ τῇ -ἀγορᾷ πηγή τίς ἐστιν, ἢν καλοῦσι Καρεῶτιν· καὶ +ἀγορᾷ πηγή τίς ἐστιν, ἣν καλοῦσι Καρεῶτιν· καὶ πλησίον ναοὶ δύο, Ἀπάτης καὶ Ἀληθείας· ἔνθα καὶ τὸ ἄδυτόν ἐστιν αὐτοῖς καὶ τὸ μαντεῖον, οὗ προειστήκει προφητεύων Ἀντιφῶν ὁ τῶν ὀνείρων -ὑποκριτής, ταύτης παρὰ τοῦ Ὑπνου λαχὼν τῆς +ὑποκριτής, ταύτης παρὰ τοῦ Ὕπνου λαχὼν τῆς τιμῆς.
αὐτῶν μέντοι τῶν ὀνείρων οὔτε φύσις 34 +
αὐτῶν μέντοι τῶν ὀνείρων οὔτε φύσις
οὔτε ἰδέα ἡ αὐτή, ἀλλʼ οἱ μὲν μακροὶ ἦσαν καὶ
καλοὶ καὶ εὐειδεῖς, οἱ δὲ μικροὶ καὶ ἄμορφοι, καὶ
οἱ μὲν χρύσεοι, ὡς ἐδόκουν, οἱ δὲ ταπεινοί τε καὶ
εὐτελεῖς. ἦσαν δʼ ἐν αὐτοῖς καὶ πτερωτοί τινες
-καὶ τερατώδεις, καὶ ἄλλοι καθάπερ ἐς πομαπὴν
+καὶ τερατώδεις, καὶ ἄλλοι καθάπερ ἐς πομπὴν
διεσκευασμένοι, οἱ μὲν ἐς βασιλέας, οἱ δὲ ἐς θεούς,
οἱ δὲ εἰς ἄλλα τοιαῦτα κεκοσμημένοι. πολλοὺς
-δὲ αὐτῶν καὶ ἐγνωρίσαμεν, πάλαι παῤ ἡμῖν
-ἑωρακότες, οἳ δὴ καὶ προσήεσαν καὶ ἠσπάζοντο
+δὲ αὐτῶν καὶ ἐγνωρίσαμεν, πάλαι παρʼ ἡμῖν
+ἑωρακότες, οἳ δὴ καὶ προσῄεσαν καὶ ἠσπάζοντο
ἡμέρας μὲν οὖν τριάκοντα καὶ ἴσας νύκτας 35 -παῤ αὐτοῖς ἐμείναμεν καθεύδοντες εὐωχούμενοι. +
ἡμέρας μὲν οὖν τριάκοντα καὶ ἴσας νύκτας +παρʼ αὐτοῖς ἐμείναμεν καθεύδοντες εὐωχούμενοι. ἔπειτα δὲ ἄφνω βροντῆς μεγάλης καταρραγείσης ἀνεγρόμενοι καὶ ἀναθορόντες ἀνήχθημεν ἐπισιτισάμενοι.
-Τριταῖοι δ᾿ ἐκεῖθεν τῇ Ὠγυγίᾳ νήσηῳ προσσχόντες -ἀπεβαινομεν. πρότερον δ᾿ ἐγὼ λύσας +
Τριταῖοι δ᾿ ἐκεῖθεν τῇ Ὠγυγίᾳ νήσῳ προσσχόντες +ἀπεβαίνομεν. πρότερον δ᾿ ἐγὼ λύσας τὴν ἐπιστολὴν ἀνεγίνωσκον τὰ γεγραμμένα. ἦν δὲ τοιάδε· Ὀδυσσεὺς Καλυψοῖ χαίρειν. Ἴσθι με, ὡς τὰ πρῶτα ἐξέπλευσα παρὰ σοῦ τὴν σχεδίαν @@ -1877,7 +1875,7 @@ MSS. χώραν, ὑφ᾿ ὧν ἐς τὴν οἰκείαν ἀποπεμφθεὶς κατέλαβον πολλοὺς τῆς γυναικὸς μνηστῆρας ἐν τοῖς ἡμετέροις τρυφῶντας· ἀποκτείνας δὲ ἅπαντας ὑπὸ -Τηλεγόνου ὕστερον τοῦ ἐκ Κίρκης μοι γενομένοιυ +Τηλεγόνου ὕστερον τοῦ ἐκ Κίρκης μοι γενομένου ἀνῃρέθην, καὶ νῦν εἰμι ἐν τῇ Μακάρων νήσῳ πάνυ μετανοῶν ἐπὶ τῷ καταλιπεῖν τὴν παρὰ σοὶ δίαιταν καὶ τὴν ὑπὸ σοῦ προτεινομένην ἀθανασίαν. ἢν @@ -1887,7 +1885,7 @@ MSS.
ἐγὼ δὲ προελθὼν ὀλίγον 36 +
ἐγὼ δὲ προελθὼν ὀλίγον ἀπὸ τῆς θαλάσσης εὗρον τὸ σπήλαιον τοιοῦτον οἷον Ὅμηρος εἶπεν, καὶ αὐτὴν ταλασιουργοῦσαν. @@ -1904,7 +1902,7 @@ MSS.
Τότε μὲν οὖν ἀπελθόντες ἐπὶ ναῦν πλησίον ἐπὶ -τῆς ᾐόνος ἐκοιμήθημεν. ἔωθεν δὲ ἀνηγόμεθα 37 +τῆς ᾐόνος ἐκοιμήθημεν. ἕωθεν δὲ ἀνηγόμεθα σφοδρότερον κατιόντος τοῦ πνεύματος· καὶ δὴ χειμασθέντες ἡμέρας δύο τῇ τρίτῃ περιπίπτομεν τοῖς Κολοκυνθοπειραταῖς. ἄνθρωποι δέ εἰσιν οὗτοι @@ -1919,14 +1917,14 @@ MSS. κατετραυμάτιζον βάλλοντες ἀντὶ λίθων τῷ σπέρματι τῶν κολοκυνθῶν. ἀγχωμάλως δὲ ἐπὶ πολὺ ναυμαχοῦντες περὶ μεσημβρίαν εἴδομεν κατόπιν -τῶν Κολοκυνθοπειρατόῶν προσπλέοντας τοὺς Καρυοναύτας. +τῶν Κολοκυνθοπειρατῶν προσπλέοντας τοὺς Καρυοναύτας. πολέμιοι δὲ ἦσαν ἀλλήλοις, ὡς ἔδειξαν· ἐπεὶ γὰρ κἀκεῖνοι ᾔσθοντο αὐτοὺς ἐπιόντας, ἡμῶν μὲν ὠλιγώρησαν, τραπόμενοι δὲ ἐπʼ ἐκείνους ἐναυμάχουν.
ἡμεῖς δὲ ἐν τοσούτῳ ἐπάραντες τὴν 38 +
ἡμεῖς δὲ ἐν τοσούτῳ ἐπάραντες τὴν ὀθόνην ἐφεύγομεν ἀπολιπόντες αὐτοὺς μαχομένους, καὶ δῆλοι ἦσαν κρατήσοντες οἱ Καρυοναῦται ἅτε @@ -1943,7 +1941,7 @@ MSS.
οὔπω γοῦν ἐδεδύκει ὁ ἥλιος, καὶ ἀπό 39 +
οὔπω γοῦν ἐδεδύκει ὁ ἥλιος, καὶ ἀπό τινος ἐρήμου νήσου προσήλαυνον ἡμῖν ὅσον εἴκοσι ἄνδρες ἐπὶ δελφίνων μεγάλων ὀχούμενοι, λῃσταὶ καὶ οὗτοι· καὶ οἱ δελφῖνες αὐτοὺς ἔφερον ἀσφαλῶς, @@ -1956,12 +1954,12 @@ MSS.
Περὶ δὲ τὸ μεσονύκτιον γαλήνης οὔσης 40 -ἐλάθομεν προσοκείλαντες ἀλκυονος καλιᾷ παμμεγέθει· +
Περὶ δὲ τὸ μεσονύκτιον γαλήνης οὔσης
+ἐλάθομεν προσοκείλαντες ἀλκυόνος καλιᾷ παμμεγέθει·
σταδίων γοῦν ἦν αὕτη ἑξήκοντα τὸ
περίμετρον. ἐπέπλεεν δὲ ἡ ἀλκυὼν τὰ ᾠὰ θάλπουσα
-οὐ πολὺ μείων τῆς καλιᾶς. καὶ δή ἀναπταμένη
-κροῦ μὲν κατέδυσε τὴν ναῦν τῷ ἀνέμῳ
+οὐ πολὺ μείων τῆς καλιᾶς. καὶ δὴ ἀναπταμένη
+μικροῦ μὲν κατέδυσε τὴν ναῦν τῷ ἀνέμῳ
τῶν πτερῶν. ᾤχετο δʼ οὖν φεύγουσα γοεράν τινα
φωνὴν προϊεμένη. ἐπιβάντες δὲ ἡμεῖς ἡμέρας
ἤδη ὑποφαινούσης ἐθεώμεθα τὴν καλιὰν σχεδίᾳ
@@ -1969,7 +1967,7 @@ MSS.
ἐπῆν δὲ καὶ ᾠὰ πεντακόσια, ἕκαστον
αὐτῶν Χίου πίθου περιπληθέστερον. ἤδη
μέντοι καὶ οἱ νεοττοὶ ἔνδοθεν ἐφαίνοντο καὶ
-ἔκρωζον. πελίκεσιν γοῦν διακόψαντες ἓν τῶν
+ἔκρωζον. πελέκεσιν γοῦν διακόψαντες ἓν τῶν
Ἐπεὶ δὲ πλέοντες ἀπείχομεν τῆς καλιᾶς ὅσον 41 +
Ἐπεὶ δὲ πλέοντες ἀπείχομεν τῆς καλιᾶς ὅσον σταδίους διακοσίους, τέρατα ἡμῖν μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἐπεσήμανεν· ὅ τε γὰρ ἐν τῇ πρύμνῃ χηνίσκος ἄφνω ἐπτερύξατο καὶ ἀνεβόησεν, καὶ ὁ κυβερνήτης ὁ Σκίνθαρος φαλακρὸς ἤδη ὢν ἀνεκόμησεν, καὶ τὸ πάντων δὴ παραδοξότατον, ὁ γὰρ -ἱστὸς τῆς νεῶς ἐξεβλάστησεν καὶ κλάδους ἀνεφυσεν +ἱστὸς τῆς νεὼς ἐξεβλάστησεν καὶ κλάδους ἀνέφυσεν καὶ ἐπὶ τῷ ἄκρῳ ἐκαρποφόρησεν, ὁ δὲ -καρπὸς ἢν σῦκα καὶ σταφυλὴ μέλαινα, οὔπω +καρπὸς ἦν σῦκα καὶ σταφυλὴ μέλαινα, οὔπω πέπειρος. ταῦτα ἰδόντες ὡς εἰκὸς ἐταράχθημεν καὶ ηὐχόμεθα τοῖς θεοῖς διὰ τὸ ἀλλόκοτον τοῦ φαντάσματος.
οὔπω δὲ πεντακοσίους σταδίους 42 +
οὔπω δὲ πεντακοσίους σταδίους
διελθόντες εἴδομεν ὕλην μεγίστην καὶ λάσιον
πιτύων καὶ κυπαρίττων. καὶ ἡμεῖς μὲν εἰκάσαμεν
ἤπειρον εἶναι· τὸ δʼ ἦν πέλαγος ἄβυσσον ἀρρίζοις
δένδροις καταπεφυτευμένον· εἱστήκει δὲ τὰ δένδρα
-ὅμως ἀκίνητα, ὀρθὰ καθάπερ ἐπιπλέοντα. πλησιάσαντες
+ὅμως ἀκίνητα, ὀρθὰ καθάπερ ἐπιπλέοντα. πλησιάσαντες δ’
οὖν καὶ τὸ πᾶν κατανοήσαντες ἐν
ἀπόρῳ εἰχόμεθα τί χρὴ δρᾶν· οὔτε γὰρ διὰ
τῶν δένδρων πλεῖν δυνατὸν ἦν—πυκνὰ γὰρ καὶ
-προσεχῇ ὑπῆρχεν — οὔτε ἀναστρέφειν ἐδόκει
+προσεχῆ ὑπῆρχεν — οὔτε ἀναστρέφειν ἐδόκει
ῥᾴδιον· ἐγὼ δὲ ἀνελθὼν ἐπὶ τὸ μέγιστον δένδρον
-ἀπεσκόπουν1 τὰ ἐπέκεινα ὅπως ἔχοι, καὶ ἑώρων
-ἐπὶ σταδίους μὲν πεντήκοντα ἡ ὀλίγῳ πλείους
-τὴν ὕλην οὖσαν, ἔπειτα δὲ αὖθις ἕτερον ὠκκεανὸν
+ἀπεσκόπουν τὰ ἐπέκεινα ὅπως ἔχοι, καὶ ἑώρων
+ἐπὶ σταδίους μὲν πεντήκοντα ἢ ὀλίγῳ πλείους
+τὴν ὕλην οὖσαν, ἔπειτα δὲ αὖθις ἕτερον ὠκεανὸν
ἐκδεχόμενον. καὶ δὴ ἐδόκει ἡμῖν ἀναθεμένους
Βιασάμενοι δὲ ὅμως τὴν ὕλην ἀφικόμεθα ἐς 43 -τὸ ὕδωρ, καὶ πάλιν ὁμοίως καθέντες 1 τὴν ναῦν +
Βιασάμενοι δὲ ὅμως τὴν ὕλην ἀφικόμεθα ἐς +τὸ ὕδωρ, καὶ πάλιν ὁμοίως καθέντες τὴν ναῦν ἐπλέομεν διὰ καθαροῦ καὶ διαυγοῦς ὕδατος, ἄχρι δὴ ἐπέστημεν χάσματι μεγάλῳ ἐκ τοῦ ὕδατος διεστῶτος γεγενημένῳ, καθάπερ ἐν τῇ γῇ πολλάκις @@ -2033,7 +2031,7 @@ MSS. ἔστη παρʼ ὀλίγον ἐλθοῦσα κατενεχθῆναι. ὑπερκύψαντες δὲ ἡμεῖς ἑωρῶμεν βάθος ὅσον σταδίων χιλίων μάλα φοβερὸν καὶ παράδοξον· εἱστήκει -γὰρ τὸ ὕδωρ ὥσπερ μεμερισ μένον· περιβλέποντες +γὰρ τὸ ὕδωρ ὥσπερ μεμερισμένον· περιβλέποντες δὲ ὁρῶμεν κατὰ δεξιὰ οὐ πάνυ πόρρωθεν γέφυραν ἐπεζευγμένην ὕδατος συνάπτοντος τὰ πελάγη κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν, ἐκ τῆς ἑτέρας θαλάττης εἰς @@ -2043,13 +2041,13 @@ MSS.
Ἐντεῦθεν ἡμας ὑπεδέχετο πέλαγος προσηνὲς 44 +
Ἐντεῦθεν ἡμᾶς ὑπεδέχετο πέλαγος προσηνὲς
καὶ νῆσος οὐ μεγάλη, εὐπρόσιτος, συνοικουμένη·
ἐνέμοντο δὲ αὐτὴν ἄνθρωποι ἄγριοι, Βουκέφαλοι,
Ἤδη δὲ ἰχθύες τε ἡμῖν ἐφαίνοντο καὶ ὄρνεα 45 +
Ἤδη δὲ ἰχθύες τε ἡμῖν ἐφαίνοντο καὶ ὄρνεα παρεπέτετο καὶ ἄλλʼ ὁπόσα γῆς πλησίον οὔσης σημεῖα προφαίνεται. μετʼ ὀλίγον δὲ καὶ ἄνδρας @@ -2095,20 +2093,20 @@ MSS. ἄλλοι δὲ μετὰ τούτους ἐπὶ φελλῶν καθήμενοι ζεύξαντες δύο δελφῖνας ἤλαυνόν τε καὶ ἡνιόχουν· οἱ δὲ προιόντες ἐπεσύροντο τοὺς φελλούς. οὗτοι -ἡμᾶς οὔτε ἠδίκουν οὕτε ἔφευγον, ἀλλʼ ἤλαυνον +ἡμᾶς οὔτε ἠδίκουν οὔτε ἔφευγον, ἀλλʼ ἤλαυνον ἀδεῶς τε καὶ εἰρηνικῶς τὸ εἶδος τοῦ ἡμετέρου πλοίου θαυμάζοντες καὶ πάντοθεν περισκοποῦντες.
Ἑσπέρας δὲ ἤδη προσήχθημεν νήσῳ οὐ μεγάλῃ· 46 +
Ἑσπέρας δὲ ἤδη προσήχθημεν νήσῳ οὐ μεγάλῃ· κατῳκεῖτο δὲ ὑπὸ γυναικῶν, ὡς ἐνομίζομεν, -Ἐλλάδα φωνὴν προιεμένων· προσήεσαν +Ἑλλάδα φωνὴν προιεμένων· προσῄεσαν γὰρ καὶ ἐδεξιοῦντο καὶ ἠσπάζοντο, πάνυ ἑταιρικῶς κεκοσμημέναι καὶ καλαὶ πᾶσαι καὶ νεάνιδες, ποδήρεις τοὺς χιτῶνας ἐπισυρόμεναι. ἡ μὲν οὖν -νῆσος ἐκαλεῖτο Καβαλοῦσα,1 ἡ δὲ πόλις αὐτὴ +νῆσος ἐκαλεῖτο Καβαλοῦσα, ἡ δὲ πόλις αὐτὴ Ὑδαμαρδία. λαβοῦσαι δʼ οὖν ἡμᾶς αἱ γυναῖκες ἑκάστη πρὸς ἑαυτὴν ἀπῆγεν καὶ ξένον ἐποιεῖτο. ἐγὼ δὲ μικρὸν ἀποστὰς—οὐ γὰρ χρηστὰ ἐμαντευόμην—ἀκριβέστερόν @@ -2131,8 +2129,8 @@ MSS. αὐτούς, συνευνηθεῖσαι κοιμωμένοις ἐπιχειροῦμεν. ἀκούσας δὲ ταῦτα ἐκείνην μὲν αὐτοῦ κατέλιπον δεδεμένην, αὐτὸς δὲ ἀνελθὼν ἐπὶ τὸ -τέγος ἐβόων τε καὶ τοὺς ἑταίρους συνεκάλον. -ἐπεῖ δὲ συνὴλθον, τὰ πάντα ἐμήνυον αὐτοῖς καὶ +τέγος ἐβόων τε καὶ τοὺς ἑταίρους συνεκάλουν. +ἐπεὶ δὲ συνῆλθον, τὰ πάντα ἐμήνυον αὐτοῖς καὶ τά τε ὀστᾶ ἐδείκνυον καὶ ἦγον ἔσω πρὸς τὴν δεδεμένην· ἡ δὲ αὐτίκα ὕδωρ ἐγένετο καὶ ἀφανὴς ἦν. ὅμως δὲ τὸ ξίφος εἰς τὸ ὕδωρ καθῆκα πειρώμενος· @@ -2140,7 +2138,7 @@ MSS.
Ταχέως οὖν ἐπὶ ναῦν κατελθόντες ἀπεπλεύσαμεν. 47 +
Ταχέως οὖν ἐπὶ ναῦν κατελθόντες ἀπεπλεύσαμεν. καὶ ἐπεὶ ἡμέρα ὑπηύγαζε, τήν τε ἤπειρον ἀπεβλέπομεν εἰκάζομέν τε εἶναι τὴν ἀντιπέρας τῇ ὑφʼ ἡμῶν οἰκουμένῃ κειμένην. προσκυνήσαντες diff --git a/data/tlg0062/tlg013/tlg0062.tlg013.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg013/tlg0062.tlg013.1st1K-grc1.xml index 7c7131bec..a3b42dba0 100644 --- a/data/tlg0062/tlg013/tlg0062.tlg013.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg013/tlg0062.tlg013.1st1K-grc1.xml @@ -92,7 +92,7 @@ ΔΙΑΒΟΛΗΙ
Δεινόν γε ἡ ἄγνοια καὶ πολλῶν κακῶν ἀνθρώποις 1 +
Δεινόν γε ἡ ἄγνοια καὶ πολλῶν κακῶν ἀνθρώποις αἰτία, ὥσπερ ἀχλύν τινα καταχέουσα τῶν πραγμάτων καὶ τὴν ἀλήθειαν ἀμαυροῦσα καὶ τὸν ἑκάστου βίον ἐπηλυγάζουσα. ἐν σκότῳ γοῦν @@ -119,12 +119,12 @@ πατέρες τε κατὰ παίδων ἐξεμάνησαν καὶ ἀδελφοὶ κατὰ τῶν ὁμογενῶν καὶ παῖδες κατὰ τῶν γειναμένων καὶ ἐρασταὶ κατὰ τῶν ἐρωμένων· πολλαὶ -δὲ καὶ φιλίαι συνεκόπησαν καὶ ὅρκοι 1 συνεχύθησαν +δὲ καὶ φιλίαι συνεκόπησαν καὶ ὅρκοι συνεχύθησαν ὑπὸ τῆς κατὰ τὰς διαβολὰς πιθανότητος.
ἵν᾿ οὖν ὡς ἥκιστα περιπίπτωμεν αὐταῖς, ὑποδεῖξαι 2 +
ἵν᾿ οὖν ὡς ἥκιστα περιπίπτωμεν αὐταῖς, ὑποδεῖξαι βούλομαι τῷ λόγῳ καθάπερ ἐπί τινος γραφῆς ὁποῖόν τί ἐστιν ἡ διαβολὴ καὶ πόθεν ἄρχεται καὶ ὁποῖα ἐργάζεται.
@@ -137,7 +137,7 @@ Πτολεμαίου τινὰ ὕπαρχον εἶναι τὰ κατὰ τὴν Φοινίκην ἐπιτετραμμένον. ἀλλʼ ὅμως τῶν ἀντιτέχνων τις Ἀντίφιλος τοὔνομα ὑπὸ φθόνου τῆς -παρὰ βασιλεῖ τιμῆς καὶ ὑπὸ 2 τῆς κατὰ τὴν +παρὰ βασιλεῖ τιμῆς καὶ ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν τέχνην ζηλοτυπίας κατεῖπεν αὐτοῦ πρὸς τὸν Πτολεμαῖον ὡς εἴη κεκοινωνηκὼς τῶν ὅλων καὶ ὡς θεάσαιτό τις αὐτὸν ἐν Φοινίκῃ συνεστιώμενον @@ -148,7 +148,7 @@Ὁ δὲ Πτολεμαῖος ὡς ἂν καὶ τἆλλα οὐ κάρτα 3 +
Ὁ δὲ Πτολεμαῖος ὡς ἂν καὶ τἆλλα οὐ κάρτα
φρενήρης τις ὤν, ἀλλʼ ἐν κολακείᾳ δεσποτικῇ
τεθραμμένος, οὕτως ἐξεκαύθη καὶ συνεταράχθη
Ὁ μὲν οὖν Πτολεμαῖος οὕτω λέγεται αἰσχυνθῆναι 4 +
Ὁ μὲν οὖν Πτολεμαῖος οὕτω λέγεται αἰσχυνθῆναι ἐπὶ τοῖς γεγονόσιν, ὥστε τὸν μὲν Ἀπελλῆν ἑκατὸν ταλάντοις ἐδωρήσατο, τὸν δὲ Ἀντίφιλον δουλεύειν αὐτῷ παρέδωκεν. ὁ δὲ Ἀπελλῆς ὧν @@ -183,7 +183,7 @@
ἐν δεξιᾷ τις ἀνὴρ κάθηται 5 +
ἐν δεξιᾷ τις ἀνὴρ κάθηται τὰ ὦτα παμμεγέθη ἔχων μικροῦ δεῖν τοῖς τοῦ Μίδου προσεοικότα, τὴν χεῖρα προτείνων πόρρωθεν ἔτι προσιούσῃ τῇ Διαβολῇ. περὶ δὲ αὐτὸν @@ -204,17 +204,17 @@ μὴν καὶ ἄλλαι τινὲς δύο παρομαρτοῦσι προτρέπουσαι καὶ περιστέλλουσαι καὶ κατακοσμοῦσαι τὴν Διαβολήν. ὡς δέ μοι καὶ ταύτας ἐμήνυσεν ὁ -περιηγητὴς τῆς εἰκόνος, ἡ μέν τις Ἐπιβουλὴ 1 ἦν, +περιηγητὴς τῆς εἰκόνος, ἡ μέν τις Ἐπιβουλὴ ἦν, ἡ δὲ Ἀπάτη. κατόπιν δὲ ἠκολούθει πάνυ πενθικῶς τις ἐσκευασμένη, μελανείμαων καὶ κατεσπαραγμένη, -ετάνοια, οἶμαι, 2 αὕτη ἐλέγετο ἐπεστρέφετο +ετάνοια, οἶμαι, αὕτη ἐλέγετο ἐπεστρέφετο γοῦν εἰς τοὐπίσω δακρύουσα καὶ μετʼ αἰδοῦς πάνυ τὴν Ἀλήθειαν προσιοῦσαν ὑπέβλεπεν.
Οὕτως μὲν Ἀπελλῆς τὸν ἑαυτοῦ κίνδυνον ἐπὶ -τῆς γραφῆς ἐμιμήσατο. φέρε δὲ καὶ ἡμεῖς, εἰ 6 +τῆς γραφῆς ἐμιμήσατο. φέρε δὲ καὶ ἡμεῖς, εἰ δοκεῖ, κατὰ τὴν τοῦ Ἐφεσίου ζωγράφου τέχνην διέλθωμεν τὰ προσόντα τῇ διαβολῇ, πρότερόν γε ὅρῳ τινὶ περιγράψαντες αὐτήν· οὕτω γὰρ ἄν @@ -230,7 +230,7 @@
Πρῶτον μὲν δή, εἰ δοκεῖ, παραγάγωμεν τὸν 7 +
Πρῶτον μὲν δή, εἰ δοκεῖ, παραγάγωμεν τὸν
πρωταγωνιστὴν τοῦ δράματος, λέγω δὲ τὸν ποιητὴν
τῆς διαβολῆς. οὖτος δὲ δὴ ὡς μὲν οὐκ
Ἔπειτα δὲ ὡς ἄδικος ὁ τοιοῦτος καὶ παράνομός 8 +
Ἔπειτα δὲ ὡς ἄδικος ὁ τοιοῦτος καὶ παράνομός
ἐστι καὶ ἀσεβὴς καὶ τοῖς χρωμένοις ἐπιζήμιος,
ῥᾴδιον καταμαθεῖν. τίς γὰρ οὐκ ἂν ὁμολογήσειε
τὴν μὲν ἰσότητα ἐν ἅπαντι καὶ τὸ μηδὲν πλέον
@@ -269,8 +269,8 @@
ἀγανακτῆσαι τοὺς θεοὺς εἴποιμεν, εἰ τῷ κατηγόρῳ
μετʼ ἀδείας ἅ θέλει λέγειν ἐπιτρέποιμεν, ἀποφράξαντες
δὲ τῷ κατηγορουμένῳ τὰ ὦτα ἡ τῷ στόματι
-σιωπῶντος 1 καταψηφιζοίμεθα τῷ προτέρῳ λόγῳ
-
Καὶ γὰρ ἀπαρρησίαστος καὶ δειλὸς ἅπας ὁ 9 +
Καὶ γὰρ ἀπαρρησίαστος καὶ δειλὸς ἅπας ὁ
τοιοῦτος ἄνθρωπος οὐδὲν ἐς τοὐμφανὲς ἄγων, ἀλλʼ
ὥσπερ οἱ λοχῶντες ἐξ ἀφανοῦς ποθεν τοξεύων, ὡς
μηδὲ ἀντιτάξασθαι δυνατὸν εἶναι μηδὲ ἀνταγωνίσασθαι,
@@ -310,7 +310,7 @@
Ἴδοι δʼ ἄν τις τοὺς τοιούτους μάλιστα ἔν τε 10 +
Ἴδοι δʼ ἄν τις τοὺς τοιούτους μάλιστα ἔν τε
βασιλέων αὐλαῖς καὶ περὶ τὰς τῶν ἀρχόντων καὶ
δυναστευόντων φιλίας εὐδοκιμοῦντας, ἔνθα πολὺς
μὲν ὁ φθόνος, μυρίαι δὲ ὑπόνοιαι, πάμπολλαι δὲ
@@ -327,7 +327,7 @@
καὶ παρασέσυρται καὶ τὸ τελευταῖον ἀτίμως
ἐξέωσται, ὁ δὲ κολακευτικώτερος καὶ πρὸς τὰς
τοιαύτας κακοηθείας πιθανώτερος εὐδοκιμεῖ· καὶ
-ὅλως ὁ1 φθάσας κρατεῖ· τὰ γὰρ τοῦ Ὁμήρου πάνυ
+ὅλως ὁ φθάσας κρατεῖ· τὰ γὰρ τοῦ Ὁμήρου πάνυ
ἐπαληθεύουσιν, ὅτι τοι
Οὐ μέντοι μικρὸν οὐδὲ ἀπλοῦν ἐστι τοῦτο, ὡς 11 +
Οὐ μέντοι μικρὸν οὐδὲ ἀπλοῦν ἐστι τοῦτο, ὡς
ἄν τις ὑπολάβοι, ἀλλὰ πολλῆς μὲν τέχνης, οὐκ
ὀλίγης δὲ ἀγχινοίας, ἀκριβοῦς δέ τινος ἐπιμελείας
Διαβάλλεται μὲν οὖν ὡς τὸ πολὺ μάλιστα ὁ 12 +
Διαβάλλεται μὲν οὖν ὡς τὸ πολὺ μάλιστα ὁ τιμώμενος καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ὑπολειπομένοις αὐτοῦ ἐπίφθονος· ἅπαντες γὰρ τῷδʼ ἐπιτοξάζονται καθάπερ τι κώλυμα καὶ ἐμπόδιον προορώμενοι, @@ -367,8 +367,8 @@ μὲν ἀγαθὸς δρομεὺς τῆς ὕσπληγγος εὐθὺς καταπεσούσης μόνον τοῦ πρόσω ἐφιέμενος καὶ τὴν διάνοιαν ἀποτείνας πρὸς τὸ τέρμα κὰν τοῖς ποσὶ -τὴν ἐλπίδα τῆς νίκης ἔχων τὸν1 πλησίον οὐδὲν -κακουργεῖ οὐδέ τι τῶν2 κατὰ τοὺς ἀγαωνιστὰς +τὴν ἐλπίδα τῆς νίκης ἔχων τὸν πλησίον οὐδὲν +κακουργεῖ οὐδέ τι τῶν κατὰ τοὺς ἀγαωνιστὰς πολυπραγμονεῖ, ὁ δὲ κακὸς ἐκεῖνος καὶ ἄναθλος ἀνταγωνιστὴς ἀπογνοὺς τὴν ἐκ τοῦ τάχους ἐλπίδα ἐπὶ τὴν κακοτεχνίαν ἐτράπετο, καὶ τοῦτο μόνον @@ -383,8 +383,9 @@
Τό τε ἀξιόπιστον τῆς διαβολῆς οὐχ ὡς ἔτυχεν 13
-
Τό τε ἀξιόπιστον τῆς διαβολῆς οὐχ ὡς ἔτυχεν
+
Ἐνίοτε μέντοι και ὁ ἀκροώμενος αὐτὸς ὑποβάλλει 14 +
Ἐνίοτε μέντοι και ὁ ἀκροώμενος αὐτὸς ὑποβάλλει τῆς διαβολῆς τὰς ἀφορμάς, καὶ πρὸς τὸν ἐκείνου τρόπον οἱ κακοήθεις αὐτοὶ ἁρμοζόμενοι εὐστοχοῦσιν. ἢν μὲν γὰρ ζηλότυπον αὐτὸν ὄντα @@ -419,7 +420,7 @@
ὅλως γὰρ τὰ τοιαῦτα ἐπινοοῦσι καὶ 15 +
ὅλως γὰρ τὰ τοιαῦτα ἐπινοοῦσι καὶ λέγουσιν, ἃ μάλιστα ἴσασιν ἐς ὀργὴν δυνάμενα προκαλέσασθαι τὸν ἀκροώμενον, καὶ ἔνθα τρωτός ἐστιν ἕκαστος ἐπιστάμενοι, ἐπʼ ἐκεῖνο τοξεύουσι @@ -433,7 +434,7 @@
Ἀνυσιμώτατον γὰρ τὸ εἶδος τῆς διαβολῆς τὸ 16 +
Ἀνυσιμώτατον γὰρ τὸ εἶδος τῆς διαβολῆς τὸ ὑπεναντίον τῆς τοῦ ἀκούοντος ἐπιθυμίας, ὁπότε καὶ παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ Διονύσῳ ἐπικληθέντι ἐγένετό τις ὃς διέβαλλε τὸν Πλατωνικὸν Δημήτριον, ὅτι @@ -447,8 +448,8 @@
Παρὰ δὲ Ἀλεξάνδρῳ μεγίστη ποτὲ πασῶν ἦν 17 -διαβολή, εἰ λέγοιτο1 τις μὴ σέβειν μηδὲ προσκυνεῖν +
Παρὰ δὲ Ἀλεξάνδρῳ μεγίστη ποτὲ πασῶν ἦν +διαβολή, εἰ λέγοιτο τις μὴ σέβειν μηδὲ προσκυνεῖν τὸν Ἡφαιστίωνα· ἐπεὶ γὰρ ἀπέθανεν Ἡφαιστίων, ὑπὸ τοῦ ἔρωτος Ἀλέξανδρος ἐβουλήθη προσθεῖναι καὶ τοῦτο τῇ λοιπῇ μεγαλουργίᾳ καὶ θεὸν χειροτονῆσαι @@ -479,7 +480,7 @@
ἐκπεσόντας; τότε καὶ Ἀγαθοκλῆς ὁ Σάμιος 18 +
ἐκπεσόντας; τότε καὶ Ἀγαθοκλῆς ὁ Σάμιος ταξιαρχῶν παῤ Ἀλεξάνδρῳ καὶ τιμώμενος παῤ αὐτοῦ μικροῦ δεῖν συγκαθείρχθη λέοντι διαβληθεὶς ὅτι δακρύσειε παριὼν τὸν Ἡφαιστίωνος τάφον. @@ -493,7 +494,7 @@
Ἡ δʼ οὖν1 κολακεία καὶ ἡ διαβολὴ τότε μάλιστα 19 +
Ἡ δʼ οὖν κολακεία καὶ ἡ διαβολὴ τότε μάλιστα χώραν ἔσχε πρὸς τὸ Ἀλεξάνδρου πάθος συντιθεμένη· καθάπερ γὰρ ἐν πολιορκίᾳ οὐκ ἐπὶ τὰ ὑψηλὰ καὶ ἀπόκρημνα καὶ ἀσφαλῆ τοῦ τείχους @@ -509,13 +510,13 @@ τὰς μηχανάς, καὶ τέλος ἐκπολιορκοῦσι μηδενὸς ἀντιταττομμένου μηδὲ τὴν ἔφοδον αἰσθομένου. εἶτ’ ἐπειδὰν ἐντὸς ἅπαξ τῶν τειχῶν γένωνται, πυρπολοῦσι -πάντα καὶ παίουσι καὶ σφάττουσι καὶ +πάντα καὶ παίουσι καὶ σφάττουσι καὶ ἐξελαύνουσιν, οἷα εἰκὸς ἁλισκομένης ψυχῆς καὶ ἐξηνδραποδισμένης ἔργα εἶναι.
Μηχανήματα δὲ αὐτοῖς κατὰ τοῦ ἀκούοντος ἥ 20 +
Μηχανήματα δὲ αὐτοῖς κατὰ τοῦ ἀκούοντος ἥ τε ἀπάτη καὶ τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἐπιορκία καὶ προσλιπάρησις καὶ ἀναισχυντία καὶ ἄλλα μυρία ῤᾳδιουργήματα. ἡ δὲ δὴ μεγίστη πασῶν ἡ κολακεία @@ -528,28 +529,29 @@
καὶ τὰ μὲν ἐκτὸς 21 +
καὶ τὰ μὲν ἐκτὸς ταῦτα. ἔνδοθεν δὲ πολλαὶ προδοσίαι συναγωνίζονται τὰς χεῖρας ὀρέγουσαι καὶ τὰς πύλας ἀναπετῶσαι καὶ πάντα τρόπον τῇ ἁλώσει τοῦ ἀκούοντος συμπροθυμούμεναι. πρῶτον μὲν τὸφιλόκαινον, ὃ φύσει πᾶσιν ἀνθρώποις ὑπάρχει, καὶ τὸ ἁψίκορον, ἔπειτα δὲ τὸ πρὸς τὰ παράδοξα τῶν -ἀκουσμάτων ἑπόμενον. 2 οὐ γὰρ οἶδ’ ὅπως ἡδόμεθα +ἀκουσμάτων ἑπόμενον. οὐ γὰρ οἶδ’ ὅπως ἡδόμεθα πάντες λαθρηδὰ καὶ πρὸς τὸ οὖς λεγόμενα καὶ -μεστὰ ὑπονοίας ἀκούοντες· 3 οἶδα γοῦν τινας οὕτως +μεστὰ ὑπονοίας ἀκούοντες· οἶδα γοῦν τινας οὕτως ἡδέως γαργαλιζομένους τὰ ὦτα ὑπὸ τῶν διαβολῶι ὥσπερ τοὺς πτεροῖς κνωμένοιυς.
Ἐπειδὰν τοίνυν ὑπὸ τούτων ἀπάντων συμμαχούμενοι 22 +
Ἐπειδὰν τοίνυν ὑπὸ τούτων ἀπάντων συμμαχούμενοι προσπέσωσι, κατὰ κράτος αἰροῦσιν, οἶμαι, καὶ οὐδὲ δυσχερὴς ἡ νίκη γένοιτʼ ἂν μηδενὸς ἀντιπαραταττομένου μηδὲ ἀμυνομένου τὰς προσβολάς, @@ -560,7 +562,7 @@
Καὶ τὸ παντων οἴκτιστον, ὁ μὲν οὐκ εἰδὼς τὰ 23 +
Καὶ τὸ παντων οἴκτιστον, ὁ μὲν οὐκ εἰδὼς τὰ γεγενημένα προσέρχεται τῷ φίλῳ φαιδρὸς ἅτε μηδὲν ἑαυτῷ φαῦλον συνεπιστάμενος καὶ τὰ συνήθη λέγει καὶ ποιεῖ, παντὶ τρόπῳ ὁ ἄθλιος @@ -570,7 +572,7 @@
προσιέμενος ἔγνω μάτην κατὰ τοῦ φίλου 24 +
προσιέμενος ἔγνω μάτην κατὰ τοῦ φίλου παρωξυμμένος. ἢν δὲ ἀγεννέστερος καὶ ταπεινότερος, προσίεται μὲν καὶ προσμειδιᾷ τοῖς χείλεσιν ἄκροις, μισεῖ δὲ καὶ λάθρᾳ τοὺς ὀδόντας διαπρίει @@ -603,7 +605,7 @@
Εἰσὶ δέ τινες οἳ κἂν μάθωσιν ὕστερον ἀδίκως 25 +
Εἰσὶ δέ τινες οἳ κἂν μάθωσιν ὕστερον ἀδίκως διαβεβλημένους παρʼ αὐτοῖς τοὺς φίλους, ὅμως ἰπʼ αἰσχύνης ὧν ἐπίστευσαν οὐδʼ ἔτι προσίεσθαι οὐδὲ προσβλέπειν τολμῶσιν αὐτοῖς ὥσπερ ἠδικημένοι, @@ -611,7 +613,7 @@
Τοιγαροῦν πολλῶν κακῶν ὁ βίος ἐπλήσθη ὑπὸ 26 +
Τοιγαροῦν πολλῶν κακῶν ὁ βίος ἐπλήσθη ὑπὸ
τῶν οὕτω ῥᾳδίως καὶ ἀνεξετάστως πεπιστευμένων
διαβολῶν. ἡ μὲν γὰρ Ἄντεια
Ναί, φήσει τις· ἀλλʼ ἀξιόπιστός ἐστιν ἐνίοτε 27 +
Ναί, φήσει τις· ἀλλʼ ἀξιόπιστός ἐστιν ἐνίοτε ὁ διαβάλλων ἀνὴρ τά τε ἄλλα δίκαιος καὶ συνετὸς εἶναι δοκῶν, καὶ ἐχρῆν προσέχειν αὐτῷ ἅτε μηδὲν ἂν τοιοῦτο κακουργήσαντι. ἆρʼ οὖν τοῦ Ἀριστείδου ἔστι τις δικαιότερος; ἀλλʼ ὅμως κἀκεῖνος συνεστη ἐπὶ τὸν Θεμιστοκλέα καὶ συμπαρώξυνε τὸν δῆμον, ἧς, φασίν, ἐκεῖνος πολιτικῆς φιλοτιμίας -ὑποκεκνισμένος.1 δίκαιος μὲν γὰρ ὡς πρὸς τοὺς +ὑποκεκνισμένος. δίκαιος μὲν γὰρ ὡς πρὸς τοὺς ἄλλους Ἀριστείδης, ἄνθρωπος δὲ καὶ αὐτὸς ἦν καὶ χολὴν εἶχε, καὶ ἠγάπα τινὰ καὶ ἐμίσει.
καὶ εἴ γε 28 +
καὶ εἴ γε ἀληθής ἐστιν ὁ περὶ τοῦ Παλαμήδους λόγος, ὁ συνετώτατος τῶν Ἀχαιῶν κάν τοῖς ἄλλοις ἄριστος τὴν ἐπιβουλὴν καὶ ἐνέδραν ὑπὸ φθόνου φαίνεται @@ -655,7 +657,7 @@
τί γὰρ ἄν τις ἢ τὸν Σωκράτην λέγοι τὸν ἀδίκως 29 +
τί γὰρ ἄν τις ἢ τὸν Σωκράτην λέγοι τὸν ἀδίκως
πρὸς τοὺς Ἀθηναίους διαβεβλημένον ὡς ἀσεβῇ
Τί οὖν χρὴ καὶ ποιεῖν τόν γε νοῦν ἔχοντα 30 +
Τί οὖν χρὴ καὶ ποιεῖν τόν γε νοῦν ἔχοντα ἢ ἀρετῆς ἢ ἀληθείας ἀμφισβητοῦντα; ὅπερ, οἶμαι, καὶ Ὅμηρος ἐν τῷ περὶ Σειρήνων μύθῳ ᾐνίξατο παραπλεῖν κελεύσας τὰς ὀλεθρίους ταύτας @@ -684,7 +686,7 @@ is correctly explained in the scholia.
ἐπειδὰν 31 +
ἐπειδὰν τοίνυν τοιαῦτα προσίῃ τις λέγων, αὐτὸ ἐφʼ ἑαυτοῦ χρὴ τὸ πρᾶγμα ἐξετάζειν, μήτε ἡλικίαν τοῦ λέγοντος ὁρῶντα μήτε τὸν ἄλλον βίον μήτε τὴν ἐν τοῖς λόγοις @@ -704,7 +706,7 @@ is correctly explained in the scholia.
ἀλλὰ τούτων ἁπαντων αἴτιον, ὅπερ ἐν 32 +
ἀλλὰ τούτων ἁπαντων αἴτιον, ὅπερ ἐν ἀρχῇ ἔφημεν, ἡ ἄγνοια καὶ τὸ ἐν σκότῳ που εἶναι τὸν ἑκάστου τρόπον· ὡς εἴ γε θεῶν τις ἀποκαλύψειεν ἡμῶν τοὺς βίους, οἴχοιτο ἂν φεύγουσα ἐς τὸ diff --git a/data/tlg0062/tlg014/tlg0062.tlg014.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg014/tlg0062.tlg014.1st1K-grc1.xml index 33507878a..27c03c924 100644 --- a/data/tlg0062/tlg014/tlg0062.tlg014.1st1K-grc1.xml +++ b/data/tlg0062/tlg014/tlg0062.tlg014.1st1K-grc1.xml @@ -89,43 +89,51 @@
Ἐπὶ ἄρχοντος Ἀριστάρχου Φαληρέως, Πυανεψιῶνος 1
+ Ἐπὶ ἄρχοντος Ἀριστάρχου Φαληρέως, Πυανεψιῶνος
ἑβδόμῃ ἱσταμένου, γραφὴν ἔθετο τὸ Σῖγμα
πρὸς τὸ Ταῦ ἐπὶ τῶν ἑπτὰ Φωνηέντων βίας καὶ
ὑπαρχόντων ἁρπαγῆς, ἀφῃρῆσθαι λέγον πάντων
-τῶν ἐν διπλῷ ταῦ ἐκφερομένων.2
Μέχρι μέν, ὦ Φωνήεντα δικασταί, ὀλίγα ἠδικοῦμην 2 +
Μέχρι μέν, ὦ Φωνήεντα δικασταί, ὀλίγα ἠδικοῦμην
ὑπὸ τουτουὶ τοῦ Ταῦ καταχραωμένου τοῖς
ἐμοῖς καὶ καταίροντος ἔνθα μὴ δεῖ, οὐ βαρέως
ἔφερον τὴν βλάβην καὶ παρήκουον ἔνια τῶν λεγομένων
ὑπὸ τῆς μετριότητος, ἣν ἴστε με φυλάσσοντα
πρός τε ὑμᾶς καὶ τὰς ἄλλας συλλαβάς·
-ἐπεὶ δὲ ἐς τοσοῦτον ἥκει πλεονεξίας τε καὶ ἀνομίας,3
+ἐπεὶ δὲ ἐς τοσοῦτον ἥκει πλεονεξίας τε καὶ ἀνομίας,
ὥστε ἐφʼ οἷς ἡσύχασα πολλάκις οὐκ ἀγαπῶν,
-ἄλλʼ 4 ἤδη καὶ πλείω προσβιάζεται, ἀναγκαίως
+ἄλλʼ ἤδη καὶ πλείω προσβιάζεται, ἀναγκαίως
αὐτὸ εὐθύνω νῦν παρὰ τοῖς ἀμφότερα
-εἰδόσιν ὑμῖν. δέος δὲ οὐ μικρόν μοι ἐπὶ τούτοις5
+εἰδόσιν ὑμῖν. δέος δὲ οὐ μικρόν μοι ἐπὶ τούτοις
τῆς ἀποθλίψεως ἐπέρχεται τῆς ἐμαυτοῦ· τοῖς γὰρ
-
Δίκαιον οὖν οὐχ ὑμᾶς, οἳ δικάζετε νῦν, ἀλλὰ 3 +
Δίκαιον οὖν οὐχ ὑμᾶς, οἳ δικάζετε νῦν, ἀλλὰ καὶ τὰ λοιπὰ γράμματα τῆς πείρας ἔχειν τινὰ φυλακήν· εἰ γὰρ ἐξέσται τοῖς βουλομένοις ἀπὸ τῆς καθʼ αὐτὰ τάξεως ἐς ἀλλοτρίαν βιάζεσθαι καὶ @@ -139,7 +147,7 @@ MSS. ἄλλʼ K. Schwartz: ἀλλʼ (or word omitted) MSS.
ὡς εἴθε 4 +
ὡς εἴθε καὶ τῶν ἄλλων ἀνεκόπησαν τότε αἱ τόλμαι εὐθὺς ἀρξαμένων παρανομεῖν, καὶ οὐκ ἂν ἐπολέμει μέχρι νῦν τὸ Λάμβδα τῷ Ῥῶ διαμφισβητοῦν περὶ @@ -158,7 +166,7 @@ MSS. ἄλλʼ K. Schwartz: ἀλλʼ (or word omitted) MSS.
καὶ ὅ γε πρῶτος 5 +
καὶ ὅ γε πρῶτος ἡμῖν τοὺς νόμους τούτους διατυπώσας, εἴτε Κάδμος ὁ νησιώτης εἴτε Παλαμήδης ὁ Ναυπλίου, καὶ Σιμωνίδῃ δὲ ἕνιοι προσάπτουσι τὴν προμήθειαν @@ -169,21 +177,21 @@ MSS. ἄλλʼ K. Schwartz: ἀλλʼ (or word omitted) MSS. ὦ δικασταί, τὴν μείζω δεδώκασι τιμήν, ὅτι καθʼ αὑτὰ δύνασθε φθέγγεσθαι, ἡμιφώνοις δὲ τὴν ἐφεξῆς, ὅτι προσθήκης εἰς τὸ ἀκουσθῆναι δεῖται· -πασῶν δὲ ἐσχάτην ἐνόμισαν ἔχειν μοῖραν ἐννέα1 +πασῶν δὲ ἐσχάτην ἐνόμισαν ἔχειν μοῖραν ἐννέα τῶν πάντων, οἷς οὐδὲ φωνὴ πρόσεστι καθʼ αὐτά. τὰ μὲν οὖν φωνήεντα φυλάσσειν ἔοικε τοὺς νόμους τούτους.
Τὸ δέ γε Ταῦ τοῦτο, οὐ γὰρ ἔχω χείρονι αὐτὸ 6 +
Τὸ δέ γε Ταῦ τοῦτο, οὐ γὰρ ἔχω χείρονι αὐτὸ ὀνομάσαι ῥήματι ἢ καλεῖται, ὃ μὰ τοὺς θεούς, εἰ μὴ ἐξ ὑμῶν δύο συνῆλθον ἀγαθοὶ καὶ καθήκοντες ὁραθῆναι, τό τα Ἄλφα καὶ τὸ Υ, οὐκ ἂν ἠκούσθη μόνον, τοῦτο τοίνυν ἐτόλμησεν ἀδικεῖν με πλείω τῶν πώποτε βιασαμένων, ὁνομάτων μὲν καὶ ῥημάτων ἀπελάσαν πατρῴων, -ἐκδιῶξαν 2 δὲ ὁμοῦ συνδέσμων ἅμα καὶ προθέσεων, +ἐκδιῶξαν δὲ ὁμοῦ συνδέσμων ἅμα καὶ προθέσεων, ὡς μηκέτι φέρειν τὴν ἔκτοπον πλεονεξίαν. ὅθεν δὲ καὶ ἀπὸ τίνων ἀρξάμενον, ὥρα λέγειν.
Ἐπεδήμουν ποτὲ Κυβέλῳ,—τὸ δέ ἐστι πολίχνιον 7 +
Ἐπεδήμουν ποτὲ Κυβέλῳ,—τὸ δέ ἐστι πολίχνιον οὐκ ἀηδές, ἄποικον, ὡς ἔχει λόγος, Ἀθηναίων— ἐπηγόμην δὲ καὶ τὸ κράτιστον Ῥῶ, γειτόνων τὸ βέλτιστον· κατηγόμην δὲ παρὰ κωμῳδιῶν τινι @@ -202,17 +210,17 @@ MSS. λέγεσθαι τῆς Ἀττικῆς· παρὰ τούτῳ δὴ τῷ ξένῳ τὴν τοῦ Ταῦ τούτου πλεονεξίαν ἐφώρασα· μέχρι μὲν γὰρ ὀλίγοις ἐπεχείρει, τέτταρα κατατολμόῶν -καὶ 1 τετταράκοντα λέγειν, ἔτι δὲ τήμερον καὶ +καὶ τετταράκοντα λέγειν, ἔτι δὲ τήμερον καὶ τὰ ὅμοια ἐπισπώμενον ἴδια ταυτὶ λέγειν, ἀποστεροῦν με τῶν συγγεγενημένων καὶ συντεθραμμένοων -γραμμάτων, συνήθειαν ᾤμην 2 καὶ οἰστὸν ἦν μοι +γραμμάτων, συνήθειαν ᾤμην καὶ οἰστὸν ἦν μοι τὸ ἄκουσμα καὶ οὐ πάνυ τι ἐδακνόμην ἐπ᾿ αὐτοῖς.
ὁπότε δὲ ἐκ τούτων ἀρξάμενον ἐτόλμησε καττίτερον 8 +
ὁπότε δὲ ἐκ τούτων ἀρξάμενον ἐτόλμησε καττίτερον
εἰπεῖν καὶ κάττυμα καὶ πίτταν, εἶτα ἀπερυθριᾶσαν
-καὶ βασίλισσαν 3 βασίλιτταν ὀνομάζειν,
+καὶ βασίλισσαν βασίλιτταν ὀνομάζειν,
οὐ μετρίως ἐπὶ τούτοις ἀγανακτῶ καὶ πίμπραμαι
δεδιὸς μὴ τῷ χρόνῳ καὶ τὰ σῦκα τῦκά τις ὀνομάσῃ.
καί μοι πρὸς Διὸς ἀθυμοῦντι καὶ μεμονωμένῳ τῶν
@@ -220,7 +228,10 @@ MSS.
γὰρ περὶ μικρὰ καὶ τὰ τυχόντα ἐστὶν ὁ κίνδυνος,
ἀλλὰ τί λέγω ταῦτα; 9 +
ἀλλὰ τί λέγω ταῦτα; Θεσσαλίας με ἐξέβαλεν ὅλης Θετταλίαν ἀξιοῦν λέγειν, καὶ πᾶσαν ἀποκέκλεικέ μοι τὴν θάλασσαν οὐδὲ τῶν ἐν κήποις φεισάμενον σευτλίων, ὡς τὸ δὴ @@ -257,7 +268,7 @@ in MSS.
κἀγὼ μὲν τοιοῦτον. τὸ δὲ Ταῦ τοῦτο 10 +
κἀγὼ μὲν τοιοῦτον. τὸ δὲ Ταῦ τοῦτο
σκοπῶμεν ὡς φύσει βίαιον καὶ πρὸς τὰ λοιπά.
ὅτι δὲ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀπέσχετο γραμμάτων,
ἀλλὰ καὶ τὸ Δέλτα καὶ τὸ Θῆτα καὶ τὸ Ζῆτα, μικροῦ
@@ -269,7 +280,7 @@ in MSS.
Τὸ δὲ ἄρα οὐ τὸ ὁμόφυλον τῶν στοιχείων μόνον 11 +
Τὸ δὲ ἄρα οὐ τὸ ὁμόφυλον τῶν στοιχείων μόνον ἀδικεῖ γένος, ἀλλʼ ἤδη καὶ πρὸς τὸ ἀνθρώπειον μεταβέβηκε τουτονὶ τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἐπιτρέπει γε αὐτοὺς κατʼ εὐθὺ φέοεσθαι ταῖς γλώσσαις· μᾶλλον δέ, ὦ δικασταί, μεταξὺ γάρ με πάλιν τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα ἀνέμνησε περὶ -τῆς γλώσσης, καὶ2 ταύτης με τὸ μέρος 3 ἀπήλασε +τῆς γλώσσης, καὶ ταύτης με τὸ μέρος ἀπήλασε καὶ γλῶτταν ποιεῖ τὴν γλῶσσαν. ὦ γλώσσης ἀληθῶς νόσημα Ταῦ. ἀλλὰ μεταβήσομαι πάλιν ἐπʼ ἐκεῖνο καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναγορεύσω ὑπὲρ @@ -299,13 +310,14 @@ in MSS. ἀλλ ἤδη καὶ τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ. καὶ γῆν καὶ θάλασσαν εἶξαί φασι καὶ τῆς αὐτῶν φύσεως ἐκστῆναι, τὸ δὲ καὶ τούτῳ ἐπιβουλεύει καὶ -Κ ῦρον αὐτὸν ὄντα Τῦρόν τινα ἀπέφηνεν.
+Κῦρον αὐτὸν ὄντα Τῦρόν τινα ἀπέφηνεν.Οὕτω μὲν οὖν ὅσον ἐς φωνὴν ἀνθρώπους ἀδικεῖ 12 +
Οὕτω μὲν οὖν ὅσον ἐς φωνὴν ἀνθρώπους ἀδικεῖ
Ποικίλην, ὦ Λυκῖνε, διατριβήν φασι γεγενῆσθαι 1 -μῖν χθὲς ἐν Ἀρισταινέτου παρὰ τὸ δεῖπνον καί +
Ποικίλην, ὦ Λυκῖνε, διατριβήν φασι γεγενῆσθαι +ὑμῖν χθὲς ἐν Ἀρισταινέτου παρὰ τὸ δεῖπνον καί τινας λόγους φιλοσόφους εἰρῆσθαι καὶ ἔριν οὐ σμικρὰν συστῆναι ἐπʼ αὐτοῖς, εἰ δὲ μὴ ἐψεύδετο -Χαρῖνος, καὶ ἄχρι τραιμάτων προχωρῆσαι τὸ -τπρᾶγμα καὶ τέλος αἵματι διαλυθῆναι τὴν συνουσίαν.
+Χαρῖνος, καὶ ἄχρι τραυμάτων προχωρῆσαι τὸ +πρᾶγμα καὶ τέλος αἵματι διαλυθῆναι τὴν συνουσίαν.Τοιγαροῦν, ὦ Λυκῖνε, καὶ ὁ Χαρῖνος αὐτός, εἰ 2 +
Τοιγαροῦν, ὦ Λυκῖνε, καὶ ὁ Χαρῖνος αὐτός, εἰ
βουλοίμεθα τἀληθῆ ἀκοῦσαι καὶ ὅπως ἐπράχθη
ἕκαστα, παρὰ σὲ ἡμᾶς ἥκειν ἐκέλευσε. καὶ τὸν
Νεανικώτερα ἡμᾶς, ὦ Φίλαων, ἀξιοῖς ἐκφέρειν 3 +
Νεανικώτερα ἡμᾶς, ὦ Φίλων, ἀξιοῖς ἐκφέρειν ταῦτα πρὸς τοὺς πολλοὺς καὶ ἐπεξιέναι διηγουμένους πράγματα ἐν οἴνῳ καὶ μέθῃ γενόμενα, δέον λήθην ποιήσασθαι αὐτῶν καὶ νομίζειν ἐκεῖνα -πάντα θεοῦ ἔργα τοῦ Διονύσου εἶναι, ὅς οὐκ οἶδα εἴ -τινα τῶν αὐτοῦ ὀργίων ἀτέλεστον καὶ ἀβάκχευτον: -περιεῖδεν. ὅρα οὖν μὴ κακοηθῶν τινῶν ἀνθρώπων +πάντα θεοῦ ἔργα τοῦ Διονύσου εἶναι, ὃς οὐκ οἶδα εἴ +τινα τῶν αὑτοῦ ὀργίων ἀτέλεστον καὶ ἀβάκχευτον +περιεῖδεν. ὅρα οὖν μὴ κακοήθων τινῶν ἀνθρώπων ᾖ τὸ ἀκριβῶς τὰ τοιαῦτα ἐξετάζειν, ἃ καλῶς ἔχει ἐν τῷ συμποσίῳ καταλιπόντας ἀπαλλάττεσθαι. -“μισῶ᾿᾿ γάρ, φησὶ καὶ ὁ ποιητικὸς λόγος, -“μνάμονα συμπόταν.᾿᾿ καὶ οὐδὲ ὁ Διόνικος ὀρθῶς +“μισῶ“ γάρ, φησὶ καὶ ὁ ποιητικὸς λόγος, +“μνάμονα συμπόταν.“ καὶ οὐδὲ ὁ Διόνικος ὀρθῶς ἐποίησε πρὸς τὸν Χαρῖνον ταῦτα ἐξαγορεύσας καὶ -πολλὴν τὴν ἑωλοτρασίαν κατασκεδάσας ἀνδρόῶν +πολλὴν τὴν ἑωλοκρασίαν κατασκεδάσας ἀνδρῶν φιλοσόφων. ἐγὼ δέ, ἄπαγε, οὐκ ἄν τι τοιοῦτον εἴποιμι.
Θρύπτῃ ταῦτα, ὦ Λυκῖνε. ἀλλʼ οὔτι γε πρὸς 4 -ἐμὲ οὕτω ποιεῖν ἐχρῆν, ὃς ἀκριβῶς πολύ πλέον +
Θρύπτῃ ταῦτα, ὦ Λυκῖνε. ἀλλʼ οὔτι γε πρὸς
+ἐμὲ οὕτω ποιεῖν ἐχρῆν, ὃς ἀκριβῶς πολὺ πλέον
Εἰ μὴ παντάπασιν ἐγὼ ἐπιλέλησμαι Λυκίνου, αὐτὸς σὺ ἄμεινον ποιήσεις αὐτὸ καὶ φθάσεις -εἰπὼν ἅπασιν, ὥστε οὐδὲν ἐμοῦ δεήσει. ἀλλʼ 5 +εἰπὼν ἅπασιν, ὥστε οὐδὲν ἐμοῦ δεήσει. ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι πρῶτον εἰπέ, τῷ παιδὶ τῷ Ζήνωνι ὁ Ἀρισταίνετος ἀγόμενος γυναῖκα εἱστία ὑμᾶς;
Oὔκ, ἀλλὰ τὴν θυγατέρα ἐξεδίδου αὐτὸς τὴν
+
οὔκ, ἀλλὰ τὴν θυγατέρα ἐξεδίδου αὐτὸς τὴν Κλεανθίδα τῷ Εὐκρίτου τοῦ δανειστικοῦ, τῷ φιλοσοφοῦντι.
Οὐ μικρὰν λέγεις αἰτίαν τὸ πλουτεῖν τὸν -Εὔκριτον. ἀτὰρ οὖν, Λυκῖνε, τίνες οἱ δειπνοῦντες +Εὔκριτον. ἀτὰρ οὖν, ὦ Λυκῖνε, τίνες οἱ δειπνοῦντες ἦσαν;
Τοὺς μὲν ἄλλους τί ἄν σοι λέγοιμι; οἱ δὲ ἀπὸ 6 +
Τοὺς μὲν ἄλλους τί ἄν σοι λέγοιμι; οἱ δὲ ἀπὸ φιλοσοφίας καὶ λόγων, οὕσπερ ἐθέλεις, οἶμαι, ἀκοῦσαι μάλιστα, Ζηνόθεμις ἦν ὁ πρεσβύτης ὁ ἀπὸ τῆς στοᾶς καὶ ξὺν αὐτῷ Δίφιλος ὁ λαβύρινθος -ἐπίκλην, διδάσκαλος οὖτος ὢν τοῦ Ἀρισταινέτου +ἐπίκλην, διδάσκαλος οὗτος ὢν τοῦ Ἀρισταινέτου υἱέος τοῦ Ζήνωνος· τῶν δὲ ἀπὸ τοῦ -περιπάτου Κλεόδτημος, οἶσθα τὸν στωμύλον, τὸν +περιπάτου Κλεόδημος, οἶσθα τὸν στωμύλον, τὸν ἐλεγκτικόν, ξίφος αὐτὸν οἱ μαθηταὶ καὶ κοπίδα καλοῦσιν. ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐπικούρειος Ἕρμων -παρῆν, καὶ εἰσελθόντα γε αὐτὸν αὐθὺς ὑπεβλέποντο +παρῆν, καὶ εἰσελθόντα γε αὐτὸν εὐθὺς ὑπεβλέποντο οἱ Στωϊκοὶ καὶ ἀπεστρέφοντο καὶ δῆλοι -ἦσαν ὥς τινα πατραλοίαν καὶ ἐναγῇ μυσαττόμενοι. +ἦσαν ὥς τινα πατραλοίαν καὶ ἐναγῆ μυσαττόμενοι. οὗτοι μὲν αὐτοῦ Ἀρισταινέτου φίλοι καὶ συνήθεις ὄντες παρεκέκληντο ἐπὶ δεῖπνον καὶ ξὺν αὐτοῖς ὁ γραμματικὸς Ἱστιαῖος καὶ ὁ ῥήτωρ @@ -260,48 +260,48 @@
διὰ δὲ τὸν νυμφίον τὸν Χαιρέαν 7 -Ἴων ὁ Πλατωνικὸς σινειστιᾶτο διδάσκαλος αὐτοῦ +
διὰ δὲ τὸν νυμφίον τὸν Χαιρέαν +Ἴων ὁ Πλατωνικὸς συνειστιᾶτο διδάσκαλος αὐτοῦ ὤν, σεμνός τις ἰδεῖν καὶ θεοπρεπὴς καὶ πολὺ τὸ κόσμιον ἐπιφαίνων τῷ προσώπῳ· κανόνα γοῦν οἱ πολλοὶ ὀνομάζουσιν αὐτὸν εἰς τὴν ὀρθότητα τῆς γνώμης ἀποβλέποντες. καὶ ἐπεὶ παρῆλθεν, ὑπεξανίσταντο πάντες αὐτῷ καὶ ἐδεξιοῦντο ὥς τινα τῶν κρειττόνων, καὶ ὅλως θεοῦ ἐπιδημία τὸ -πρᾶγμα ἦν Ἴων ὁ θαυμαστὸς σιμπαρών.
+πρᾶγμα ἦν Ἴων ὁ θαυμαστὸς συμπαρών.Δέον δὲ ἤδη κατακλίνεσθαι ἀπάντων σχεδὸν 8 -παρόνταων, ἐν δεξιῇ μὲν εἰσιόντων αἰ γυναῖκες ὅλον -τὸν κλιντῆρα ἐκεῖνον ἐπέλαβον, οὐκ ὀλίγαι οἶσαι, -καὶ ἐν αὐταῖς ἡ νύμφη πάνυ ἀκριβῶς ἐγκεκαλνμμένη, +
Δέον δὲ ἤδη κατακλίνεσθαι ἁπάντων σχεδὸν +παρόντων, ἐν δεξιᾷ μὲν εἰσιόντων αἱ γυναῖκες ὅλον +τὸν κλιντῆρα ἐκεῖνον ἐπέλαβον, οὐκ ὀλίγαι οὖσαι, +καὶ ἐν αὐταῖς ἡ νύμφη πάνυ ἀκριβῶς ἐγκεκαλυμμένη, ὑπὸ τῶν γυναικῶν περιεχομένη· ἐς δὲ τὸ ἀντίθυρον ἡ ἄλλη πληθύς, ὡς ἕκαστος ἀξίας εἶχε.
κατʼ ἀντικρύ δὲ τῶν γυναικῶν πρῶτος ὁ Εὔκριτος, 9 +
κατʼ ἀντικρὺ δὲ τῶν γυναικῶν πρῶτος ὁ Εὔκριτος, εἶτα Ἀρισταίνετος. εἶτα ἐνεδοιάζετο πότερον χρὴ πρότερον Ζηνόθεμιν τὸν Στωϊκὸν ἅτε γέροντα ἢ Ἕρμωνα -τὸν Ἐπικούρειον, ἱερεὺς γὰρ ἦν τοῖν ἀνακοιν -καὶ γένους τοῦ πρώτου ἐν τῇ πόλει. ἀλλὰ ὁ ηνόθεμις -ἕλυσε τὴν ἀπορίαν· “ Εἰ γάρ με,᾿᾿ φησίν,“ -Ἀρισταίνετε, δεύτερον ἄξεις τουτουὶ τοῦ ἀνδρός,1 -ἵνα μηδὲν ἄλλο κακὸν εἴπω, Ἐπικουυρείου, ἄπειμι -ὅλον σοι τὸ συμπόσιον καταλιπών· καὶ ἅμα -τὸν παῖδα ἐκάλει καὶ ἐξόντι ἐῴκει. καὶ ὁἝρμων, -Εχε μέν, Ζηνόθεμι, τὰ πρῶτα,᾿᾿ ἔφη “ἀτὰρ -εἰ καὶ2 μηδέν τι ἕτερον, ἱερεῖ γε ὄντι ὑπεξίστασθαι -καλῶς εἶχεν, εἰ καὶ τοῦ Ἐπικούρου πάνυ καταπεφρόνηκας.᾿᾿ -Ἐγέλασα,᾿᾿ ἦ δʼ ὃς ὁ Ζηνόθεμις, -“ Ἐπικούρειον ἱερέα,᾿᾿ καὶ ἅμα λέγων κατεκλίνετο +τὸν Ἐπικούρειον, ἱερεὺς γὰρ ἦν τοῖν ἀνάκοιν +καὶ γένους τοῦ πρώτου ἐν τῇ πόλει. ἀλλὰ ὁ Ζηνόθεμις +ἔλυσε τὴν ἀπορίαν· “Εἰ γάρ με,“ φησίν, “ὦ +Ἀρισταίνετε, δεύτερον ἄξεις τουτουὶ τοῦ ἀνδρός, +ἵνα μηδὲν ἄλλο κακὸν εἴπω, Ἐπικουρείου, ἄπειμι +ὅλον σοι τὸ συμπόσιον καταλιπών·" καὶ ἅμα +τὸν παῖδα ἐκάλει καὶ ἐξιόντι ἐῴκει. καὶ ὁ Ἕρμων, +"Ἔχε μέν, ὦ Ζηνόθεμι, τὰ πρῶτα,“ ἔφη· “ἀτὰρ +εἰ καὶ μηδέν τι ἕτερον, ἱερεῖ γε ὄντι ὑπεξίστασθαι +καλῶς εἶχεν, εἰ καὶ τοῦ Ἐπικούρου πάνυ καταπεφρόνηκας.“ +"Ἐγέλασα,“ ἦ δʼ ὃς ὁ Ζηνόθεμις, +“Ἐπικούρειον ἱερέα,“ καὶ ἅμα λέγων κατεκλίνετο καὶ μετʼ αὐτὸν ὅμως ὁ Ἕρμων, εἶτα Κλεόδημος ὁ Περιπατητικός, εἶτα ὁ Ἴων καὶ ὑπʼ ἐκεῖνον ὁ νυμφίος, εἶτ’ ἐγὼ καὶ παρ᾿ ἐμὲ ὁ Δίφιλος καὶ ὑπʼ αὐτῷ Ζήνων ὁ μαθητής, εἶτα ὁ ῥήτωρ Διονυσόδωρος -καὶ ὁ γρααμματικὸς Ἱστιαῖος.
+καὶ ὁ γραμματικὸς Ἱστιαῖος.Βαβαί, Λυκῖνε, μουσεῖόν τι τὸ συμπόσιον 10 -διηγῇ σοφῶν ἀνδρῶν τῶν πλείσων, καὶ ἔγωγε +
Βαβαί, ὦ Λυκῖνε, μουσεῖόν τι τὸ συμπόσιον
+διηγῇ σοφῶν ἀνδρῶν τῶν πλείστων, καὶ ἔγωγε
τὸν Ἀρισταίνετον ἐπαινῶ, ὅτι τὴν εὐκταιοτάτην
ἑορτὴν ἄγων τοὺς σοφωτάτους ἑστιᾶν πρὸ τῶν
ἄλλων ἠξίωσεν, ὅ τι περ τὸ κεφάλαιον ἐξ ἑκάστης
@@ -321,33 +321,33 @@
Ἔστι γάρ, ὥ ἑταῖρε, οὐχὶ τῶν πολλῶν τούτων
+ Ἔστι γάρ, ὦ ἑταῖρε, οὐχὶ τῶν πολλῶν τούτων
πλουσίων, ἀλλὰ καὶ παιδείας μέλει αὐτῷ καὶ τὸ
πλεῖστον τοῦ βίου τούτοις ξύνεστιν.
Εἱστιώμεθα οὖν ἐν ἡσυχίᾳ τὸ πρῶτον, καὶ 11 +
Εἱστιώμεθα οὖν ἐν ἡσυχίᾳ τὸ πρῶτον, καὶ παρεσκεύαστο ποικίλα. πλὴν οὐδὲν οἶμαι χρὴ καὶ ταῦτα καταριθμεῖσθαι, χυμοὺς καὶ πέμματα -καὶ καρικείας· ἅπαντα γὰρ ἄφθονα. ἐν τούτῳ δὲ -ὁ Κλεόδημος ἐπικύψας ἐς τὸν Ἴωνα, “Ὁρᾷς,᾿᾿ -ἔφη, “ τὸν γέροντα ᾿ —Ζηνόθεμιν λέγων, ἐπήκουον -γάρ —“ ὅπως ἐμφορεῖται τῶν ὄψων καὶ ἀναπέπλησται -ζωμοῦ τὸ μάτιον καὶ ὅσα τῷ παιδὶ κατόπν +καὶ καρυκείας· ἅπαντα γὰρ ἄφθονα. ἐν τούτῳ δὲ +ὁ Κλεόδημος ἐπικύψας ἐς τὸν Ἴωνα, “Ὁρᾷς,“ +ἔφη, “τὸν γέροντα" — Ζηνόθεμιν λέγων, ἐπήκουον +γάρ —“ὅπως ἐμφορεῖται τῶν ὄψων καὶ ἀναπέπλησται +ζωμοῦ τὸ ἱμάτιον καὶ ὅσα τῷ παιδὶ κατόπιν ἑστῶτι ὀρέγει λανθάνειν οἰόμενος τοὺς ἄλλους, οὐ -μεμνημένος τῶν μεθʼ αὐτόν; δεῖξον οὖν καὶ Λυκίνῳ -ταῦτα, ὡς μάρτις εἴη.᾿᾿ ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἐδεόμην +μεμνημένος τῶν μεθʼ αὑτόν; δεῖξον οὖν καὶ Λυκίνῳ +ταῦτα, ὡς μάρτυς εἴη.“ ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἐδεόμην δείξοντός μοι τοῦ Ἴωνος πολὺ πρότερον αὐτὰ ἐκ περιωπῆς ἑωρακώς.
Ἅ μα δὲ ταῦτα ὁ Κλεόδημος εἰρήκει καὶ ἐπεισἑπαισεν 12 +
ἅμα δὲ ταῦτα ὁ Κλεόδημος εἰρήκει καὶ ἐπεισέπαισεν
ὁ Κυνικὸς Ἀλκιδάμας ἄκλητος, ἐκεῖνο
-τὸ κοινὸν ἐπιχαριεντισάμενος, “ τὸν Μενέλαον
-αὐτόματον ᾕκοντα.᾿᾿ τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς ἀναίσχυντα
+τὸ κοινὸν ἐπιχαριεντισάμενος, “τὸν Μενέλαον
+αὐτόματον ἥκοντα.“ τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς ἀναίσχυντα
Ὁ δὲ Ἀρισταίνετος ἐπαινέσας αὐτὸν ἐκέλευε 13 +
Ὁ δὲ Ἀρισταίνετος ἐπαινέσας αὐτὸν ἐκέλευε θρόνον τινὰ λαβόντα καθίζεσθαι παρʼ Ἱστιαῖόν -τε καὶ Διονιυσόδωρον. ὁ δέ, “ Ἄπαγε,᾿᾿ φησί, +τε καὶ Διονυσόδωρον. ὁ δέ, “Ἄπαγε,“ φησί, “γυναικεῖον λέγεις καὶ μαλθακὸν ἐπὶ θρόνου -καθίζεσθαι ἡ σκίμποδος, ὥσπερ ὑμεῖς μαλακῆς +καθίζεσθαι ἢ σκίμποδος, ὥσπερ ὑμεῖς μαλακῆς ταύτης εὐνῆς μικροῦ δεῖν ὕπτιοι κατακείμενοι ἑστιᾶσθε πορφυρίδας ὑποβεβλημένοι· ἐγὼ δὲ κἂν -ὀρθοστάδτην δειπνήσαιμι ἐμπεριπατῶν ἅμα τῷ -σιυυμποσίῳ· εἰ δὲ καὶ κάμοιμι, χαμαὶ τὸν τρίβωνα -ὑποβαλόμενος2 κείσομαι ἐπʼ ἀγκῶνος οἷον τὸν -Ἡρακλέα γράφουσιν.᾿᾿ “Oὕτως,᾿᾿ἔφη,“γιγνέσθω,᾿᾿ -ὁ Ἀρισταίνετος, “εἴ σοι ἥδιον.᾿᾿ καὶ τὸ ἀπὸ τούτου -περιιών ἐν κύκλγῳ ὁ Αλκιδάμας ἐδείπνει ὥσπερ οἱ +ὀρθοστάδην δειπνήσαιμι ἐμπεριπατῶν ἅμα τῷ +συμποσίῳ· εἰ δὲ καὶ κάμοιμι, χαμαὶ τὸν τρίβωνα +ὑποβαλόμενος κείσομαι ἐπʼ ἀγκῶνος οἷον τὸν +Ἡρακλέα γράφουσιν.“ “Οὕτως,“ ἔφη, “γιγνέσθω,“ +ὁ Ἀρισταίνετος, “εἴ σοι ἥδιον.“ καὶ τὸ ἀπὸ τούτου +περιιὼν ἐν κύκλῳ ὁ Ἀλκιδάμας ἐδείπνει ὥσπερ οἱ Σκύθαι πρὸς τὴν ἀφθονωτέραν νομὴν μετεξανιστάμενος -καὶ τοῖς περιφέρουσι τὰ ὄψα συμπερινοστόῶν.
+καὶ τοῖς περιφέρουσι τὰ ὄψα συμπερινοστῶν.καὶ μέντοι καὶ σιτούμενος ἐνεργὸς ἢν ἀρετῆς πέρι 14 -καὶ κακίας μεταξὺ διεξιὼν καὶ ἐς τὸν χρισὸν καὶ τὸν +
καὶ μέντοι καὶ σιτούμενος ἐνεργὸς ἦν ἀρετῆς πέρι
+καὶ κακίας μεταξὺ διεξιὼν καὶ ἐς τὸν χρυσὸν καὶ τὸν
ἄργυρον ἀποσκώπτων· ἠρώτα γοῦν τὸν Ἀρισταίνετον,
τί βούλονται αὐτῷ αἱ τοσαῦται καὶ τηλικαῦται
-κύλικες τόῶν κεραμμεόῶν ἴσον δυναμέναων.
+κύλικες τῶν κεραμεῶν ἴσον δυναμένων.
Ἤδη δὲ καὶ ἐς τοὺς ἄλλους συνεχῶς περιεσοβεῖτο 15 +
Ἤδη δὲ καὶ ἐς τοὺς ἄλλους συνεχῶς περιεσοβεῖτο ἡ κύλιξ καὶ φιλοτησίαι καὶ ὁμιλίαι καὶ φῶτα εἰσεκεκόμιστο. ἐν τοσούτῳ δʼ ἐγὼ τὸν παρεστῶτα τῷ Κλεοδήμῳ παῖδα οἰνοχόον ὄντα @@ -413,12 +413,12 @@ ὅσα πάρεργα τῆς ἑστιάσεως εἰπεῖν, καὶ μάλιστα εἴ τι πρὸς τὸ γλαφυρώτερον ἐπράχθη— μάλα ἤδη παρεφύλαττον ὅ τι καὶ μειδιάσειε. καὶ μετὰ -μικρὸν ὁ μὲν προσέῆλθεν ὡς ἀποληψόμενος παρὰ +μικρὸν ὁ μὲν προσῆλθεν ὡς ἀποληψόμενος παρὰ τοῦ Κλεοδήμου τὴν φιάλην, ὁ δὲ τόν τε δάκτυλον ἀπέθλιψεν αὐτοῦ καὶ δραχμὰς δύο, οἶμαι, συνανέδωκε μετὰ τῆς φιάλης· ὁ παῖς δὲ πρὸς μὲν τὸν -δάκτυλον θλιβόμενον αὖθις ἐμειδίασεν. οὐ μὴν -συνεῖδεν, οἴμαι, τὸ νόμισμα, ὥστε μὴ δεξαμένου +δάκτυλον θλιβόμενον αὖθις ἐμειδίασεν, οὐ μὴν +συνεῖδεν, οἶμαι, τὸ νόμισμα, ὥστε μὴ δεξαμένου ψόφον αἱ δύο δραχμαὶ παρέσχον ἐκπεσοῦσαι, καὶ ἠρυθρίασαν ἄμφω μάλα σαφῶς. ἠπόρουν δὲ οἱ πλησίον οὗτινος εἴη τὰ νομίσματα, τοῦ μὲν παιδὸς @@ -433,30 +433,30 @@ μικρὸν ὕστερον ἀφανῶς ὑπεξαγαγὼν καὶ τῷ Κλεοδήμῳ τινὰ παραστῆναι διένευσε τῶν ἐξώρων ἤδη καὶ καρτερῶν, ὀρεωκόμον τινὰ ἢ ἱπποκόμον. -καὶ τοῦτο μὲν ὧδέ πως ἐκεχωρήκει, μεγάλης1 -αἰσχύνης αἴτιον τῷ Κλεοδήμᾳῳ γενόμενον, εἰ ἔφθη +καὶ τοῦτο μὲν ὧδέ πως ἐκεχωρήκει, μεγάλης ἂν +αἰσχύνης αἴτιον τῷ Κλεοδήμῳ γενόμενον, εἰ ἔφθη διαφοιτῆσαν εἰς ἅπαντας, ἀλλὰ μὴ κατέσβη αὐτίκα, δεξιῶς πάνυ τοῦ Ἀρισταινέτου τὴν παροινίαν ἐνέγκαντος.
Ὁ Κυνικὸς δὲ Ἀλκιδάμας, ἐπεπώκει γὰρ ἤδη, 16 -πυθόμενος ἥτις ἡ γαμουμένη παῖς καλοῖτο,2 +
Ὁ Κυνικὸς δὲ Ἀλκιδάμας, ἐπεπώκει γὰρ ἤδη, +πυθόμενος ἥτις ἡ γαμουμένη παῖς καλοῖτο, σιωπὴν παραγγείλας μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἀποβλέψας -ἐς τὰς γυναῖκας, “Προπίνω σοι,᾿᾿ ἔφη, “ὦ Κλεανθί, -Ἡρακλέους ἀρχηγέτου.᾿᾿ ὡς δʼ ἐγέλασαν ἐπὶ -τούτῳ ἅπαντες, “Ἐγελάσατε,᾿᾿ εἷπεν, “ ὦ καθάρματα, -εἰ τῇ νύμφῃ προὔπιον ἐπὶ τοῦ ἡμετέρον· +ἐς τὰς γυναῖκας, “Προπίνω σοι,“ ἔφη, “ὦ Κλεανθί, +Ἡρακλέους ἀρχηγέτου.“ ὡς δʼ ἐγέλασαν ἐπὶ +τούτῳ ἅπαντες, “Ἐγελάσατε,“ εἶπεν, “ὦ καθάρματα, +εἰ τῇ νύμφῃ προὔπιον ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου· θεοῦ τοῦ Ἡρακλέους; καὶ μὴν εὖ εἰδέναι χρὴ ὡς -ἢν μὴ λάβη παρʼ ἐμοῦ τὸν σκύφον, οὔποτε τοιοῦτος +ἢν μὴ λάβῃ παρʼ ἐμοῦ τὸν σκύφον, οὔποτε τοιοῦτος ἂν υἱὸς αὐτῇ γένοιτο οἷος ἐγώ, ἄτρεπτος μὲν ἀλκήν, ἐλεύθερος δὲ τὴν γνώμην, τὸ σῶμα δὲ οὕτω -καρτερός·᾿᾿ καὶ ἅμα παρεγύμνου ἑαυτὸν μᾶλλον +καρτερός·“ καὶ ἅμα παρεγύμνου ἑαυτὸν μᾶλλον ἄχρι πρὸς τὸ αἴσχιστον. αὖθις ἐπὶ τούτοις -ἐγέλασαν οἱ συμπόται, καὶ ὅς ἀγανακτήσας +ἐγέλασαν οἱ συμπόται, καὶ ὃς ἀγανακτήσας ἐπανίστατο δριμὺ καὶ παράφορον βλέπων καὶ -δῆλος ἢν οὐκέτι εἰρήνην ἄξων. τάχα δʼ ἄν τινος +δῆλος ἦν οὐκέτι εἰρήνην ἄξων. τάχα δʼ ἄν τινος καθίκετο τῇ βακτηρίᾳ, εἰ μὴ κατὰ καιρὸν εἰσεκεκόμιστο πλακοῦς εὐμεγέθης, πρὸς ὃν ἀποβλέψας ἡμερώτερος ἐγένετο καὶ ἔληξε τοῦ θυμοῦ καὶ @@ -464,19 +464,19 @@
καὶ οἱ πλεῖστοι ἐμέθυον 17 +
καὶ οἱ πλεῖστοι ἐμέθυον
Διαλιπόντων δὲ ὀλίγον, ὥσπερ εἰώθασι, τῶν 18 -τπαρακομιζόντων τὰ ὄψα μηχανώμενος Ἀρισταίνετος +
Διαλιπόντων δὲ ὀλίγον, ὥσπερ εἰώθασι, τῶν +παρακομιζόντων τὰ ὄψα μηχανώμενος Ἀρισταίνετος μηδʼ ἐκεῖνον ἀτερπῆ τὸν καιρὸν εἶναι μηδὲ κενὸν ἐκέλευσε τὸν γελωτοποιὸν εἰσελθόντα εἰπεῖν τι ἢ πρᾶξαι γελοῖον, ὡς ἔτι μᾶλλον οἱ συμπόται διαχυθεῖεν. καὶ παρῆλθεν ἄμορφός τις ἐξυρημένος -τὴν κεφαλήν, ὀλίγας ἐπὶ τῇ κοριφῇ τρίχας ὀρθὰς -ἔχων· οὐτος ὡρχσατό τε κατακλῶν ἑαυτὸν καὶ +τὴν κεφαλήν, ὀλίγας ἐπὶ τῇ κορυφῇ τρίχας ὀρθὰς +ἔχων· οὗτος ὠρχήσατό τε κατακλῶν ἑαυτὸν καὶ διαστρέφων, ὡς γελοιότερος φανείη, καὶ ἀνάπαιστα συγκροτῶν διεξῆλθεν αἰγυπτιάζων τῇ φωνῇ, καὶ τέλος ἐπέσκωπτεν ἐς τοὺς παρόντας.
οἱ μὲν οὖν 19 +
οἱ μὲν οὖν
ἄλλοι ἐγέλων ὁπότε σκωφθεῖεν, ἐπεὶ δὲ καὶ εἰς
-
Ἐνταῦθα Διόνικος ἐπεισῆλθεν ὁ ἰατρὸς οὐ πολὺ 20 +
Ἐνταῦθα Διόνικος ἐπεισῆλθεν ὁ ἰατρὸς οὐ πολὺ
κατόπιν τοῦ ἀγῶνος· ἐβεβραδύκει δέ, ὡς ἔφασκε,
φρενίτιδι ἑαλωκότα θεραπεύων Πολυπρέποντα
τὸν αὐλητήν. καί τι καὶ γελοῖον διηγήσατο· ἔφη
@@ -539,37 +539,37 @@
χεῖρας. τέλος οὖν ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ ἐπινοῆσαι
τοιόνδε· ἐς ἀγῶνα γὰρ προκαλέσασθαι αὐτὸν ἐπὶ
ῥητῷ πληγῶν ἀριθμῷ, καὶ πρῶτον μὲν αὐτὸς
-αὐλῆσαι πονήρως, μετὰ δὲ παραδοὺς1 τοὺς αὐλοὺς
+αὐλῆσαι πονήρως, μετὰ δὲ παραδοὺς τοὺς αὐλοὺς
ἐκείνῳ δέξασθαι παρʼ αὐτοῦ τὸ σκῦτος καὶ τὸ
Καὶ ὁ μὲν Διόνικος οὐ μεῖον εὐδοκιμήσας τοῦ -γελωτοποιοῦ ἐπὶ τῇ διηγόσει πλησίον τοῦ Ἱστιαίου +γελωτοποιοῦ ἐπὶ τῇ διηγήσει πλησίον τοῦ Ἱστιαίου παραβύσας ἑαυτὸν ἐδείπνει ὅσα λοιπά, οὐκ ἄνευ θεοῦ τινος ἡμῖν ἐπιπαρών, ἀλλὰ καὶ πάνυ χρήσιμος τοῖς μετὰ ταῦτα γεγενημένος.
παρελθὼν 21 +
παρελθὼν γὰρ εἰς τὸ μέσον οἰκέτης παρ᾿ Ἑτοιμοκλέους τοῦ Στωϊκοῦ ἥκειν λέγων γραμματίδιον ἔχων κελεῦσαί οἱ ἔφη τὸν δεσπότην ἐν τῷ κοινῷ ἀναγνόντα εἰς ἐπήκοον ἅπασιν ὀπίσω αὖθις ἀπαλλάττεσθαι. ἐφέντος οὖν τοῦ Ἀρισταινέτου -τπροσελθὼν πρὸς τὸν λύχνον ἀνεγίνωσκεν.
+προσελθὼν πρὸς τὸν λύχνον ἀνεγίνωσκεν.Ἦ πσυ, ὦ Λυκῖνε, τῆς νύμφης ἐγκώμιον +
Ἦ που, ὦ Λυκῖνε, τῆς νύμφης ἐγκώμιον ἢ ἐπιθαλάμιον, οἷα πολλὰ ποιοῦσιν;
“ Ἑτοιμοκλῆς φιλόσοφος Ἀρισταινέτῳ. 22
-“Ὅπως μὲν ἔχω πρὸς δεῖπνα ὁ παρεληλυθώς +
“Ἑτοιμοκλῆς φιλόσοφος Ἀρισταινέτῳ."
+"ὅπως μὲν ἔχω πρὸς δεῖπνα ὁ παρεληλυθώς
μοι βίος ἅπας μαρτύριον ἂν γένοιτο, ὅς γε ὁσημέραι
πολλῶν ἐνοχλούντων παρὰ πολὺ σοῦ
-πλουσιωτέρων ὅμως οὐδὲ πώποτε φέραων ἐμαυτὸν
+πλουσιωτέρων ὅμως οὐδὲ πώποτε φέρων ἐμαυτὸν
σὺ 23 +
σὺ δὲ ἡμᾶς παραλιπὼν ἄλλους εὐωχεῖς, εἰκότως· οὔπω γὰρ δύνασαι διακρίνειν τὸ βέλτιον οὐδὲ τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν ἔχεις. ἀλλὰ οἶδα ὅθεν -μοι ταῦτα, παρὰ τῶν θαυμαστῶν σου φιλοσόφαων, -ηνοθέμιδος καὶ Λαβυρίνθου, ὧν—ἀπείη δὲ ἡ +μοι ταῦτα, παρὰ τῶν θαυμαστῶν σου φιλοσόφων, +Ζηνοθέμιδος καὶ Λαβυρίνθου, ὧν—ἀπείη δὲ ἡ Ἀδράστεια—συλλογισμῷ ἑνὶ ἀποφράξαι ἄν μοι τάχιστα δοκῶ τὰ στόματα. ἢ εἰπάτω τις αὐτῶν, -τί ἐστὶ φιλοσοφία ; ἂ τὰ πρῶτα ταῦτα, τὶ διαφέρει -σχέσις ἕξεως; ἵνα μὴ τῶν ἀπορᾶν εἴπω τι, +τί ἐστὶ φιλοσοφία; ἢ τὰ πρῶτα ταῦτα, τί διαφέρει +σχέσις ἕξεως; ἵνα μὴ τῶν ἀπόρων εἴπω τι, κερατίναν ἢ σωρείτην ἢ θερίζοντα λόγον.
Ἀλλὰ σὺ μὲν ὄναιο αὐτῶν. ἐγὼ δὲ ὡς ἂν μόνον τὸ καλὸν ἀγαθὸν ἡγούμενος εἶναι οἴσω ῥᾳδίως -τὴν ἀτιμίαν.
+τὴν ἀτιμίαν."καίτοι ὅπως μὴ ἐς ἐκείνην ἔχῃς 24 +
καίτοι ὅπως μὴ ἐς ἐκείνην ἔχῃς καταφεύγειν τὴν ἀπολογίαν ὕστερον, ἐπιλαθέσθαι λέγων ἐν τοσούτῳ θορύβῳ καὶ πράγματι, δίς σε τήμερον προσηγόρευσα καὶ ἕωθεν ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ καὶ -ἐν τῷ ἀνακείω θύοντα ὕστερον. ταῦτα ἐγὼ τοῖς -παροῦσιν ἀπολελόγημαι.
+ἐν τῷ ἀνακείῳ θύοντα ὕστερον. ταῦτα ἐγὼ τοῖς +παροῦσιν ἀπολελόγημαι."Εἰ δὲ δείπνου ἕνεκα ὀργίζεσθαί σοι δοκῶ, τὸ 25 +
Εἰ δὲ δείπνου ἕνεκα ὀργίζεσθαί σοι δοκῶ, τὸ κατὰ τὸν Οἰνέα ἐννόησον· ὄψει γὰρ καὶ τὴν Ἄρτεμιν ἀγανακτοῦσαν, ὅτι μόνην αὐτὴν οὐ παρέλαβεν ἐκεῖνος ἐπὶ τὴν θυσίαν τοὺς ἄλλους θεοὺς ἑστιῶν. φησὶ δὲ περὶ αὐτῶν Ὅμηρος -ὦδέ πως·
-ἦ λάθετʼ ἢ οὐκ ἐνόησεν, ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ· +ὧδέ πως·
+ἢ λάθετʼ ἢ οὐκ ἐνόησεν, ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ· καὶ Εὐριπίδης·
-Καλυδὼν μὲν ἠδὲ γαῖα, Πελοπίας χθονὸς
-ἐν ἀντιπόρθμοις, πεδί ᾿ ἔχουσʼ εὐδαίμονα. -καὶ οφοκλῆς·
+Καλυδὼν μὲν ἥδε γαῖα, Πελοπίας χθονὸς
+ἐν ἀντιπόρθμοις, πεδί᾿ ἔχουσʼ εὐδαίμονα. +καὶ Σοφοκλῆς·
συὸς μέγιστον χρῆμʼ ἐπʼ Οἰνέως γύαις
ἀνῆκε Λητοῦς παῖς ἑκηβόλος θεά.
Ταῦτά σοι ἀπὸ πολλῶν ὀλίγα παρεθέμην, 26 +
Ταῦτά σοι ἀπὸ πολλῶν ὀλίγα παρεθέμην,
ὅπως μάθῃς οἷον ἄνδρα παραλιπὼν Δίφιλον
ἑστιᾷς καὶ τὸν υἱὸν αὐτῷ παραδέδωκας, εἰκότως·
“Προσέταξα δὲ τῷ οἰκέτῃ τούτῳ, ἢν διδῷς αὐτῷ 27 +
“Προσέταξα δὲ τῷ οἰκέτῃ τούτῳ, ἢν διδῷς αὐτῷ μοῖράν τινα ἢ συὸς ἢ ἐλάφου ἢ σησαμοῦντος, ὡς ἐμοὶ διακομίσειε καὶ ἀντὶ τοῦ δείπνου ἀπολογία γένοιτο, μὴ λαβεῖν, μὴ καὶ δόξωμεν ἐπὶ τούτῳ @@ -675,7 +675,7 @@
Τούτων, ὦ ἑταῖρε, ἀναγινωσκομένων μεταξύ 28 +
Τούτων, ὦ ἑταῖρε, ἀναγινωσκομένων μεταξὺ ἱδρώς τέ μοι περιεχεῖτο ὑπ᾿ αἰδοῦς, καὶ τοῦτο δὴ τὸ τοῦ λόγου, χανεῖν μοι τὴν γῆν ηὐχόμην ὁρῶν τοὺς παρόντας γελῶντας ἐφ᾿ ἑκάστῳ καὶ μάλιστα @@ -683,95 +683,95 @@ καὶ σεμνὸν εἶναι δοκοῦντα. ἐθαύμαζον οὖν οἷος ὢν διαλάθοι αὐτοὺς ἐξαπατωμένους τῷ πώγωνι καὶ τῇ τοῦ προσώπου ἐντάσει. ὁ γὰρ Ἀρισταίνετος -ἐδόκει μοι οὐκ ἀμελείᾳ παριδεῖν2 αὐτόν, ἀλλ᾿ -ποτ᾿ ἂν ἐλπίσας κληθέντα ἐπινεῦσαι οὐδ᾿ ἂν +ἐδόκει μοι οὐκ ἀμελείᾳ παριδεῖν αὐτόν, ἀλλ᾿ +οὔποτʼ ἂν ἐλπίσας κληθέντα ἐπινεῦσαι οὐδ᾿ ἂν ἐμπαρασχεῖν ἑαυτὸν τοιούτῳ τινί· ὥστε οὐδὲ τὴν ἀρχὴν πειρᾶσθαι ἠξίου.
ἐπεὶ δ᾿ οὖν ἐπαύσατό 29 -ποτε ὁ οἰκέτης ἀναγγινώσκαων, τὸ μὲν συμτπόσιον +
ἐπεὶ δ᾿ οὖν ἐπαύσατό
+ποτε ὁ οἰκέτης ἀναγινώσκων, τὸ μὲν συμπόσιον
ἅπαν εἰς τοὺς ἀμφὶ τὸν Ζήνωνα καὶ Δίφιλον ἀπέβλεπε
δεδοικότας καὶ ὠχριῶντας καὶ τῇ ἀπορίᾳ
Ὁ Κλεόδημος δὲ καὶ πάλαι τινος ἀφορμῆς δεόμενος—ἐβούλετο 30 +
Ὁ Κλεόδημος δὲ καὶ πάλαι τινος ἀφορμῆς δεόμενος—ἐβούλετο γὰρ συμπλακῆναι τοῖς Στωικοῖς καὶ διερρήγνυτο οὐκ ἔχων ἀρχὴν εὔλογον—τότε οὖν τὸ ἐνδόσιμον παρασχούσης τῆς ἐπιστολῆς, -“ Τοιαῦτα,᾿᾿ ἔφη,“ἐξεργάζετοι ὁ καλὸς Χρύσιππος +“Τοιαῦτα,“ ἔφη, “ἐξεργάζεται ὁ καλὸς Χρύσιππος καὶ Ζήνων ὁ θαυμαστὸς καὶ Κλεάνθης, ῥημάτια δύστηνα καὶ ἐρωτήσεις μόνον καὶ σχήματα φιλοσόφων, τὰ δʼ ἄλλα Ἑτοιμοκλεῖς οἱ πλεῖστοι· καὶ αἱ ἐπιστολαὶ ὁρᾶτε ὅπως πρεσβυτικαί, καὶ τὸ τελευταῖον Οἰνεὺς μὲν Ἀρισταίνετος, Ἑτοιμοκλῆς δὲ Ἄρτεμις. Ἡράκλεις, εὔφημα πάντα καὶ ἑορτῇ -πρέποντα.᾿᾿
+πρέποντα.““Nὴ Δίʼ,᾿᾿ εἶπεν ὁ Ἕρμων ὑπερκατακείμενος· 31 -“ ἠκηκόει γάρ, οἶμαι, ὗν τινα +
“νὴ Δίʼ,“ εἶπεν ὁ Ἕρμων ὑπερκατακείμενος· +“ἠκηκόει γάρ, οἶμαι, ὗν τινα ἐσκευάσθαι Ἀρισταινέτῳ ἐς τὸ δεῖπνον, ὥστε οὐκ ἄκαιρον ἐδόκει μεμνῆσθαι τοῦ Καλυδωνίου. ἀλλὰ -τπρὸς τῆς Ἑστίας, ὦ Ἀρισταίνετε, πέμπε ὡς -ταχιστα τῶν ἀπαρχῶν, μὴ καὶ φθάσῃ ὁπρεσβύτης +πρὸς τῆς Ἑστίας, ὦ Ἀρισταίνετε, πέμπε ὡς +ταχιστα τῶν ἀπαρχῶν, μὴ καὶ φθάσῃ ὁ πρεσβύτης ὑπὸ λιμοῦ ὥσπερ ὁ Μελέαγρος ἀπομαρανθείς. καίτοι οὐδὲν ἂν πάθοι δεινόν· ἀδιάφορα γὰρ ὁ -Χρύσιππος τὰ τοιαῦτα ἡγεῖτοξ.᾿᾿
+Χρύσιππος τὰ τοιαῦτα ἡγεῖτο.““Χρυσίππου 32 +
“Χρυσίππου
καὶ ἅμα, ἔτιχε γὰρ 33 +
καὶ ἅμα, ἔτυχε γὰρ
πίνων, ὁπόσον ἔτι λοιπὸν ἐν τῇ κύλικι, περὶ ἥμισυ
σχεδόν, κατεσκέδασεν αὐτοῖν. ἀπέλαυσε δὲ καὶ
-ὁ Ἴων τῆς γειτονήσεως, οὐκ ἀνάξιος ὥν. ὁ μὲν
-οὖνἝρμων ἀπεξύετο ἐκ τῆς κεφαλῆς τὸν ἄκρατον
+ὁ Ἴων τῆς γειτονήσεως, οὐκ ἀνάξιος ὤν. ὁ μὲν
+οὖν Ἕρμων ἀπεξύετο ἐκ τῆς κεφαλῆς τὸν ἄκρατον
προνενευκὼς καὶ τοὺς παρόντας ἐμαρτύρετο, οἷα
ἐπεπόνθει. ὁ Κλεόδημος δέ—οὐ γὰρ εἶχε κύλικα
—ἐπιστραφεὶς προσέπτυσέ τε τὸν Ζηνόθεμιν καὶ
-τῇ ἀριστερῇ τοῦ πώγωνος λαβόμενος ἔμελλε
-τπαίσειν κατὰ κόρρης, καὶ ἀπέκτεινεν ἂν τὸν
+τῇ ἀριστερᾷ τοῦ πώγωνος λαβόμενος ἔμελλε
+παίσειν κατὰ κόρρης, καὶ ἀπέκτεινεν ἂν τὸν
Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτʼ ἐγίνετο, ποικίλα, ὦ Φίλων, 34 -ἐγὼ πρὸς ἐμαυτὸν ἐνενόουν, οἷον1 τὸ πρόχειρον +
Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτʼ ἐγίνετο, ποικίλα, ὦ Φίλων, +ἐγὼ πρὸς ἐμαυτὸν ἐνενόουν, οἷον τὸ πρόχειρον ἐκεῖνο, ὡς οὐδὲν ὄφελος ἦν ἄρα ἐπίστασθαι τὰ μαθήματα, εἰ μή τις καὶ τὸν βίον ῥυθμίζοι πρὸς τὸ βέλτιον· ἐκείνους γοῦν περιττοὺς ὄντας ἐν τοῖς @@ -794,22 +794,22 @@ βιβλία καὶ τὰς ἐν ἐκείνοις φροντίδας ἀτενὲς ἀφορῶντας· τοσούτων γοῦν φιλοσόφων παρόντων οὐδὲ κατὰ τύχην ἕνα τινὰ ἔξω ἁμαρτήματος ἦν -ἰδεῖν, ἀλλʼ οἱ μὲν ἐποίουν αἰσχρά. οἱ δʼ ἔλεγον +ἰδεῖν, ἀλλʼ οἱ μὲν ἐποίουν αἰσχρά, οἱ δʼ ἔλεγον αἰσχίω· οὐδὲ γὰρ ἐς τὸν οἶνον ἔτι ἀναφέρειν εἶχον -τὰ γινόμενα λογιζὁμετος οἷα ὁ Ἑτοιμμοκλῆς ἄσιτος +τὰ γινόμενα λογιζόμενος οἷα ὁ Ἑτοιμοκλῆς ἄσιτος ἔτι καὶ ἄποτος ἐγεγράφει.
ἀνέστραπτο οὖν τὸ 35 +
ἀνέστραπτο οὖν τὸ
πρᾶγμα, καὶ οἱ μὲν ἰδιῶται κοσμίως πάνυ ἑστιώμενοι
οὔτε παροινοῦντες οὔτε ἀσχημονοῦντες
ἐφαίνοντο, ἀλλʼ ἐγέλων μόνον καὶ κατεγίνωσκον
αὐτῶν, οἶμαι, οὕς γε ἐθαύμαζον οἰόμενοί τινας
εἶναι ἀπὸ τῶν σχημάτων, οἱ σοφοὶ δὲ ἠσέλγαινον
καὶ ἐλοιδοροῦντο καὶ ὑπερενεπίμπλαντο καὶ
-ἐκεκράγεσαν καὶ είς χεῖρας ᾔεσαν. ὁ θαιμάσιος
-δὲ Ἀλκιδάμας καὶ ἐούρει2 ἐν τῷ μέσῳ οὐκ
+ἐκεκράγεσαν καὶ εἰς χεῖρας ᾔεσαν. ὁ θαυμάσιος
+δὲ Ἀλκιδάμας καὶ ἐούρει ἐν τῷ μέσῳ οὐκ
Οὐ γὰρ ἐπαύσαντο οἱ ἀμφὶ τὸν Ζηνόθεμιν καὶ 36 +
Οὐ γὰρ ἐπαύσαντο οἱ ἀμφὶ τὸν Ζηνόθεμιν καὶ
Κλεόδημον φιλονεικοῦντες, ἐπεὶ μέσος αὐτῶν ὁ
-Ἀρισταίνετος ἐγένετο ἀλλά, “Νῦν μέν,᾿᾿ ἔφη ὁ
+Ἀρισταίνετος ἐγένετο· ἀλλά, “Νῦν μέν,“ ἔφη ὁ
Κλεόδημος, “ἱκανόν, εἰ ἐλεγχθείητε ἀμαθεῖς ὄντες,
αὔριον δὲ ἀμυνοῦμαι ὑμᾶς ὅντινα καὶ χρὴ τρόπον·
-ἀποκρίνοι μοι οὖν, ὦ Ζηνόθεμι, ἢ σὺ ἢ ὁ κοσμιώτατος
-Δίφιλος. καθʼ ὅ τι ἀδιάφορον εἶναι λεγοντες
+ἀπόκριναί μοι οὖν, ὦ Ζηνόθεμι, ἢ σὺ ἢ ὁ κοσμιώτατος
+Δίφιλος, καθʼ ὅ τι ἀδιάφορον εἶναι λεγοντες
τῶν χρημάτων τὴν κτῆσιν οὐδὲν ἀλλʼ ἢ τοῦτο
-ἐξ ἀπάντων σκοπεῖτε ὡς πλείω κτήσεσθε καὶ διὰ
+ἐξ ἁπάντων σκοπεῖτε ὡς πλείω κτήσεσθε καὶ διὰ
τοῦτο ἀμφὶ τοὺς πλουσίους ἀεὶ ἔχετε καὶ δανείζετε
καὶ τοκογλυφεῖτε καὶ ἐπὶ μισθῷ παιδεύετε, πάλιν
-τε οὖ τὴν ἡδονὴν μισοῦντες καὶ τῶν Ἐπικουρείων
+τε αὖ τὴν ἡδονὴν μισοῦντες καὶ τῶν Ἐπικουρείων
κατηγοροῦντες αὐτοὶ τὰ αἴσχιστα ἡδονῆς ἕνεκα
ποιεῖτε καὶ πάσχετε, ἀγανακτοῦντες εἴ τις μὴ
καλέσειεν ἐπὶ δεῖπνον· εἰ δὲ καὶ κληθείητε,
τοσαῦτα μὲν ἐσθίοντες, τοσαῦτα δὲ τοῖς οἰκέταις
-ἐπιδιδόντες' —καὶ ἅμα λέγων τὴν ὀθόνην περισπᾶν
+ἐπιδιδόντες" —καὶ ἅμα λέγων τὴν ὀθόνην περισπᾶν
ἐπεχείρει, ἣν ὁ παῖς εἶχε τοῦ Ζηνοθέμιδος,
-μεστὴν οὖσαν παντοδαπόῶν κρεῶν, καὶ ἔμελλε
-λύσας ἀπορρίπτειν αὐτὰ εἰς τὸ ἕδαφος, ἀλλʼ ὁ
+μεστὴν οὖσαν παντοδαπῶν κρεῶν, καὶ ἔμελλε
+λύσας ἀπορρίπτειν αὐτὰ εἰς τὸ ἔδαφος, ἀλλʼ ὁ
καὶ ὁ 37 -΄Ερμων, “ Εὖ γε,” ἔφη, “ Κλεόδημε, εἰπάτωσαν +
καὶ ὁ +Ἕρμων, “Εὖ γε,” ἔφη, “ὦ Κλεόδημε, εἰπάτωσαν οὗτινος ἕνεκα ἡδονῆς κατηγοροῦσιν αὐτοὶ ἥδεσθαι -ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἀξοῦντες.” “Οὔκ, ἀλλὰ σύ” -ἦ δʼ ὃς ὁ Ζηνόθεμις, “ εἰπέ, ὦ Κλεόδημε. καθ᾿ ὅ τι -οὐκ ἀδιάφορον ἡγῇ τὸν πλοῦτον.” “ Οὐ μὲν οὖν, +ὑπὲρ τοὺς ἄλλους ἀξιοῦντες.” “Οὔκ, ἀλλὰ σύ,” +ἦ δʼ ὃς ὁ Ζηνόθεμις, “εἰπέ, ὦ Κλεόδημε, καθ᾿ ὅ τι +οὐκ ἀδιάφορον ἡγῇ τὸν πλοῦτον.” “Οὐ μὲν οὖν, ἀλλὰ σύ.” καὶ ἐπὶ πολὺ τοῦτο ἦν, ἄχρι δὴ ὁ -Ἴων προκύψας ἐς τὸ ἐμφανέστερον, “ Παύσασθε,” +Ἴων προκύψας ἐς τὸ ἐμφανέστερον, “Παύσασθε,” ἔφη· “ἐγὼ δέ, εἰ δοκεῖ, λόγων ἀφορμὰς ὑμῖν ἀξίων τῆς παρούσης ἑορτῆς καταθήσω ἐς τὸ μέσον· ὑμεῖς δὲ ἀφιλονείκως ἐρεῖτε καὶ ἀκούσεσθε ὥσπερ @@ -873,7 +873,7 @@ Fritzsche.
καὶ ἅμα εἰσεκεκόμιστο ἡμῖν τὸ ἐντελὲς ὀνομαζόμενον 38 +
καὶ ἅμα εἰσεκεκόμιστο ἡμῖν τὸ ἐντελὲς ὀνομαζόμενον δεῖπνον, μία ὄρνις ἑκάστῳ καὶ κρέας ὑὸς καὶ λαγῶα καὶ ἰχθὺς ἐκ ταγήνου καὶ σησαμοῦντες καὶ ὅσα ἐντραγεῖν, καὶ ἐξῆν ἀποφέρεσθαι ταῦτα. @@ -885,7 +885,7 @@ Fritzsche. Κλεοδήμῳ καὶ Ἴωνι, μεθʼ οὓς τῷ νυμφίῳ καὶ ἐμοί, τῷ Διφίλῳ δὲ τὰ ἀμφοῖν, ὁ γὰρ Ζήνων ἀπεληλύθει. καὶ μέμνησό μοι τούτων, ὦ Φίλων, -διότι δή ἐστί τι1 ἐν αὐτοῖς χρήσιμον ἐς τὸν λόγον.
+διότι δή ἐστί τι ἐν αὐτοῖς χρήσιμον ἐς τὸν λόγον.Ὁ τοίνυν Ἴων, “Πρῶτος οὖν ἄρχομαι,” ἔφη, 39 +
Ὁ τοίνυν Ἴων, “Πρῶτος οὖν ἄρχομαι,” ἔφη, “εἰ δοκεῖ.” καὶ μικρὸν ἐπισχών, “Ἐχρῆν μὲν ἴσως,” ἔφη, “τοιούτων ἀνδρῶν παρόντων περὶ ἰδεῶν τε καὶ ἀσωμάτων εἰπεῖν καὶ ψυχῆς ἀθανασίας· -ἵνα δὲ μὴ ἀντιλέγωσί μοι ὁπόσοι μὴ κατὰ ταὐτὰ1 +ἵνα δὲ μὴ ἀντιλέγωσί μοι ὁπόσοι μὴ κατὰ ταὐτὰ φιλοσοφοῦσι, περὶ γάμων ἐρῶ τὰ εἰκότα. τὸ μὲν οὖν ἄριστον ἦν μὴ δεῖσθαι γάμων, ἀλλὰ πειθομένους Πλάτωνι καὶ Σωκράτει παιδεραστεῖν· μόνοι γοῦν οἱ τοιοῦτοι ἀποτελεσθεῖεν ἂν πρὸς ἀρετήν· εἰ δὲ δεῖ καὶ γυναικείου γάμου, κατὰ τὰ -Πλάτωνι δοκοῦντα κοινὰς εἶναι ἐχρῆν2 τὰς γυναῖκας, +Πλάτωνι δοκοῦντα κοινὰς εἶναι ἐχρῆν τὰς γυναῖκας, ὡς ἔξω ζήλου εἴημεν.”
Γέλως ἐπὶ τούτοις ἐγένετο ὡς οὐκ ἐν καιρῷ 40 +
Γέλως ἐπὶ τούτοις ἐγένετο ὡς οὐκ ἐν καιρῷ λεγομένοις. Διονυσόδωρος δέ, “Παῦσαι,” ἔφη, “βαρβαρικὰ ἡμῖν ᾄδων, ποῦ γὰρ ἂν εὑρίσκοιμεν τὸν ζῆλον ἐπὶ τούτου καὶ παρὰ τίνι;” “Καὶ σὺ -γὰρ φθέγγῃ, κάθαρμα;” εἶπεν ὁ Ἴων,3 καὶ +γὰρ φθέγγῃ, κάθαρμα;” εἶπεν ὁ Ἴων, καὶ Διονυσόδωρος ἀντελοιδορεῖτο τὰ εἰκότα. ἀλλʼ ὁ γραμματικὸς Ἱστιαῖος ὁ βέλτιστος, “Παύσασθε,” ἔφη· “ἐγὼ γὰρ ὑμῖν ἐπιθαλάμιον ἀναγνώσομαι.”
καὶ ἀρξάμενος ἀνεγίνωσκεν. ἦν γὰρ ταῦτα, εἴ γε 41 +
καὶ ἀρξάμενος ἀνεγίνωσκεν. ἦν γὰρ ταῦτα, εἴ γε
μέμνημαι, τὰ ἐλεγεῖα·
Γέλωτος οὖν ἐπὶ τούτοις, ὡς τὸ εἰκός, γενομένου 42 +
Γέλωτος οὖν ἐπὶ τούτοις, ὡς τὸ εἰκός, γενομένου ἀνελέσθαι ἤδη τὰ παρακείμενα ἔδει, καὶ ἀνείλοντο οἱ περὶ τὸν Ἀρισταίνετον καὶ Εὔκριτον τὴν πρὸ αὑτοῦ ἑκάτερος κἀγὼ τἀμὰ καὶ ὁ Χαιρέας ὅσα ἐκείνῳ ἔκειτο καὶ Ἴων ὁμοίως καὶ ὁ Κλεόδημος. ὁ δὲ Δίφιλος ἠξίου καὶ τὰ τῷ Ζήνωνι δὴ -ἀπόντι3 παραδοθέντα φέρεσθαι καὶ ἔλεγε μόνῳ +ἀπόντι παραδοθέντα φέρεσθαι καὶ ἔλεγε μόνῳ παρατεθῆναί οἱ αὐτὰ καὶ πρὸς τοὺς διακόνους ἐμάχετο, καὶ ἀντέσπων τῆς ὄρνιθος ἐπειλημμένοι ὥσπερ τὸν Πατρόκλου νεκρὸν ἀνθέλκοντες, καὶ @@ -966,12 +965,12 @@ Fritzsche.
Οἱ δὲ ἀμφὶ τὸν Ἕρμωνα καὶ Ζηνόθεμιν ἅμα 43 +
Οἱ δὲ ἀμφὶ τὸν Ἕρμωνα καὶ Ζηνόθεμιν ἅμα
κατέκειντο, ὥσπερ εἴρηται, ὁ μὲν ὑπεράνω ὁ
Ζηνόθεμις, ὁ δʼ ὑπʼ αὐτόν· παρέκειτο δʼ αὐτοῖς τὰ
μὲν ἄλλα πάντα ἴσα, καὶ ἀνείλοντο εἰρηνικῶς· ἡ
-
ἐκεῖνος δὲ μέσον ἑαυτὸν ἐφύλαττεν 44 +
ἐκεῖνος δὲ μέσον ἑαυτὸν ἐφύλαττεν. οἱ δʼ ἐμάχοντο συμπλακέντες, καὶ ὁ μὲν Ζηνόθεμις σκύφον ἀράμενος ἀπὸ τῆς τραπέζης κείμενον πρὸ τοῦ Ἀρισταινέτου ῥίπτει ἐπὶ τὸν @@ -1022,14 +1021,14 @@ Fritzsche.
ἐτρώθη δὲ καὶ 45 +
ἐτρώθη δὲ καὶ
Ἱστιαῖος ὁ γραμματικὸς διαλύειν αὐτοὺς ἐπιχειρῶν,
λάξ, οἶμαι, εἰς τοὺς ὀδόντας ὑπὸ τοῦ
-Κλεοδήμου Δίφιλον εἶναι οἰηθέντος. ἕκειτο
-γοῦν 1 ὁ ἄθλιος κατὰ τὸν αὑτοῦ Ὅμηρον “αἷμ᾿
-ἐμέων.” πλὴν ταραχῆς γε καῖ δακρύων μεστὰ
+Κλεοδήμου Δίφιλον εἶναι οἰηθέντος. ἔκειτο
+γοῦν ὁ ἄθλιος κατὰ τὸν αὑτοῦ Ὅμηρον “αἷμ᾿
+ἐμέων.” πλὴν ταραχῆς γε καὶ δακρύων μεστὰ
ἦν πάντα. καὶ αἱ μὲν γυναῖκες ἐκώκυον τῷ
-Χαιρέᾳ περιχυθεῖσαι,
Τέλος δὲ ὁ Ἀλκιδάμας ἀνατρέψας τὸ λυχνίον 46 +
Τέλος δὲ ὁ Ἀλκιδάμας ἀνατρέψας τὸ λυχνίον
σκότος μέγα ἐποίησε, καὶ τὸ πρᾶγμα, ὡς τὸ εἰκός,
μακρῷ χαλεπώτερον ἐγεγένητο· καὶ γὰρ οὐ ῥᾳδίως
εὐπόρησαν φωτὸς ἄλλου, ἀλλὰ πολλὰ ἐπράχθη
καὶ δεινὰ ἐν τῷ σκότῳ. καὶ ἐπεὶ παρῆν τις λύχνον
Ἐπὶ τούτοις διελύθη τὸ συμπόσιον τελευτῆσαν 47 +
Ἐπὶ τούτοις διελύθη τὸ συμπόσιον τελευτῆσαν ἐκ τῶν δακρυων αὖθις ἐς γέλωτα ἐπὶ τῷ Ἀλκιδάμαντι καὶ Διονυσοδώρῳ καὶ Ἴωνι. καὶ οἵ τε τραυματίαι φοράδην ἐξεκομίζοντο πονήρως ἔχοντες, @@ -1089,13 +1089,13 @@ Bekker. εἶπες ἄν, εἰ εἶδες Gertz: εἶδες ἄν MSS.
Τοῦτό σοι τέλος, ὦ καλὲ Φνίλων, ἐγένετο τοῦ 48 +
Τοῦτό σοι τέλος, ὦ καλὲ Φίλων, ἐγένετο τοῦ συμποσίου, ἢ ἄμεινον τὸ τραγικὸν ἐκεῖνο ἐπειπεῖν, πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων, πολλὰ δ᾿ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί, καὶ τὰ δοκηθέντ᾿ οὐκ ἐτελέσθη· ἀπροσδόκητα γὰρ ὡς ἀληθῶς ἀπέβη καὶ ταῦτα. -ἐκεῖνό γε μὴν 1 μεμάθηκα ἤδη, ὡς οὐκ ἀσφαλὲς +ἐκεῖνό γε μὴν μεμάθηκα ἤδη, ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἄπρακτον ὄντα συνεστιᾶσθαι τοιούτοις σοφοῖς.
2 Τί δὲ οἶδας, ὦ Χάρων, εἴ τις ἀσχολία προσέπεσεν
Τί δὲ οἶδας, ὦ Χάρων, εἴ τις ἀσχολία προσέπεσεν αὐτῷ, τοῦ Διὸς ἐπὶ πλέον δεηθέντος ἀποχρήσασθαι πρὸς τὰ ἄνω πράγματα; δεσπότης δὲ κἀκεῖνός ἐστιν.
@@ -367,8 +367,7 @@Μάλιστα, καὶ τοὺς ἀπὸ ναυαγίων γε ἅμα· καὶ
- γὰρ τεθνᾶσι
Μάλιστα, καὶ τοὺς ἀπὸ ναυαγίων γε ἅμα· καὶ γὰρ τεθνᾶσι
Ὢ καλῆς ναυτιλίας καὶ ἐπικερδοῦς τήμερον.
17 ἵνα
ὑμῖν 1 Ὡ Ζεῦ, τί σύννους κατὰ μόνας σαυτῷ λαλεῖς,
+ Ὡ Ζεῦ, τί σύννους κατὰ μόνας σαυτῷ λαλεῖς,
ὠχρὸς περιπατῶν, φιλοσόφου τὸ χρῶμ᾿ ἔχων;
ἐμοὶ προσανάθου, λαβέ με σύμβουλον πόνων,
μὴ καταφρονήσῃς οἰκέτου φλυαρίας. Ἄπολλον, οἵοις φροιμίοις ἄρχῃ λόγου; Αλλὰ τί ἄλλο, εἰ μὴ τοῦτο, ἀνιᾷ δε Δία ὄντα; 3 Ἐν ἐσσχάτοις, ὦ Ἥρα, τὰ θεῶν πράγματα, καὶ
+ Ἐν ἐσσχάτοις, ὦ Ἥρα, τὰ θεῶν πράγματα, καὶ
τοῦτο δὴ τὸ τοῦ λόγου, ἐπὶ ξυροῦ ἕστηκεν εἴτε
χρὴ τιμᾶσθαι ἡμᾶς ἔτι καὶ τὰ γέρα ἔχειν τἀν τῇ
γῇ εἴτε καὶ ἠμελῆσθαι παντάπασι καὶ τὸ μηδὲν εἶναι δοκεῖν. 4 Τιμοκλῆς, ὦ Ἥρα, ὁ Στωῑκὸς καὶ Δᾶμις ὁ
+ Τιμοκλῆς, ὦ Ἥρα, ὁ Στωῑκὸς καὶ Δᾶμις ὁ
Ἐπικούρειος θές, οὐκ οἶδα ὅθεν σφίσιν ἀρξαμένον
τοῦ λόγου, προνοίας πέρι διελεγέσθην παρόντων
μάλα συχνῶν καὶ οκίμαων ἀνθρώπων, ὅπερ μάλιστα
@@ -240,7 +240,7 @@
5 Δεινὰ ταῦτα ὡς ἀληθῶς, καὶ οὐ μάτην, Ζεῦ,
+ Δεινὰ ταῦτα ὡς ἀληθῶς, καὶ οὐ μάτην, Ζεῦ,
ἐπετραγῴδεις αὐτοῖς. 6 Οὐκοῦν ἤδη κήρυττε καὶ παρέστωσαν ἅπαντες·
+ Οὐκοῦν ἤδη κήρυττε καὶ παρέστωσαν ἅπαντες·
ὀρθῶς γὰρ λέγεις. Oὐ πάνυ μὲν οὕτω σαφῶς καὶ προχείρως· πειράσομαι
δὲὅμως. Μήτε τις οὖν θήλεια θεὸς . Μήτε τις οὖν θήλεια θεὸς 7 Εὖ γε, ὦ Ἑρμῆ. ἄριστα κεκήρυκταί σοι, καὶ
+ Εὖ γε, ὦ Ἑρμῆ. ἄριστα κεκήρυκταί σοι, καὶ
συνίασι γὰρ ἤδη· ὥστε παραλαμβάνων κάθιζε
αὐτοὺς κατὰ τὴν ἀξίαν ἕκαστον, ὡς ἂν ὕλης ἢ
τέχνης ἔχῃ, ἐν προεδρίᾳ μὲν τοὺς χρνσοῦς, εἶτα
@@ -353,7 +353,7 @@
Μύρωνος ἢ Εὐφράνορος ἢ τῶν ὁμοίων τεχνιτῶν
προτετιμήσθων, οἱ συρφετώδεις δὲ οὗτοι καὶ
8 Μανθάνω· πλουτίνδην κελεύεις ἀλλὰ μὴ ἀριστίνδην
+ Μανθάνω· πλουτίνδην κελεύεις ἀλλὰ μὴ ἀριστίνδην
καθίζειν, καὶ ἀπὸ τιμημάτων· ἥκετʼ οὖν
εἰς τὴν προεδρίαν ὑμεῖς οἱ χρυσοῖ. ἐοίκασι δʼ
οὖν, ὦ Ζεῦ, οἱ βαρβαρικοὶ προεδρεύσειν μόνοι·
@@ -403,7 +403,7 @@
9 Καὶ ποῦ τοῦτο, ὦ Ἑρμῇ, δίκαιον, τὸν κυνοπρόσαωπον
+ Καὶ ποῦ τοῦτο, ὦ Ἑρμῇ, δίκαιον, τὸν κυνοπρόσαωπον
τοῦτον προκαθίζειν μου τὸν Αἰγύπτιον,
καὶ ταῦτα Ποσειδῶνος ὄντος; 10 Οὐκοῦν, ὦ Ἑρμῆ, κἀμὲ λαβὼν ἐν τοῖς προέδροις
+ Οὐκοῦν, ὦ Ἑρμῆ, κἀμὲ λαβὼν ἐν τοῖς προέδροις
που κάθιζε· χρυσῆ γάρ εἰμι. 12 Ἰδοὺ πάλιν ἄλλο δύσλυτον καὶ τοῦτο· χαλκῶ
+ Ἰδοὺ πάλιν ἄλλο δύσλυτον καὶ τοῦτο· χαλκῶ
μὲν γὰρ ἀμφοτέρω ἐστὸν καὶ τέχνης τῆς αὐτῆς,
Λνσίππου ἑκάτερον τὸ ἔργον, καὶ τὸ μέγιστον,
ὁμοτίμω τὰ ἐς γένος, ἅτε δὴ Διὸς παῖδε, ὁ
@@ -512,7 +512,7 @@
13 Ἀλλ᾿, Ἡράκλεις, ὡς θορυβοῦσι τὰ κοινὰ καὶ
+ Ἀλλ᾿, Ἡράκλεις, ὡς θορυβοῦσι τὰ κοινὰ καὶ
τὰ καθ᾿ ἡμέραν ταῦτα βοῶντες, “Διανομάς· ποῦ
τὸ νέκταρ; ἡ ἀμβροσία ἐπέλιπεν· ποῦ αἱ ἑκατόμβαι;
κοινὰς τὰς θυςίας.” 14 Εὖ γε, ἀφωνότεροι γεγένηνταί σοι τῶν σοφιστῶν.
+ Εὖ γε, ἀφωνότεροι γεγένηνταί σοι τῶν σοφιστῶν.
ὥστε ὥρα δηηγορεῖν. ὁρᾷς; πάλαι πρὸς
σὲ ἀποβλέπουσι περιμένοντες ὅ τι καὶ ἐρεῖς. Ἀλλ᾿ ὅ γε πέπονθα, ὦ Ἑρμῆ, οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι
- 15 Ἄρξαι δʼ οὖν ποτε. Ἄρξαι δʼ οὖν ποτε. 16 Ἐπεὶ δὲ ταῦτα ἐννοῶν γίγνομαι κατὰ τὴν
+ Ἐπεὶ δὲ ταῦτα ἐννοῶν γίγνομαι κατὰ τὴν
Ποικίλην, ὁρῶ πλῆθος ἀνθρώπων πάμπολυ συνεστηκός,
ἐνίους μὲν ἔνδον ἐν αὐτῇ τῇ στοᾷ, πολλοὺς
δὲ καὶ ἐν τῷ ὑπαίθρῳ, καί τινας βοῶντας καὶ διατεινομένους
@@ -681,7 +681,7 @@
17 Ἦν δὲἄρα περὶ ἡμῶν ὁ πᾶς λόγος αὐτοῖς· ὁ μὲν
+ Ἦν δὲἄρα περὶ ἡμῶν ὁ πᾶς λόγος αὐτοῖς· ὁ μὲν
γὰρ κατάρατος δᾶμις οὔτε προνοεῖν ἡμᾶς ἔφασκα
τῶν ἀνθρώπων οὔτ᾿ ἐπισκοπεῖν τὰ γινόμενα παῤ
αὐτοῖς, οὐδὲν ἄλλο ἢ μηδὲ ὅλως ἡμᾶς εἶναι λέγων·
@@ -708,7 +708,7 @@
18 Ταῦτ᾿ ἔστιν ἐφ᾿ οἷς ὑμᾶς συνεκάλεσα, οὐ μικρά.
+ Ταῦτ᾿ ἔστιν ἐφ᾿ οἷς ὑμᾶς συνεκάλεσα, οὐ μικρά.
θεοί, εἰ λογιεῖσθε ὡς ἡ πᾶσα μὲν ἡμῖν τιμὴ καὶ
δόξα καὶ πρόσοδος οἱ ἄνθραωποί εἰσιν· εἰ δ᾿ οὖτοι πεισθεῖαν
ἡ μηδὲ ὅλως θεοὺς εἶναι ἢ ὄντας ἀπρονοήτους
@@ -740,9 +740,12 @@
19 Ἀλλ᾿ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθε·
- ἐγὼ δέ, εἴ γέ μοι μετὰ παρρησίας λέγειν δοθείη,
- πολλὰ ἄν, ὦ Ζεῦ, ἔχοιμι εἰπεῖν. ἐγὼ δέ, εἴ γέ μοι μετὰ παρρησίας λέγειν δοθείη,
+ πολλὰ ἄν, ὦ Ζεῦ, ἔχοιμι εἰπεῖν.
+ 20 Εἰκότως τοίνυν ταῦτα ὁρῶντες οὕταω διανοοῦνται
+ Εἰκότως τοίνυν ταῦτα ὁρῶντες οὕταω διανοοῦνται
περὶ ἡμῶν ὡς οὐδὲν ὄντων, καὶ μάλιστα
ὅταν ἀκούωσι τῶν χρησμῶν λεγόντων, ὡς διαβάς
τις τὸν Ἅλυν μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει, οὐ
@@ -797,6 +800,9 @@
οὐ πάνυ ἀνόητοι διελέγχονσι ταῦτα καὶ τὴν
προνοιαν ἡμῶν παρωθοῦνται, δέον ἀγαπᾶν εἴ
τινες ἡμῖν ἔτι θύουσι τοιαῦτα ἐξαμαρτάνουριν. Καί μοι ἐνταῦθα, ὦ Ζεῦ—μόνοι γάρ ἐσμεν
καὶ οὐδεὶς ἄνθρωπος πάρεστι τῷ συλλόγῳ ἔξω
Ἡρακλέους καὶ Διονύσου καὶ Γανυμήδους καὶ
@@ -823,7 +829,7 @@
22 Ἁλλ᾿ εἰ χρὴ τἀληθῆ λέγειν, καθήμεθα τοῦτο
+ Ἁλλ᾿ εἰ χρὴ τἀληθῆ λέγειν, καθήμεθα τοῦτο
μόνον ἐπιτηροῦντες, εἴ τις θύει καὶ κνισᾷ τοὺς
βωμούς· τὰ δ᾿ ἄλλα κατὰ ῥοῦν φέρεται ὡς ἂν
τύχῃ ἕκαστον παρασνρόμενα. τοιγαροῦν εἰκότα.
@@ -876,7 +882,7 @@
25 Παίζεις, ὦ Πόσειδον, ἢ τέλεον ἐπιλέλησαι ὡς
+ Παίζεις, ὦ Πόσειδον, ἢ τέλεον ἐπιλέλησαι ὡς
οὐδὲν ἐφ᾿ ἡμῖν τῶν τοιούτων ἐστίν, ἀλλ᾿ αἱ
Μοῖραι ἑκάστῳ ἐπικλώθουσι, τὸν μὲν κεραυνῷ.
τὸν δὲ ξίφει, τὸν δὲ πυρετῷ ἢ φθόῃ ἀποθανεῖν;
@@ -963,7 +969,7 @@
27 Ὁ Τιμοκλῆς οὗτος ἔστι μὲν χρηστὸς ἀνὴρ καὶ
+ Ὁ Τιμοκλῆς οὗτος ἔστι μὲν χρηστὸς ἀνὴρ καὶ
φιλόθεος καὶ τοὺς λόγους πάνυ ἠκρίβωκε τοὺς
Στωϊκούς· ὥστε καὶ σύνεστιν ἐπὶ σοφίᾳ πολλοῖς
τῶν νέων καὶ μισθοὺς οὐκ ὀλίγους ἐπὶ τούτῳ
@@ -992,7 +998,7 @@
28 Τοῦτο μὲν ὀρθῶς ἔλεξας, ὦ Ἄπολλον, ἐπαινέσας
+ Τοῦτο μὲν ὀρθῶς ἔλεξας, ὦ Ἄπολλον, ἐπαινέσας
τοὺς σαφῶς λέγοντας, εἰ καὶ μὴ πάνυ ποιεῖς αὐτὸ
σὺ ἐν τοῖς χρησ μοῖς λοξὸς ὢν καὶ γρισώδης καὶ ἐς
τὸ μεταίχμιον ἀσφαλῶς ἀπορρίπτων πὰ πολλά,
@@ -1006,13 +1012,11 @@
29 Συνήγορον. ὦ Μῶμε, εἴ πως δυνηθείημεν, αὐτῷ
+ Συνήγορον. ὦ Μῶμε, εἴ πως δυνηθείημεν, αὐτῷ
παρασχεῖν ἄλλον τῶν δεινῶν τούτων, ἐροῦντα
κατ᾿ ἀξίαν ἅπερ ἂν ἐκεῖνος ἐνθυμηθεὶς ὑποβάλῃ. Ἀγένειον τοῦτο ὡς ἀληθῶς εἴρηκας, ἔτι παιδαγωγοῦ
@@ -1024,7 +1028,9 @@
ὑποβάλλειν τὰ δοκοῦντα, τὸν ὑποεριτὴν δὲ ῥητορεύειν,
οὐδ᾿ αὐτὸν ἴσως συνιέντα ὅ τι ἀκούσειε.
ταῦτα πῶς οὐ γέλως ἂν εἴη τῷ πλήθει; ἀλλὰ
- 30 τοῦτο μὲν ἄλλως ἐπινοήσωμεν. σὺ δέ, ὦ θαυμάσιε
+ τοῦτο μὲν ἄλλως ἐπινοήσωμεν. σὺ δέ, ὦ θαυμάσιε
—φὴς γὰρ καὶ μάντις εἶναι καὶ μισθοὺς οὐκ ὀλίγους
ἐπὶ τῷ τοιούτῳ ἐξέλεξας ἄχρι τοῦ καὶ πλίνθους
χρθσᾶς ποτε εἰληφέναι—τί οὐκ ἐπεδεί
@@ -1090,7 +1096,7 @@
31 Κέκλυτε μαντιπόλου τόδε θέσφατον
+ Κέκλυτε μαντιπόλου τόδε θέσφατον
32 δέ, ὦ πάτερ, εἰ καὶ μέτοικός εἰμι, οὐκ
+ δέ, ὦ πάτερ, εἰ καὶ μέτοικός εἰμι, οὐκ
ὀκνήσω ὅμως τὰ δοκοῦντά μοι εἰπεῖν· ὁπόταν γὰρ
ἤδη συνελθόντες διαλέγωνται, τηνικαῦτα, ἢν μὲν ὁ
Τιμοκλῆς ὑπέρσχῃ, ἐάσωμεν προχωρεῖν τὴν
@@ -1205,7 +1211,9 @@
Εὖ γε, οἴκοθεν ὁ μάρτυς, φαςίν· ἀπέσωςάς γ᾿
- 33 ἄν οὖν τῷ Δάμιδι ταῦτα εἰπεῖν ὑποβαλών. ἀλλὰ
τίς ὁ σπουδῇ προσιὼν οὗτός ἐστιν, ὁ χαλκοῦς, ὁ εὔγραμμος
καὶ εὐπερίγραφος, ὁ ἄρχαῖος τὴν ἀνάδεσιν
τῆς κόμης; μᾶλλον δὲ ὁ σός, ὦ Ἑρμῆ, ἀδελφός
@@ -1258,7 +1266,7 @@
Τί οὖν ἔτι ποιεῖν λοιπόν, 35 Τί φής, ὦ ἱερόσυλε Δᾶμι, θεοὺς μὴ εἶναι μηδὲ
+ Τί φής, ὦ ἱερόσυλε Δᾶμι, θεοὺς μὴ εἶναι μηδὲ
προνοεῖν τῶν ἀνθρώπων; 36 Εὖ λέγεις· εἰπὲ οὖν μοι, οὐ δοκοῦσί σοι, ὦ
@@ -1386,7 +1394,7 @@
38 Τί πρὸς τοσαυτην ἀναισχυντίαν εἴποιμι ἄν, ὦ
+ Τί πρὸς τοσαυτην ἀναισχυντίαν εἴποιμι ἄν, ὦ
Δᾶμι; 39 Ἐγὼ μὲν οὐκ οἶμαι καὶ ἄλλης ἐπὶ τούτοις δεῖν
@@ -1487,7 +1495,7 @@
40 ἀτὰρ ἡδέως ἂν καὶ ἀκούσαιμι οἷστισι μάλιστα
ἐπείσθης τῶν Ὁμήρου· ἆρα οἷς περὶ τοῦ Διὸς λέγει,
ὡς ἐπεβούλευον συνδῆσαι αὐτὸν ἡ θυγάτηρ καὶ ὁ
@@ -1517,7 +1525,7 @@
λέγων σε Ὅμηρος πέπεικε; 41 Βαβαί· ἡλίκον, ὦ θεοί, ἀνεβόησε τὸ πλῆθος,
@@ -1565,7 +1573,7 @@
Οὐκ ἔλεγον, θεοί, ταῦτα παντα ἥξειν εἰς
@@ -1643,7 +1651,7 @@
44 Ὅρα οἷα ποιεῖς, ὥ ἀλιτήριε Δᾶμι, μονονουχὶ
@@ -1678,10 +1686,10 @@
45 Οὐδὲ βροντῶντος ἄρα τοῦ Διὸς ἀκούεις, ὦ
+ Οὐδὲ βροντῶντος ἄρα τοῦ Διὸς ἀκούεις, ὦ
θεομάχε Δᾶμι; 46 Εἰπέ μοι, ὦ κατάρατε, πέπλευκας ἤδη ποτέ; Εἰπέ μοι, ὦ κατάρατε, πέπλευκας ἤδη ποτέ; 47 Ἀλλ᾿, ὦ θεοφιλέστατε Τιμόκλεις, τὸν μὸν
@@ -1783,7 +1791,7 @@
48 καὶ αὐτῶν δὲ τῶν ναυτῶν ἴδοις ἂν τὸν μὲν ἀργὸν
καὶ ἄτεχνον καὶ ἄτολμον πρὸς τὰ ἔργα διμοιρίτην
ἢ τριμοιρίτην, τὸν δὲ κατακολυμβῆσαί τε ἄοκνον
@@ -1805,8 +1813,8 @@
καὶ τῶν ὑφ᾿ αὑτοῖς καταπτύοντες. 49 Τοιαῦτα ἐν τῇ νηΐ σου γίνεται, ὦ σοφώτατε
+ Τοιαῦτα ἐν τῇ νηΐ σου γίνεται, ὦ σοφώτατε
50 Ταυτὶ μὲν ἤδη κατὰ ῥοῦν προχωρεῖ τῷ Δάμιδι
@@ -1844,10 +1852,10 @@
51 Οὐκοῦν ἐπει τῆς νεὼς τὸ παράδειγμα οὐ πάνυ
+ Οὐκοῦν ἐπει τῆς νεὼς τὸ παράδειγμα οὐ πάνυ
σοι ἰσχυρὸν ἔδοξεν εἶναι, ἄκουσον ἤδη τὴν ἱεράν,
φασίν, ἄγκυραν καὶ ἢν οὐδεμιᾷ μηχανῇ
ἀπορρήξεις. Τί ποτε ἄρα καὶ ἐρεῖ; 52 Ὁμολογεῖς τοίνυν ἡττῆσθαι προαπιων; Ὁμολογεῖς τοίνυν ἡττῆσθαι προαπιων; 53 Ὁ μὲν γελῶν, ὦ θεοί, ἄπεισιν, ὁ δ᾿ ἀκολουθεῖ
+ Ὁ μὲν γελῶν, ὦ θεοί, ἄπεισιν, ὁ δ᾿ ἀκολουθεῖ
λοιδορούμενος οὐ φέρων κατατρυφῶντα τὸν Δᾶμιν,
καὶ ἔοικε πατάξειν αὐτὸν τῷ κεράμῳ ἐς τὴν κεφαλήν.
ἡμεῖς δὲ τί ποιῶμεν ἐπὶ τούτοις; Ακούεις τινὰ Πνθαγόραν Μνησαρχίδην
- Σάμιον; Ακούεις τινὰ Πνθαγόραν Μνησαρχίδην Σάμιον; Ἀνεψιὸς ἧν αὐτῷ πλούσιος ἐς ὑπερβολήν,
Δριμύλος τοὔνομα. οὗτος ζῶν μὲν οὐδὲ ὀβολὸν
- Τίσι ταύταις; Παράδοξα γὰρ καὶ οὐ πάνυ τι
+ γίγνεται, εἰ καί τις ἄλλος αὐτοῦ μεταλάβοι· οὐ
diff --git a/data/tlg0062/tlg021/tlg0062.tlg021.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg021/tlg0062.tlg021.1st1K-grc1.xml
index b7df87869..a4b5a9d56 100644
--- a/data/tlg0062/tlg021/tlg0062.tlg021.1st1K-grc1.xml
+++ b/data/tlg0062/tlg021/tlg0062.tlg021.1st1K-grc1.xml
@@ -167,7 +167,7 @@
εἰ δοκεῖ, τίνα τρόπον ἤρθης ἄνω καὶ ὁπόθεν ἐπορίσω
κλίμακα τηλικαύτην τὸ μέγεθος; τὰ μὲν γὰρ
ἀμφὶ τὴν ὄψιν οὐ πάνυ ἔοικας ἐκείνῳ τῷ Φρυγί,
- ὥστε ἡμᾶς εἰκάζειν καὶ σὲ οἰνοχοήσοντά που
+ ὥστε ἡμᾶς εἰκάζειν καὶ σὲ οἰνοχοήσοντά που
ἀνάρπαστον γεγονέναι πρὸς τοῦ ἀετοῦ. 1 Ὦ Ζεῦ φίλιε καὶ ξένιε καὶ ἑταιρεῖε καὶ ἐφέστιε
+ Ὦ Ζεῦ φίλιε καὶ ξένιε καὶ ἑταιρεῖε καὶ ἐφέστιε
καὶ ἀστεροπητὰ καὶ ὅρκιε καὶ νεφεληγερέτα καὶ
ἐρίγδουπε καὶ εἴ τί σε ἄλλο οἱ ἐμβρόντητοι
- ποιηταὶ καλοῦσι,—καὶ μάλιστα ὅταν ἀπορῶσι
+ ποιηταὶ καλοῦσι, —καὶ μάλιστα ὅταν ἀπορῶσι
πρὸς τὰ μέτρα· τότε γὰρ αὐτοῖς πολυώνυμος γινόμενος
ὑπερείδεις τὸ πῖπτον τοῦ μέτρου καὶ ἀναπληροῖς
τὸ κεχηνὸς τοῦ ῥυθμοῦ—ποῦ σοι νῦν ἡ
@@ -111,7 +111,7 @@
2 θᾶττον γοῦν τῶν ἐπιορκεῖν τις ἐπιχειρούντων
+ θᾶττον γοῦν τῶν ἐπιορκεῖν τις ἐπιχειρούντων
ἕωλον θρυαλλίδα φοβηθείη ἂν ἢ τὴν τοῦ πανδαμάτορος
κεραυνοῦ φλόγα· οὕτω δαλόν τινα ἐπανατείνεσθαι
δοκεῖς αὐτοῖς, ὡς πῦρ μὲν ἢ καπνὸν
@@ -119,20 +119,21 @@
ἀπολαύειν τοῦ τραύματος, ὅτι ἀναπλησθήσονται
τῆς ἀσβόλου. Ὥστε ἤδη διὰ ταῦτά σοι καὶ ὁ Σαλμωνεὺς ἀντιβροντᾶν
- ἐτόλμα, οὐ πάνυ τι 3 ἐπεὶ νέος γε ἔτι καὶ ὀξύθυμος ὢν καὶ ἀκμαῖος τὴν
+ ἐπεὶ νέος γε ἔτι καὶ ὀξύθυμος ὢν καὶ ἀκμαῖος τὴν
ὀργὴν πολλὰ κατὰ τῶν ἀδίκων καὶ βιαίων ἐποίεις
καὶ οὐδέποτε ἦγες τότε πρὸς αὐτοὺς ἐκεχειρίαν,
ἀλλʼ ἀεὶ ἐνεργὸς πάντως ὁ κεραυνὸς ἦν καὶ ἡ αἰγὶς
@@ -150,15 +151,15 @@
4 Τοιγάρτοι ἀκόλουθα τῆς ῥᾳθυμίας τἀπίχειρα
- κομίζῃ παῤ αὐτῶν, οὔτε θύοντος ἔτι σοί τινος οὔτε
- στεφανοῦντος, εἰ μή τις ἅρα πάρεργον Ὀλυμπίων,
+ Τοιγάρτοι ἀκόλουθα τῆς ῥᾳθυμίας τἀπίχειρα
+ κομίζῃ παρ' αὐτῶν, οὔτε θύοντος ἔτι σοί τινος οὔτε
+ στεφανοῦντος, εἰ μή τις ἄρα πάρεργον Ὀλυμπίων,
καὶ οὗτος οὐ πάνυ ἀναγκαῖα ποιεῖν δοκῶν, ἀλλʼ εἰς
ἔθος τι ἀρχαῖον συντελῶν· καὶ κατʼ ὀλίγον Κρόνον
σε, ὦ θεῶν γενναιότατε, ἀποφαίνουσι, παρωσάμενοι
τῆς τιμῆς. ἐῶ λέγειν, ποσάκις ἤδη σου τὸν νεὼν
σεσυλήκασιν· οἱ δὲ καὶ αὐτῷ σοὶ τὰς χεῖρας
- 6 ὥστε ὑπὸ τῶν κακῶν ἐπὶ ταύτην τὴν
+ ὥστε ὑπὸ τῶν κακῶν ἐπὶ ταύτην τὴν
Ἤδη ποτὲ οὖν, ὦ Κρόνον καὶ Ῥέας υἱέ, τὸν
- βαθὺν τοῦτον ὕπνον ἀποσειςάμενος καὶ νήδυμον
+ Ἤδη ποτὲ οὖν, ὦ Κρόνου καὶ Ῥέας υἱέ, τὸν
+ βαθὺν τοῦτον ὕπνον ἀποσεισάμενος καὶ νήδυμον
—ὑπὲρ τὸν Ἐπιμενίδην γὰρ κεκοίμησαι—καὶ
- ἀναρριπίσας τὸν κεραυνὸν ἢ ἐκ τῆς Αἴτνης 7 Τίς οὕτός ἐστιν, ὦ Ἑρμῆ, ὁ κεκραγὼς ἐκ τῆς
+ Τίς οὗτός ἐστιν, ὦ Ἑρμῆ, ὁ κεκραγὼς ἐκ τῆς
Ἀττικῆς παρὰ τὸν Ὑμηττὸν ἐν τῇ ὑπωρείᾳ
πιναρὸς ὅλος καὶ αὐχμῶν καὶ ὑποδίφθερος;
- σκόπτει δὲ οἶμαι ἐπικεκυφώς· λάλος ἄνθρωπος
+ σκάπτει δὲ οἶμαι ἐπικεκυφώς· λάλος ἄνθρωπος
καὶ θρασύς. ἦ που φιλόσοφός ἐστιν· οὐ γὰρ ἂν
- οὕτως ἀσεβεῖς τοὺς λόγους διςξῄει καθ᾿ ἡμῶν. Τί φής, ὦ πάτερ; ἀγνοεῖς Τίμωνα τὸν
- Ἐχεκρατίδου τὸν Κολλυτέα; Φεῦ τῆς ἀλλαγῆς· ὁ καλὸς ἐκεῖνος, ὁ πλούσιος,
περὶ ὃν οἱ τοσοῦτοι φίλοι; τί παθὼν οὖν τοιοῦτός
- ἐστιν, αὐχμηρός, ἅθλιος, 8 Οὑτωσὶ μὲν εἰπεῖν, χρηστότης ἐπέτριψεν αὐτὸν
- καὶ φιλανθ ρωπία καὶ ὁ πρὸς τοὺς δεομένους
+ Οὑτωσὶ μὲν εἰπεῖν, χρηστότης ἐπέτριψεν αὐτὸν
+ καὶ φιλανθρωπία καὶ ὁ πρὸς τοὺς δεομένους
ἅπαντας οἶκτος, ὡς δὲ ἀληθεῖ λόγῳ, ἄνοια καὶ
εὐήθεια καὶ ἀκρισία περὶ τῶν φίλων, ὃς οὐ συνίει
κόραξι καὶ λύκοις χαριζόμενος, ἀλλʼ ὑπὸ γυπῶν
τοσούτων ὁ κακοδαίμων κειρόμενος τὸ ἧπαρ
φίλους εἶναι αὐτοὺς καὶ ἑταίρους ᾤετο, ὑπʼ εὐνοίας
τῆς πρὸς αὐτὸν χαίροντας τῇ βορᾷ· οἱ δὲ τὰ ὀστᾶ
- γυμνώσαντες ἀκριβῶς καὶ περιτραγόντες, εἰ δέ 9 Καὶ μὴν οὐ παροπτέος ἀνὴρ οὐδὲ ἀμελητέος·
+ Καὶ μὴν οὐ παροπτέος ἁνὴρ οὐδὲ ἀμελητέος·
εἰκότως γὰρ ἠγανάκτει δυστυχῶν· ἐπεὶ καὶ ὅμοια
ποιήσομεν τοῖς καταράτοις κόλαξιν ἐκείνοις ἐπιλελησμένοι
- 10 Ὅμως δὲ τὸν Πλοῦτον, ὦ Ἑρμῆ, παραλαβὼν
- ἄπιθι παῤ αὐτὸν κατὰ τάχος· ἀγέτω δὲ ὁ Πλοῦτος
- καὶ τὸν Θησαυρὸν μεθʼ αὑτοῦ Ὅμως δὲ τὸν Πλοῦτον, ὦ Ἑρμῆ, παραλαβὼν
+ ἄπιθι παρ' αὐτὸν κατὰ τάχος· ἀγέτω δὲ ὁ Πλοῦτος
+ καὶ τὸν Θησαυρὸν μεθʼ αὑτοῦ καὶ μενέτωσαν
ἄμφω παρὰ τῷ Τίμωνι μηδὲ ἀπαλλαττέσθωσαν
οὕτω ῥᾳδίως, κἂν ὅτι μάλιστα ὑπὸ χρηστότητος
αὖθις ἐκδιώκῃ αὐτοὺς τῆς οἰκίας. περὶ δὲ τῶν
- κολάκων ἐκείνων καὶ τῆς ἀχαριστίας ἢν ἐπεδείξαντο
+ κολάκων ἐκείνων καὶ τῆς ἀχαριστίας ἣν ἐπεδείξαντο
πρὸς αὐτόν, καὶ αὖθις μὲν σκέψομαι καὶ
δίκην δώσουσιν, ἐπειδὰν τὸν κεραυνὸν ἐπισκευάσω·
κατεαγμέναι γὰρ αὐτοῦ καὶ ἀπεστομωμέναι εἰσὶ
δύο ἀκτῖνες αἱ μέγισται, ὁπότε φιλοτιμότερον
- ἠκόντισα πρῴην ἐπὶ τὸν σοφιστὴν᾿ Αναξαγόραν, ὃς
+ ἠκόντισα πρῴην ἐπὶ τὸν σοφιστὴν Ἀναξαγόραν, ὃς
ἔπειθε τοὺς ὁμιλητὰς μηδὲ ὅλως εἶναί τινας ἡμᾶς
- τοὺς θεούς. ἀλλʼ ἐκείνου μὲν διήματρον,—ὑπερ
- 11 Οἷον ἦν τὸ μέγα κεκραγέναι καὶ ὀχληρὸν εἶναι
+ Οἷον ἦν τὸ μέγα κεκραγέναι καὶ ὀχληρὸν εἶναι
καὶ θρασύν. οὐ τοῖς δικαιολογοῦσι μόνοις, ἀλλὰ
καὶ τοῖς εὐχομένοις τοῦτο χρήσιμον· ἰδού γέ τοι
αὐτίκα μάλα πλούσιος ἐκ πενεστάτου καταστήσεται
- ὁ Τίωμν βοήσας καὶ παρρησιασάμενος ἐν
+ ὁ Τίμων βοήσας καὶ παρρησιασάμενος ἐν
τῇ εὐχῇ καὶ ἐπιστρέψας τὸν Δία· εἰ δὲ σιωπῇ
ἔσκαπτεν ἐπικεκυφώς, ἔτι ἂν ἔσκαπτεν
ἀμελούμενος. Ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἂν ἀπέλθοιμι, ὦ Ζεῦ, παῤ αὐτόν. Ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἂν ἀπέλθοιμι, ὦ Ζεῦ, παρ' αὐτόν. 12 Ὅτι νὴ Δία ὕβριζεν εἰς ἐμὲ καὶ ἐξεφόρει καὶ ἐς
+ Ὅτι νὴ Δία ὕβριζεν εἰς ἐμὲ καὶ ἐξεφόρει καὶ ἐς
πολλὰ κατεμέριζε, καὶ ταῦτα πατρῷον αὐτῷ φίλον
- ὄντα, καὶ μονονουχὶ δικράνοις ἐξεύθει με τῆς
+ ὄντα, καὶ μονονουχὶ δικράνοις ἐξεώθει με τῆς
οἰκίας καθάπερ οἱ τὸ πῦρ ἐκ τῶν χειρῶν ἀπορριπτοῦντες.
αὖθις οὖν ἀπέλθω παρασίτοις καὶ κόλαξι
καὶ ἑταίραις παραδοθησόμενος; ἐπ᾿ ἐκείνους, ὦ
- Ζεῦ, πέμπε με τοὺς ἡσθησομένους τῇ δωρεᾷ, 13 Οὐδὲν ἔτι τοιοῦτον ὁ Τίμων ἐργάσεται περὶ σέ·
+ Οὐδὲν ἔτι τοιοῦτον ὁ Τίμων ἐργάσεται περὶ σέ·
πάνυ γὰρ αὐτὸν ἡ δίκελλα πεπαιδαγώγηκεν, εἰ μὴ
παντάπασιν ἀνάλγητός ἐστι τὴν ὀσφῦν, ὡς χρῆν
σὲ ἀντὶ τῆς πενίας προαιρεῖσθαι. σὺ μέντοι πάνυ
@@ -388,14 +389,14 @@
κατὰ τῶν πλουσίων κατακεκλεῖσθαι λέγων
πρὸς αὐτῶν ὑπὸ μοχλοῖς καὶ κλεισὶ καὶ σημείων
ἐπιβολαῖς, ὡς μηδὲ παρακῦψαί σοι ἐς τὸ φῶς
- δυνατὸν. εἶναι. ταῦτα γοῦν ἀπωδύρου πρός με,
+ δυνατὸν εἶναι. ταῦτα γοῦν ἀπωδύρου πρός με,
ἀποπνίγεσθαι λέγων ἐν πολλῷ τῷ σκότῳ· καὶ
διὰ τοῦτο ὠχρὸς ἡμῖν ἐφαίνου καὶ φροντίδος
ἀνάπλεως, συνεσπακὼς τοὺς δακτύλους πρὸς τὸ
ἔθος τῶν λογισμῶν καὶ ἀποδράσεσθαι ἀπειλῶν, εἰ
- καιροῦ λάβοιο, παῤ αὐτῶν· καὶ ὅλως τὸ πρᾶγμα
+ καιροῦ λάβοιο, παρ' αὐτῶν· καὶ ὅλως τὸ πρᾶγμα
ὑπέρδεινον ἐδόκει σοι, ἐν χαλκῷ ἢ σιδηρῷ τῷ
- θαλώμῳ καθάπερ τὴν Δανάην παρθενεύεσθαι
+ θαλάμῳ καθάπερ τὴν Δανάην παρθενεύεσθαι
ὑπʼ ἀκριβέσι καὶ παμπονήροις παιδαγωγοῖς ἀνατρεφόμενον,
τῷ Τόκῳ καὶ τῷ Λογισμῷ. 15 Καὶ μὴν. εἴ γε τἀληθὲς ἐξετάζοις, ἄμφω σοι
+ Καὶ μὴν εἴ γε τἀληθὲς ἐξετάζοις, ἄμφω σοι
εὔλογα δόξω ποιεῖν· τοῦ τε γὰρ Τίμωνος τὸ πάνυ
- τοῦτο ἀνειμένον ἀμελὲς καὶ οὐκ εὐνοῖκὸν ὡς πρὸς
- ἐμὲ εἰκότως ἂν δοκοίη· τούς τε αὗ κατάκλειστον
- ἐν θύραις οὔτʼ οὖν
ἐκείνους οὔτε τοὺς πάνυ προχείρους εἰς ἐμὲ τούτους
- ἐπαινῶ, ἀλλὰ τούς, ὅπερ ἄριστόν ἔστι, μέτρον
- 18 Τί οὖν ἀγανακτεῖς κατʼ αὐτῶν; διδόασι γὰρ
+ Τί οὖν ἀγανακτεῖς κατʼ αὐτῶν; διδόασι γὰρ
ἄμφω καλὴν τὴν δίκην, οἱ μὲν ὥσπερ ὁ Τάνταλος
ἄποτοι καὶ ἄγευστοι καὶ ξηροὶ τὸ στόμα, ἐπικεχηνότες
Ἐκεῖνος γάρ ποτε παύσεται ὥσπερ ἐκ κοφίνου
- τετρυπημένου, πρὶν ὅλως εἰστυῆναί με, κατὰ
+ τετρυπημένου, πρὶν ὅλως εἰσρυῆναί με, κατὰ
σπουδὴν ἐξαντλῶν, φθάσαι βουλόμενος τὴν
ἐπιρροήν, μὴ ὑπέραντλος εἰσπεσὼν ἐπικλύσω
- αὐτόν;ὥστε ε'σ τὸν τῶν Δαναΐδων πίθον ὑδροφορήσειν
- μοι δοκῶ καῖ μάτην ἐπαντλήσειν, τοῦ
- κύτουσ μὴ στέγοντος, ἀλλὰ τρὶν εἰσρυῆναι σχεδὸν
+ αὐτόν; ὥστε ἐς τὸν τῶν Δαναΐδων πίθον ὑδροφορήσειν
+ μοι δοκῶ καὶ μάτην ἐπαντλήσειν, τοῦ
+ κύτους μὴ στέγοντος, ἀλλὰ πρὶν εἰσρυῆναι σχεδὸν
ἐκχυθησομένου τοῦ ἐπιρρέοντος· οὕτως εὐρύτερον
τὸ πρὸς τὴν ἔκχυσιν κεχηνὸς τοῦ πίθου καὶ
ἀκώλυτος ἡ ἔξοδος. 19 Οὐκοῦν εἰ μὴ ἐμφράξεται τὸ κεχηνὸς τοῦτο καὶ
- ἔσται ἄπαξ Οὐκοῦν εἰ μὴ ἐμφράξεται τὸ κεχηνὸς τοῦτο καὶ
+ ἔσται ἅπαξ ἀναπεπταμένον, ἐκχυθέντος ἐν
βραχεῖ σου ῥᾳδίως εὑρήσει τὴν διφθέραν αὖθις
- καῖ τὴν δίκελλαν ἐν τῇ τρυγὶ τοῦ πίθου. ἀλλ᾿
+ καὶ τὴν δίκελλαν ἐν τῇ τρυγὶ τοῦ πίθου. ἀλλ᾿
ἄπιτε ἤδη καὶ πλουτίζετε αὐτόν· σὺ δὲ μέμνησο,
ὦ Ἑρμῆ, ἐπανιὼν πρὸς ἡμᾶς ἄγειν τοὺς Κύκλωπας
- ἐκ τῆς Αἴτνης, ὅπως τὸν κεραυνὸν ἀκονήσαντεσ
+ ἐκ τῆς Αἴτνης, ὅπως τὸν κεραυνὸν ἀκονήσαντες
ἐπισκευάσωσιν· ὡς ἤδη γε τεθηγμένου αὐτοῦ
δεησόμεθα. 20 Προΐωμεν, ὦ Πλοπυτε. τί τοῦτο; ὑποσκάζεις;
+ Προΐωμεν, ὦ Πλοῦτε. τί τοῦτο; ὑποσκάζεις;
ἐλελήθεις με, ὦ γεννάδα, οὐ τυφλὸς μόνον ἀλλὰ
- καὶ χωλὸς ὤν Οὐκ ἀεὶ τοῦτο, ὦ Ἑρηῆ, ἀλλ᾿ ὁπόταν μὲν ἀπίω
+ Οὐκ ἀεὶ τοῦτο, ὦ Ἑρμῆ, ἀλλ᾿ ὁπόταν μὲν ἀπίω
παρά τινα πεμφθεὶς ὑπὸ τοῦ Διός, οὐκ οἶδ᾿ ὅπως
- βραδύς εἰμι καὶ χωλὸς ἀμφοτέροις, ὡς μέγις
+ βραδύς εἰμι καὶ χωλὸς ἀμφοτέροις, ὡς μόγις
τελεῖν ἐπὶ τὸ τέρμα, προγηράσαντος ἐνίοτε τοῦ
περιμένοντος, ὁπόταν δὲ ἀπαλλάττεσθαι δέῃ,
- πτηνὸν ὄψει, πολὺ τῶν ὀνείρων ἐκύτερον· ἅμα
+ πτηνὸν ὄψει, πολὺ τῶν ὀνείρων ὠκύτερον· ἅμα
γοῦν ἔπεσεν ἡ ὕσπληγξ, κἀγὼ ἤδη ἀνακηρύττομαι
νενικηκώς, ὑπερπηδήσας τὸ στάδιον οὐδὲ
ἰδόντων ἐνίοτε τῶν θεατῶν. Οὐκ ἀληθῆ ταῦτα φής· ἐγώ γέ τοι πολλοὺς ἂν
εἰπεῖν ἔχοιμί σοι χθὲς μὲν οὐδὲ ὀβολὸν ὥστε
- πρίσαθαι βρόχον ἐσχηκότας, ἄφνω δὲ τήμερον
+ πρίασθαι βρόχον ἐσχηκότας, ἄφνω δὲ τήμερον
πλουσίους καὶ πολυτελεῖς ἐπὶ λευκοῦ ζεύγους
- ἐξελαύνοντας, οἵς οὐδὲ κἂν ὄνος ὑπῆρξε πώποτε.
+ ἐξελαύνοντας, οἷς οὐδὲ κἂν ὄνος ὑπῆρξε πώποτε.
καὶ ὅμως πορφυροῖ καὶ χρυσόχειρες περιέρχονται
οὐδ᾿ αὐτοὶ πιστεύοντες οἶμαι ὅτι μὴ ὄναρ
πλουτοῦσιν. 21 Ἐτεροῖον τοῦτ᾿ εστίν, ὧ Ἑρμῆ, καὶ οὐχὶ τοῖς
+ ἑτεροῖον τοῦτ᾿ ἐστίν, ὦ Ἑρμῆ, καὶ οὐχὶ τοῖς
ἐμαυτοῦ ποσὶ βαδίζω τότε, οὐδὲ ὁ Ζεύς, αλλ᾿ ὁ
- Πλούτων ἀποστέλλει με παῤ αὐτοὺς ἅτε πλουτοδότης
- καὶ μεγαλόδρος καὶ αὐτὸς ὤν· δηλοῖ γοῦν
- καὶ τῷ ὀνόματι. ἐπειδὰν τοίνυν μετοικισ θῆναι
- δέη με παῤ ἑτέρου πρὸς ἕτερον, ἐς δέλτον ἐμβαλόντες
- με παῤ ἑτέρου πρὸς ἕτερον, ἐς δέλτον ἐμβαλόντες
+ Πλούτων ἀποστέλλει με παρ' αὐτοὺς ἅτε πλουτοδότης
+ καὶ μεγαλόδωρος καὶ αὐτὸς ὤν· δηλοῖ γοῦν
+ καὶ τῷ ὀνόματι. ἐπειδὰν τοίνυν μετοικισθῆναι
+ δέῃ
+ με παρ' ἑτέρου πρὸς ἕτερον, ἐς δέλτον ἐμβαλόντες
με καὶ κατασημηνάμενοι ἐπιμελῶς φορηδὸν
- ἀράμενοι μετακομόζουσιν· καὶ ὁ μὲν νεκρὸς ἐν
- σκοτεινῷ που τῆς οἰκίας προκεται ὑπὲρ τὰ
- γόνατα παλαιᾷ τῇ ὀθόνη σκεπόμενος, περιμάχητος
+ ἀράμενοι μετακομίζουσιν· καὶ ὁ μὲν νεκρὸς ἐν
+ σκοτεινῷ που τῆς οἰκίας πρόκειται ὑπὲρ τὰ
+ γόνατα παλαιᾷ τῇ ὀθόνῃ σκεπόμενος, περιμάχητος
ταῖς γαλαῖς, ἐμὲ δὲ οἱ ἐπελπίσαντες ἐν τῇ
ἀγορᾷ περιμένουσι κεχηνότες ὥσπερ τὴν χελιδόνα
@@ -587,7 +588,7 @@
22 ἐπειδὰν δὲ
+ ἐπειδὰν δὲ
τὸ σημεῖον ἀφαιρεθῇ καὶ τὸ λίνον ἐντμηθῇ καὶ ἡ
δέλτος ἀνοιχθῇ καὶ ἀνακηρυχθῇ μου ὁ καινὸς
δεσπότης ἤτοι συγγενής τις ἢ κόλαξ ἢ καταπύγων
@@ -605,12 +606,12 @@
23 ὁ δὲ ἐμπεσὼν
- ἀθρόος ὁ δὲ ἐμπεσὼν
+ ἀθρόος εἰς ἐμὲ ἀπειρόκαλος καὶ παχύδερμος
ἄνθρωπος, ἔτι τὴν πέδην πεφρικὼς καὶ εἰ παριὼν
ἄλλως μαστίξειέ τις ὄρθιον ἐφιστὰς τὸ οὖς καὶ
τὸν μυλῶνα ὥσπερ τὸ Ἀνάκτορον προσκυνῶν,
- οὐκέτι φορητός ἐστι τοῖς ἐντνγχάνουσιν, ἀλλὰ
+ οὐκέτι φορητός ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἀλλὰ
τούς τε ἐλευθέρους ὑβρίζει καὶ τοὺς ὁμοδούλους
μαστιγοῖ ἀποπειρώμενος εἰ καὶ αὐτῷ τὰ τοιαῦτα
ἔξεστιν, ἄχρι ἂν ἢ ἐς πορνίδιόν τι ἐμπεσὼν ἢ ἱπποτροφίας
@@ -619,7 +620,7 @@
αὐτόν, εὐγενέστερον δὲ τοῦ Κέκροπος ἢ Κόδρου,
συνετώτερον δὲ τοῦ Ὀδυσσέως, πλουσιώτερον δὲ
συνάμα Κροίσων ἑκκαίδεκα, ἐν ἀκαρεῖ τοῦ χρόνου
- 24 Αὐτά που σχεδὸν φὴς τὰ γινόμενα· ὁπόταν δ’
- οὖν αὐτόπους βαδίζῃς, πῶς οὕτω τυφλὸς ὣς εὑρίσκεις
- τὴν ὁδόν; ἣ πῶς διαγινώσκεις ἐφ᾿ οὒς ἄν σε
- ὁ Ζεὺς ἀποστείλῃ κρίνας εἶναι τοῦ πολουτεῖν
+ Αὐτά που σχεδὸν φὴς τὰ γινόμενα· ὁπόταν δ’
+ οὖν αὐτόπους βαδίζῃς, πῶς οὕτω τυφλὸς ὢν εὑρίσκεις
+ τὴν ὁδόν; ἢ πῶς διαγινώσκεις ἐφ᾿ οὓς ἄν σε
+ ὁ Ζεὺς ἀποστείλῃ κρίνας εἶναι τοῦ πλουτεῖν
ἀξίους; Οἴει γὰρ εὑρίσκειν με Οἴει γὰρ εὑρίσκειν με ... Ἄνω καὶ κάτνω πλαῶμαι, περινοστῶν ἄχρι ἂν
- λάθω τινὶ ἐμπεσών· ὁ δέ, ὅστις ἂν πρῶτος μοι
- περιτύχῃ, ἀπαγαγῶν παρ᾿ αὑτὸν ἔχει, σὲ τὸν
- Ἑρμὴν ἐπὶ τῷ παραλόγῳ τοῦ κέρδους προσκυνῶν. Ἄνω καὶ κάτω πλανῶμαι, περινοστῶν ἄχρι ἂν
+ λάθω τινὶ ἐμπεσών· ὁ δέ, ὅστις ἂν πρῶτός μοι
+ περιτύχῃ, ἀπαγαγὼν παρ᾿ αὑτὸν ἔχει, σὲ τὸν
+ Ἑρμῆν ἐπὶ τῷ παραλόγῳ τοῦ κέρδους προσκυνῶν. 25 Οὐκοῦν ἐξηπάτηται ὁ Ζεὺς οἰόμενός σε κατὰ
- τὰ αὐτῷ δοκοῦντα πλουτίζειν ὅσους ἃν οἴηται
+ Οὐκοῦν ἐξηπάτηται ὁ Ζεὺς οἰόμενός σε κατὰ
+ τὰ αὐτῷ δοκοῦντα πλουτίζειν ὅσους ἂν οἴηται
τοῦ πλουτεῖν ἀξίους; Καὶ μάλα δικαίως, ὦγαθέ, ὅς γε τνφλὸν ὄντα
- Καὶ μάλα δικαίως, ὦγαθέ, ὅς γε τυφλὸν ὄντα
+ Ὀξυδερκὴς τότε πως καὶ ἀρτίπους γίνομαι
πρὸς μόνον τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς. 26 Ἔτι δή μοι καὶ τοῦτο ἀπόκριναι, πῶς τυφλὸς
- ὤν—εἰρήσεται γάρ—καὶ προσέτι ἐψρὸς καὶ βαρὺς
+ Ἔτι δή μοι καὶ τοῦτο ἀπόκριναι, πῶς τυφλὸς
+ ὤν—εἰρήσεται γάρ—καὶ προσέτι ὠχρὸς καὶ βαρὺς
ἐκ τοῖν σκελοῖν τοσούτους ἐραστὰς ἔχεις, ὥστε
πάντας ἀποβλέπειν εἰς σέ, καὶ τυχόντας μὲν
εὐδαιμονεῖν οἴεσθαι, εἰ δὲ ἀποτύχοιεν οὐκ ἀνέχεσθαι
- ζῶντας; οἶδα γοῦ τινας οὐκ ὀλίγους αὐτῶν
- οὔτως σου δυσέρωτας ὄντας ὤστε καὶ “ἐς βαθυκήτεα
+ ζῶντας; οἶδα γοῦν τινας οὐκ ὀλίγους αὐτῶν
+ οὕτως σου δυσέρωτας ὄντας ὥστε καὶ "ἐς βαθυκήτεα
πόντον” φέροντες ἔρριψαν αὑτοὺς καὶ “πετρῶν
- κατ᾿ ἠλιβάτων,” ὑπερορᾶσθαι νομόζοντες ὑπὸ
- σοῦ ὄτετερ 27 Οἴει γὰρ τοιοῦτον οἷός εἰμι ὁρᾶσθαι αὐτοῖς,
+ Οἴει γὰρ τοιοῦτον οἷός εἰμι ὁρᾶσθαι αὐτοῖς,
χωλὸν ἢ τυφλὸν ἢ ὅσα ἄλλα μοι πρόσεστιν;
-
Ἀλλὰ πῶς, ὦ Πλοῦτε, εἰ μὴ τυφλοὶ καὶ αὐτοι
πάντες εἰσίν; Οὐ τυφλοἰ, ὦ ἄριστε, ἀλλ᾿ ἡ ἄγνοια καὶ ἡ
+ Οὐ τυφλοί, ὦ ἄριστε, ἀλλ᾿ ἡ ἄγνοια καὶ ἡ
ἀπάτη, αἵπερ νῦν κατέχουσι τὰ πάντα, ἐπισκιάζουσιν
αὐτούς· ἔτι δὲ καὶ αὐτός, ὡς μὴ παντάπασιν
ἄμορφος εἴην, προσωπεῖόν τι ἐρασμιώτατον
- περιθέμένος, διάχρουσον καὶ λιθοκόλλητον, καὶ
+ περιθέμενος, διάχρυσον καὶ λιθοκόλλητον, καὶ
ποικίλα ἐνδὺς ἐντυγχάνω αὐτοῖς· οἱ δὲ αὐτοπρόσωπον
- οἰόμενοι ὁρᾶν τὸ κάλλος ἀρῶσι καὶ ἀπόλλυνται
+ οἰόμενοι ὁρᾶν τὸ κάλλος ἐρῶσι καὶ ἀπόλλυνται
μὴ τυγχάνοντες. ὡς εἴ γέ τις αὐτοῖς ὅλον
ἀπογυμνώσας ἐπέδειξέ με, δῆλον ὡς κατεγίνωσκον
ἂν αὑτῶν ἀμβλυώττοντες τὰ τηλικαῦτα καὶ
- ἐρῶντες ἀνεράτων καὶ ἀμόρφων πραγμάτων. 28 Τί οὖν καὶ ἐν αὐτῷ ἤδη τῷ πλουτεῖν γενόμενοι
+ Τί οὖν ὅτι καὶ ἐν αὐτῷ ἤδη τῷ πλουτεῖν γενόμενοι
καὶ τὸ προσωπεῖον αὐτοὶ περιθέμενοι ἔτι
ἐξαπατῶνται, καὶ ἤν τις ἀφαιρῆται αὐτούς, θᾶττον
ἂν τὴν κεφαλὴν ἢ τὸ προσωπεῖον πρόοιντο;
@@ -767,13 +773,13 @@
Ἐπειδαν τις ἐντυχὼν τὸ πρῶτον ἀναπετάσας
- τὴν θύραυ εἰσδέχηταί με, συμπαρειςέρχεται μετ᾿
- ἐμοῦ λαθὰον ὁ τῦφος καὶ ἡ ἄνοια καὶ ἡ μεγαλαυχία
+ ἐπειδάν τις ἐντυχὼν τὸ πρῶτον ἀναπετάσας
+ τὴν θύραν εἰσδέχηταί με, συμπαρεισέρχεται μετ᾿
+ ἐμοῦ λαθὼν ὁ τῦφος καὶ ἡ ἄνοια καὶ ἡ μεγαλαυχία
29 Ὡς δὲ λεῖος εἶ καὶ ὀλισθηρός, ὦ Πλοῦτε, καὶ
+ Ὡς δὲ λεῖος εἶ καὶ ὀλισθηρός, ὦ Πλοῦτε, καὶ
δυσκάτοχος καὶ διαφευκτικός, οὐδεμίαν ἀντιλαβὴν
- πρεχόμενος βεβαίαν ἀλλʼ ὥσπερ αἱ ἐγχέλεις ἢ
+ παρεχόμενος βεβαίαν ἀλλʼ ὥσπερ αἱ ἐγχέλεις ἢ
οἱ ὄφεις διὰ τῶν δακτύλων δραπετεύεις οὐκ οἶδα
ὅπως· ἡ Πενία δʼ ἔμπαλιν ἰξώδης τε καὶ εὐλαβὴς
- καὶ μυρία, τὰ ἄγκιστρα ἐκπεφυκότα ἐξ ἅπαντος
+ καὶ μυρία τὰ ἄγκιστρα ἐκπεφυκότα ἐξ ἅπαντος
τοῦ σώματος ἔχουσα, ὡς πλησιάσαντας εὐθὺς
ἔχεσθαι καὶ μὴ ἔχειν ῥᾳδίως ἀπολυθῆναι. ἀλλὰ
μεταξὺ φλυαροῦντας ἡμᾶς πρᾶγμα ἤδη οὐ μικρὸν
@@ -812,22 +818,22 @@
30 Θάρρει τούτου γε ἕνεκα· ἐν τῇ γῇ αὐτὸν ἀεὶ
+ Θάρρει τούτου γε ἕνεκα· ἐν τῇ γῇ αὐτὸν ἀεὶ
καταλείπων ἀνέρχομαι πρὸς ὑμᾶς ἐπισκήψας
ἔνδον μένειν ἐπικλεισάμενον τὴν θύραν, ἀνοίγειν δὲ
- μηδενί, ἢν μὴ ἐμοῦ ἀκούσῃ βοήσαντας. Oὐκοῦν ἐπιβαίνωμεν ἤδη τῆς Ἀττικῆς· καί μοι
+ οὐκοῦν ἐπιβαίνωμεν ἤδη τῆς Ἀττικῆς· καί μοι
ἕπου ἐχόμενος τῆς χλαμύδος, ἄχρι ἂν πρὸς τὴν
- ἐσχατιαν ἀφίκωμαι. Εὖ ποιεῖς, ὦ Ἑρμῆ, χειραγωγῶν· ἐπεὶ ἤν γε
ἀπολίπῃς με, Ὑπερβόλῳ τάχα ἢ Κλέωνι ἐμπεσοῦμαι
περινοστῶν. ἀλλὰ τίς ὁ ψόφος οὗτός ἐστιν
@@ -838,9 +844,9 @@
31 Ὁ Τίμων οὑτοσὶ σκάπτει πλησίον ὀρεινὸν καὶ
+ Ὁ Τίμων οὑτοσὶ σκάπτει πλησίον ὀρεινὸν καὶ
ὑπόλιθον γήδιον. παπαί, καὶ ἡ Πενία πάρεστι
- καὶ ὁ Πόνος ἐκεῖνος, ἡ Καρτερία τε καὶ ἠ Σοφία
+ καὶ ὁ Πόνος ἐκεῖνος, ἡ Καρτερία τε καὶ ἡ Σοφία
καὶ ἡ Ἀνδρεία καὶ ὁ τοιοῦτος ὄχλος τῶν ὑπὸ τῷ
Λιμῷ ταττομένων ἁπάντων, πολὺ ἀμείνους τῶν
σῶν δορυφόρων. 32 Ποῖ τοῦτον ἀπάγεις, ὦ Ἀργειφόντα,
+ Ποῖ τοῦτον ἀπάγεις, ὦ Ἀργειφόντα,
χειραγωγῶν; Ἐπὶ τουτονὶ τὸν Τίμωνα ἐπέμφθημεν ὑπὸ τοῦ
- Δοίς. Νῦν ὁ Πλοῦτος ἐπὶ Τίμωνα, ὁπότε ἀυτὸν ἐγὼ
+ Νῦν ὁ Πλοῦτος ἐπὶ Τίμωνα, ὁπότε αὐτὸν ἐγὼ
κακῶς ἔχοντα ὑπὸ τῆς Τρυφῆς παραλαβοῦσα,
τουτοισὶ παραδοῦσα, τῇ Σοφίᾳ καὶ τῷ Πόνῳ, γενναῖον
ἄνδρα καὶ πολλοῦ ἄξιον ἀπέδειξα; οὕτως
@@ -883,7 +889,7 @@
ὥσθ᾿ ὃ μόνον κτῆμα εἶχον ἀφαιρεῖσθαί
33 Ἀπέρχομαι· καὶ ὑμεῖς δέ, ὦ Πόνε καὶ Σοφία
+ Ἀπέρχομαι· καὶ ὑμεῖς δέ, ὦ Πόνε καὶ Σοφία
καὶ οἱ λοιποί, ἀκολουθεῖτέ μοι. οὗτος δὲ τάχα
- εἴδεται, οἵαν με οὖσαν ἀπολείψει, ἀγαθὴν συνεργὸν
+ εἴσεται, οἵαν με οὖσαν ἀπολείψει, ἀγαθὴν συνεργὸν
καὶ διδάσκαλον τῶν ἀρίστων, ᾗ συνὼν
- ὑγιεινὸς μὲν τὸ σῶμα, ἐρρωμένος δὲ τὴν γωώμην
+ ὑγιεινὸς μὲν τὸ σῶμα, ἐρρωμένος δὲ τὴν γνώμην
διετέλεσεν, ἀνδρὸς βίον ζῶν καὶ πρὸς αὑτὸν
ἀποβλέπων, τὰ δὲ περιττὰ καὶ πολλὰ ταῦτα,
ὥσπερ ἐστίν, ἀλλότρια ὑπολαμβάνων. 34 Τίνες ἐστέ, ὦ κατάρατοι; ἢ τί βουλόμενοι
+ Τίνες ἐστέ, ὦ κατάρατοι; ἢ τί βουλόμενοι
δεῦρο ἥκετε ἄνδρα ἐργάτην καὶ μισθοφόρον ἐνοχλήσοντες;
ἀλλ᾿ οὐ χαίροντες ἄπιτε μιαροὶ πάντες
ὄντες· ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς αὐτίκα μάλα βάλλων τοῖς
@@ -930,14 +936,14 @@
Μηδαμῶς, ὦ Τίμων, μὴ βάλῃς· οὐ γὰρ ἀνθρώπους
ὄντας βαλεῖς, ἀλλ᾿ ἐγὼ μὲν Ἑρμῆς εἰμι,
οὑτοσὶ δὲ ὁ Πλοῦτος· ἔπεμψε δὲ ὁ Ζεὺς ἐπακούσας
- τεῶν εὐχῶν, ὥστε ἀγαθῇ τύχῃ δέχου τὸν ὄλβον
+ τῶν εὐχῶν, ὥστε ἀγαθῇ τύχῃ δέχου τὸν ὄλβον
ἀποστὰς τῶν πόνων. Καὶ ὑμεῖς οἰμώξεσθε ἢδη καίτοι θεοὶ ὄντες, ὥς
+ Καὶ ὑμεῖς οἰμώξεσθε ἤδη καίτοι θεοὶ ὄντες, ὥς
φατε· πάντας γὰρ ἅμα καὶ ἀνθρώπους καὶ θεοὺς
μισῶ, τουτονὶ δὲ τὸν τυφλόν, ὅστις ἂν ᾖ, καὶ ἐπιτρίψειν
μοι δοκῶ τῇ δικέλλῃ. 35 Μηδὲν σκαιόν, ὦ Τίμων, ἀλλὰ τὸ πάνυ τοῦτο
- ἄγριον καὶ τραχὺ καταβαλὼν προτεένας τὼ χεῖρε
+ Μηδὲν σκαιόν, ὦ Τίμων, ἀλλὰ τὸ πάνυ τοῦτο
+ ἄγριον καὶ τραχὺ καταβαλὼν προτείνας τὼ χεῖρε
λάμβανε τὴν ἀγαθὴν τύχην καὶ πλούτει πάλιν
καὶ ἴσθι Ἀθηναίων τὰ πρῶτα καὶ ὑπερόρα τῶν
- ἀχαρίστων ἀκείνων μόνος αὐτὸς εὐδαιμονῶν. Οὐδὲν ὑμων δέομαι· μὴ ἐνοχλεῖτέ μοι· ἱκανὸς
- ἐμοὶ πολοῦτος ἡ δίκελλα, τὰ δ᾿ ἄλλα εὐδαιμονεστατός
+ Οὐδὲν ὑμῶν δέομαι· μὴ ἐνοχλεῖτέ μοι· ἱκανὸς
+ ἐμοὶ πλοῦτος ἡ δίκελλα, τὰ δ᾿ ἄλλα εὐδαιμονέστατός
εἰμι μηδενός μοι πλησιάζοντος. Οὔτως, ὦ τάν, ἀπανθρώπως;
+ οὕτως, ὦ τάν, ἀπανθρώπως;
τόνδε φέρω Διὶ μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε;
- καὶ μὴν εἰκὸς ἦν μιςάνθρωπον μὲν εἶναί σε
- τοσαῦτα ὑπ᾿ αὐτῶν δεινὰ πεπονθότα, μιςόθεον δε
- μηδαμῶς. οὔ ἐπιμελουμένων σου τῶν θεῶν. 36 Ἀλλὰ σοὶ μέν, Ἑρμῆ, καὶ τῷ Διὶ πλείστη
+ Ἀλλὰ σοὶ μέν, Ἑρμῆ, καὶ τῷ Διὶ πλείστη
Ὅτι καὶ πάλαι μυρίων μοι κακῶν αἴτιος οὗτος
κατέστη κόλαξί τε παραδοὺς καὶ ἐπιβούλους
- ἐπαγαγάὼν καὶ μῖσος ἐπεγείρας καὶ ἡδυπαθείᾳ
+ ἐπαγαγὼν καὶ μῖσος ἐπεγείρας καὶ ἡδυπαθείᾳ
διαφθείρας καὶ ἐπίφθονον ἀποφήνας, τέλος δὲ
ἄφνω καταλιπὼν οὕτως ἀπίστως καὶ προδοτικῶς·
ἡ βελτίστη δὲ Πενία πόνοις με τοῖς ἀνδρικωτάτοις
@@ -1014,11 +1020,11 @@
37 ἐρρωμένος τοιγαροῦν ὑπὸ τῶν
+ ἐρρωμένος τοιγαροῦν ὑπὸ τῶν
πόνων τὸν ἀγρὸν τουτονὶ φιλοπόνως ἐπεργαζόμενος,
οὐδὲν ὁρῶν τῶν ἐν ἄστει κακῶν, ἱκανὰ καὶ
- διαρκῇ ἔχω τὰ ἄλφιτα παρὰ τῆς δικέλλης. ὥστε
- παλίνδρομος ἄπιθι, ὦ Ἑρμῆ, τὸν Πλοῦτον ἐπανώγων Βούλει, ὦ Τίμων, δικαιολογήσωμαι πρὸς σέ; ἢ
- χαλεπανεῖς 38 Ἐχρῆν μὲν ἴσως καὶ μακρὰ εἰπεῖν πρὸς Ἐχρῆν μὲν ἴσως καὶ μακρὰ εἰπεῖν πρὸς οὕτω
+ πολλὰ ὑπὸ σοῦ κατηγορηθέντα· ὅμως δὲ ὅρα εἴ τί
σε, ὡς φής, ἠδίκηκα, ὃς τῶν μὲν ἡδίστων ἁπάντων
αἴτιός σοι κατέστην, τιμῆς καὶ προεδρίας καὶ στεφάνων
καὶ τῆς ἄλλης τρυφῆς, περίβλεπτός τε καὶ
@@ -1060,12 +1066,12 @@
με οὕτως ἀτίμως ὑπέβαλες ἀνδράσι καταράτοις
ἐπαινοῦσι καὶ καταγοητεύουσι καὶ πάντα τρόπον
ἐπιβουλεύουσί μοι· καὶ τό γε τελευταῖον ἔφησθα,
- ὡς προδέδωκάδε, τοὐναντίον δ᾿ ἂν 39 Ἀλλὰ νῦν ὁρᾷς, ὦ Πλοῦτε, οἷος ἤδη γεγένηται;
+ Ἀλλὰ νῦν ὁρᾷς, ὦ Πλοῦτε, οἷος ἤδη γεγένηται;
ὥστε θαρρῶν συνδιάτριβε αὐτῷ· καὶ σὺ μὲν
- Πειστέον, ὦ Ἑρμῆ, καὶ αὖθις πλουτητέον. τι
- γὰρ καὶ πάθοι τις, ὁπότε 40 Ὑπόστηθι, ὦ Τίμων, δι᾿ ἐμέ. καὶ εἰ χαλεπὸν
+ Ὑπόστηθι, ὦ Τίμων, δι᾿ ἐμέ, καὶ εἰ χαλεπὸν
τοῦτο καὶ οὐκ οἰστόν ἐστιν, ὅπως οἱ κόλακες ἐκεῖνοι
διαρραγῶσιν ὑπὸ τοῦ φθόνου· ἐγὼ δὲ ὑπὲρ
τὴν Αἴτνην ἐς τὸν οὐρανὸν ἀναπτήσομαι. Ὁ μὲν ἀπελήλυθεν, ὡς δοκεῖ· τεκμαίρομαι γὰρ
τῇ εἰρεσίᾳ τῶν πτερῶν· σὺ δὲ αὐτοῦ περίμενε·
- ἀναπέμψν γάρ σοι τὸν Θησαυρὸν ἀπελθών· μᾶλλον
+ ἀναπέμψω γάρ σοι τὸν Θησαυρὸν ἀπελθών· μᾶλλον
δὲ παῖε. σέ φημι, Θησαυρὲ χρυσοῦ, ὑπάκουσον
- Τίμωνι τουτωῒ καὶ παράσχες ἑαυτὸν ²
- ἀνελέσθαι. σκάπτε, ὦ Τίμων, βαθείας καταφέρων,
+ Τίμωνι τουτῳῒ καὶ παράσχες ἑαυτὸν
+ ἀνελέσθαι. σκάπτε, ὦ Τίμων, βαθείας καταφέρων. ἐγὼ
δὲ ὑμῖν· ἀποστήσομαι. 41 Ἄγε, ὦ δίκελλα, νῦν μοι ἐπίρρωσον σεαυτὴν
+ Ἄγε, ὦ δίκελλα, νῦν μοι ἐπίρρωσον σεαυτὴν
καὶ μὴ κάμῃς ἐκ τοῦ βάθους τὸν Θησαυρὸν ἐς
- τοὐμφανὲς προκαλουμέν. ὦ Ζεῦ τεράστιε καὶ
+ τοὐμφανὲς προκαλουμένη. ὦ Ζεῦ τεράστιε καὶ
φίλοι Κορύβαντες καὶ Ἑρμῆ κερδῷε, πόθεν
- τοσοῦτον χρυσίον; ἦ που ὄναρ ταῦτα ἐστι; δέδια
- γοῦν μὴ ἄνθρακας εὔρω ἀνεγρόμενος· ἀλλὰ μὴν
- 42ὦ Μίδα καὶ Κροῖσε καὶ τὰ
- ἐν Δελφοῖς ἀναθήματα, ὡς οὐδὲν οὐδὲν ἄρα ἦτε ὡς πρὸς
+ ὦ Μίδα καὶ Κροῖσε καὶ τὰ
+ ἐν Δελφοῖς ἀναθήματα, ὡς οὐδὲν ἄρα ἦτε ὡς πρὸς
Τίμωνα καὶ τὸν Τίμωνος πλοῦτον, ᾧ γε οὐδὲ ὁ
βασιλεὺς ὁ Περσῶν ἴσος. Ὦ δίκελλα καὶ φιλτάτη διφθέρα, ὑμᾶς μὲν τῷ
Πανὶ τούτῳ ἀναθεῖναι καλόν· αὐτὸς δὲ ἤδη πᾶσαν
πριάμενος τὴν ἐσχατιάν, πυργίον οἰκοδομησάμενος
- ὑπὲρ τοῦ θησαυροῦ μόνῳ ἐμοῖ ἱκανὸν ἐνδιαιτᾶσθαι,
- τὸν αὐτὸν καὶ τάφον ἀποθανὼν ἕξειν μοιδοκῶ,
+ ὑπὲρ τοῦ θησαυροῦ μόνῳ ἐμοὶ ἱκανὸν ἐνδιαιτᾶσθαι,
+ τὸν αὐτὸν καὶ τάφον ἀποθανὼν ἕξειν μοιδοκῶ.
“Δεδόχθω δὲ ταῦτα καὶ νενομοθετήσθω πρὸς
τὸν ἐπίλοιπον βίον, ἀμιξία πρὸς ἅπαντας καὶ
ἀγνωσία καὶ ὑπεροψία· φίλος δὲ ἢ ξένος ἢ ἑταῖρος
ἢ Ἐλέου βωμὸς ὕθλος πολύς· καὶ τὸ οἰκτεῖραι
δακρύοντα ἢ ἐπικουρῆσαι δεομένῳ παρανομία καὶ
κατάλυσις τῶν ἐθῶν· μονήρης δὲ ἡ δίαιτα καθάπερ
- τοῖς λύκοις, καὶ φίλος εἷς Τίμων. 43 οἱ δὲ ἄλλοι
+ οἱ δὲ ἄλλοι
πάντες ἐχθροὶ καὶ ἐπίβουλοι· καὶ τὸ προσομιλῆσαί
- τινι αὐτῶν μίασμα· καὶ ἢν τινα ἴδω μόνον,
+ τινι αὐτῶν μίασμα· καὶ ἤν τινα ἴδω μόνον,
ἀποφρὰς ἡ ἡμέρα· καὶ ὅλως ἀνδριάντων λιθίνων
ἢ χαλκῶν μηδὲν ἡμῖν διαφερέτωσαν· καὶ μήτε
- κήρυκα δεχώμεθα παῤ αὐτῶν μήτε σπονδὰς
+ κήρυκα δεχώμεθα παρ' αὐτῶν μήτε σπονδὰς
44 καὶ ὄνομα
+ καὶ ὄνομα
μὲν ἔστω ὁ Μισάνθρωπος ἥδιστον, τοῦ τρόπου δὲ
γνωρίσματα δυσκολία καὶ τραχύτης καὶ σκαιότης
καὶ ὀργὴ καὶ ἀπανθρωπία· εἰ δέ τινα ἴδοιμι ἐν
- πυρὶ διαφθειρόμενον καὶ κατασβεννύναι Εἶεν, ταῦτα ἡμῖν δεδόχθω καὶ ἀνδρικῶς ἐμμένωμεν
+ εἶεν, ταῦτα ἡμῖν δεδόχθω καὶ ἀνδρικῶς ἐμμένωμεν
45 αὐτοῖς. πλὴν ἀλλὰ περὶ πολλοῦ ἂν ἐποιησάμην
ἅπασι γνώριμά πως ταῦτα γενέσθαι, διότι
ὑπερπλουτῶ· ἀγχόνη γὰρ ἂν τὸ πρᾶγμα γένοιτο
- αὐτοῖς. καίτοι τί τοῦτο; φεῦ τοῦ τάχους. πανταχό-
- 46 Οὐκ ἐγὼ ἔλεγον ὡς οὐκ ἀμελήσουσι Τίμωνος
+ Οὐκ ἐγὼ ἔλεγον ὡς οὐκ ἀμελήσουσι Τίμωνος
ἀγαθοῦ ἀνδρὸς οἱ θεοί; χαῖρε Τίμων εὐμορφότατε
καὶ ἥδιστε καὶ συμποτικώτατε. Καὶ μὴν ἐλεγεῖά γε ᾄσῃ μέλα περιπαθῶς ὑπὸ
+ Καὶ μὴν ἐλεγεῖά γε ᾄσῃ μάλα περιπαθῶς ὑπὸ
ταύτῃ τῇ δικέλλῃ. Τί τοῦτο; παίεις, ὦ Τίμων; μαρτύρομαι· ὦ
Ἡράκλεις, ἰοὺ ἰού, προκαλοῦμαί σε τραύματος
- εἰς Ἀρειον πάγον. 47 Τίς οὖτός ἐστιν ὁ προσιών, ὁ ἀναφαλαντίας;
- Φιλιάδης, κολάκων ἀπάντων ὁ βδελυρώτατος.
- οὖτος δὲ ἀγρὸν ὅλον παῤ ἐμοῦ λαβὼν καὶ τῇ
+ Τίς οὗτός ἐστιν ὁ προσιών, ὁ ἀναφαλαντίας;
+ Φιλιάδης, κολάκων ἁπάντων ὁ βδελυρώτατος.
+ οὗτος δὲ ἀγρὸν ὅλον παρ' ἐμοῦ λαβὼν καὶ τῇ
θυγατρὶ προῖκα δύο τάλαντα, μισθὸν τοῦ ἐπαίνου,
- ὁπότε ᾄσαντα με πάντων σιωπώντων μόνος ὑπερεπῄνεσεν
+ ὁπότε ᾄσαντά με πάντων σιωπώντων μόνος ὑπερεπῄνεσεν
ἐπομοσάμενος ᾠδικώτερον εἶναι τῶν
κύκνων, ἐπειδὴ νοσοῦντα πρῴην εἶδέ με καὶ
προσῆλθον ἐπικουρίας δεόμενος, πληγὰς ὁ γενναῖος
@@ -1301,24 +1310,24 @@
48 Ὢ τῆς ἀναισχυντίας. νῦν Τίμωνα γνωρίζετε;
+ Ὢ τῆς ἀναισχυντίας. νῦν Τίμωνα γνωρίζετε;
νῦν Γναθωνίδης φίλος καὶ συμπότης; τοιγαροῦν
δίκαια πέπονθεν οὕτως ἀχάριστος ὤν. ἡμεῖς δὲ οἱ
πάλαι συνήθεις καὶ συνέφηβοι καὶ δημόται ὅμως
49 Ἰδοὺ τρίτος οὗτος ὁ ῥήτωρ Δημέας προσέρχεται
+ Ἰδοὺ τρίτος οὗτος ὁ ῥήτωρ Δημέας προσέρχεται
ψήφισμα ἔχων ἐν τῇ δεξιᾷ καὶ συγγενὴς ἡμέτερος
- εἶναι λέγων. οὖτος ἑκκαίδεκα παῤ ἐμοῦ τάλαντα
+ εἶναι λέγων. οὗτος ἑκκαίδεκα παρ' ἐμοῦ τάλαντα
μιᾶς ἡμέρας ἐκτίσας τῇ πόλει—καταδεδίκαστο
γὰρ καὶ ἐδέδετο οὐκ ἀποδιδούς, κἀγὼ ἐλεήσας
ἐλυσάμην αὐτόν—ἐπειδὴ πρῴην ἔλαχε τῇ Ἐρεχθηΐδι
- φυλῇ διανέμενι τὸ θεωρικὸν κἀγὼ προςῆλθον
+ φυλῇ διανέμειν τὸ θεωρικὸν κἀγὼ προσῆλθον
αἰτῶν τὸ γινόμενον, οὐκ ἔφη γνωρίζειν
πολίτην ὄντα με. 50 Χαῖρε, ὦ Τίμων, τὸ μέγα ὄφελος τοῦ γένους, τὸ
- ἔρεισμα τῶν Ἀθηνῶν, Χαῖρε, ὦ Τίμων, τὸ μέγα ὄφελος τοῦ γένους, τὸ
+ ἔρεισμα τῶν Ἀθηνῶν, τὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος·
καὶ μὴν πάλαι σε ὁ δῆμος συνειλεγμένος
καὶ αἱ βουλαὶ ἀμφότεραι περιμένουσι. πρότερον
δὲ ἄκουσον τὸ ψήφισμα, ὃ ὑπὲρ σοῦ γεγραφα·
- “Ἐπειδὴ Γίμων Ἐχεκρατίδου Τί οὖν; θεωρήσεις ὕστερον· τὰ τοιαῦτα δὲ
- πολλὰ προσκεῖσθαι ἄμεινον. καὶ “ἠρίστευσε δὲ
- ὑπὲρ τῆς πόλεως πέρυσι πρὸς Ἀχαρναῖς 51 Πῶς; διὰ γὰρ τὸ μὴ ἔχειν ὅπλα οὐδὲ προὐγράφην
+ Πῶς; διὰ γὰρ τὸ μὴ ἔχειν ὅπλα οὐδὲ προὐγράφην
ἐν τῷ καταλόγῳ. Μέτρια τὰ περὶ σαυτοῦ λέγεις, ἡμεῖς δὲ ἀχάριστοι
- ἂν εἴημεν ἀμνημονοῦντες. “ ἔτι δὲ καὶ
- ψηφίσματα γράφων καὶ σνμβουλεύων καὶ στρατηγῶν
+ ἂν εἴημεν ἀμνημονοῦντες. “ἔτι δὲ καὶ
+ ψηφίσματα γράφων καὶ συμβουλεύων καὶ στρατηγῶν
οὐ μικρὰ ὠφέλησε τὴν πόλιν· ἐπὶ τούτοις
- 52 Τουτὶ μὲν οὖν σοι τὸ ψήφισμα. ἐγὼ δὲ καὶ τὸν
+ Τουτὶ μὲν οὖν σοι τὸ ψήφισμα. ἐγὼ δὲ καὶ τὸν
υἱὸν ἐβουλόμην ἀγαγεῖν παρὰ σέ, ὃν ἐπὶ τῷ σῷ
ὀνόματι Τίμωνα ὠνόμακα. Αλλὰ γαμῶ, ἢν διδῷ θεός, ἐς νέωτα καὶ παιδοποιήσομαι
+ ἀλλὰ γαμῶ, ἢν διδῷ θεός, ἐς νέωτα καὶ παιδοποιήσομαι
καὶ τὸ γεννηθησόμενον—ἄρρεν γὰρ
ἔσται—Τίμωνα ἤδη καλῶ. Οὐκ οἶδα εἰ γαμησείεις Οὐκ οἶδα εἰ γαμησείεις ἔτι, ὦ οὗτος, τηλικαύτην παρ'
ἐμοῦ πληγὴν λαμβάνων. 53 Ἀλλ᾿ οὐκ ἐμπέπρησται, ὦ μιαρέ, ἡ ἀκρόπολις·
- ὤο τε δῆλος εἶ συκοφαντῶν. Ἀλλ᾿ οὐκ ἐμπέπρησται, ὦ μιαρέ, ἡ ἀκρόπολις·
+ ὥστε δῆλος εἶ συκοφαντῶν. Οὐ διώρυκται οὐδὲ οὗτος, ὥστε ἀπίθανά σου
- καὶ ταῦτα, Mὴ κέκραχθι· κατοίσω γάρ σοι καὶ τρίτην·
+ μὴ κέκραχθι· κατοίσω γάρ σοι καὶ τρίτην·
ἐπεὶ καὶ γελοῖα πάμπαν ἂν πάθοιμι δύο μὲν
Λακεδαιμονίων μόρας κατακόψας ἄνοπλος, ἓν δὲ
μιαρὸν ἀνθρώπιον μὴ ἐπιτρίψας· μάτην γὰρ ἂν
@@ -1495,24 +1504,24 @@
54 Ἀλλὰ τί τοῦτο; οὐ Θρασυκλῆς ὁ φιλόσοφος
+ Ἀλλὰ τί τοῦτο; οὐ Θρασυκλῆς ὁ φιλόσοφος
οὗτός ἐστιν; οὐ μὲν οὖν ἄλλος· ἐκπετάσας γοῦν
τὸν πώγωνα καὶ τὰς ὀφρῦς ἀνατείνας καὶ βρενθυόμενός
- τι πρὸς αὐτὸν ἔρχεται, τιτανῶδες βλέπων,
+ τι πρὸς αὑτὸν ἔρχεται, τιτανῶδες βλέπων,
ἀνασεσοβημένος τὴν ἐπὶ τῷ μετώπῳ κόμην,
Αὐτοβορέας τις ἢ Τρίτων, οἵους ὁ Ζεῦξις ἔγραψεν.
οὗτος ὁ τὸ σχῆμα εὐσταλὴς καὶ κόσμιος τὸ
βάδισμα καὶ σωφρονικὸς τὴν ἀναβολὴν ἕωθεν
μυρία ὅσα περὶ ἀρετῆς διεξιὼν καὶ τῶν ἡδονῇ
χαιρόντων κατηγορῶν καὶ τὸ ὀλιγαρκὲς ἐπαινῶν,
- ἐπειδὴ λουσάμενος ἀφίκοντο ἐπὶ τὸ δεῖπνον καὶ ὁ
+ ἐπειδὴ λουσάμενος ἀφίκοιτο ἐπὶ τὸ δεῖπνον καὶ ὁ
55 ὀλίγον τοῦ μυττωτοῦ καταλίποι, μεμψίμοιρος ἀεί,
+ ὀλίγον τοῦ μυττωτοῦ καταλίποι, μεμψίμοιρος ἀεί,
κἂν τὸν πλακοῦντα ὅλον ἢ τὸν σῦν μόνος τῶν
- ἄλλων λάβῃ, 56 Οὐ κατὰ ταὐτά, ὦ Τίμων, τοῖς πολλοῖς τούτοις
- ἀφῖγμαι, οἵπερ Οὐ κατὰ ταὐτά, ὦ Τίμων, τοῖς πολλοῖς τούτοις
+ ἀφῖγμαι, οἵπερ τὸν πλοῦτόν σου τεθηπότες
+ ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ δείπνων πολυτελῶν
ἐλπίδι συνδεδραμήκασι, πολλὴν τὴν κολακείαν
- ἐπιδειξόμενοι πρὸς ἄνδρα οἷον σὲ ἁπλοῖκὸν καὶ
+ ἐπιδειξόμενοι πρὸς ἄνδρα οἷον σὲ ἁπλοϊκὸν καὶ
τῶν ὄντων κοινωνικόν· οἶσθα γὰρ ὡς μᾶζα μὲν
- ἐμοὶ δεῖπνον ἱκανόν, ὄψον δὲ ἤδιστον θύμον ἢ
- κάρδαμον ἢ εἴ ποτε τρυφῴην, ὀλίγον τῶν ἀλῶν·
- ποτὸν δὲ ἡ ἐννεάκρουνος· ὁ δὲ τρίβων οὗτος ἦς
+ ἐμοὶ δεῖπνον ἱκανόν, ὄψον δὲ ἥδιστον θύμον ἢ
+ κάρδαμον ἢ εἴ ποτε τρυφῴην, ὀλίγον τῶν ἁλῶν·
+ ποτὸν δὲ ἡ ἐννεάκρουνος· ὁ δὲ τρίβων οὗτος ἧς
βούλει πορφυρίδος ἀμείνων. τὸ χρυσίον μὲν γὰρ
οὐδὲν τιμιωτερον τῶν ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς ψηφίδων
μοι δοκεῖ. σοῦ δὲ αὐτοῦ χάριν ἐστάλην, ὡς μὴ
διαφθείρῃ σε τὸ κάκιστον τοῦτο καὶ ἐπιβουλότατον
κτῆμα ὁ πλοῦτος, ὁ πολλοῖς πολλάκις αἴτιος
ἀνηκέστων συμφορῶν γεγενημένος· εἰ γάρ μοι
- πείθοιο, μάλιστα μὲν 57 εἰ δὲ μὴ τοῦτο βούλει, σὺ δὲ ἄλλον τρόπον
+ εἰ δὲ μὴ τοῦτο βούλει, σὺ δὲ ἄλλον τρόπον
ἀμείνω κατὰ τάχος ἐκφόρησον αὐτὸν ἐκ τῆς
- οἰκίας μηδʼ ὀβολὸν αὐτῷ ἀνείς, διαδιδοὺς ἅπασι
- τοῖς δεομένοις, ᾦ μὲν πέντε δραχμάς, ᾧ δὲ μνᾶν,
- ᾦ δὲ ἡμιτάλαντον· εἰ δέ τις φιλόσοφος εἴη, διμοιρίαν
- ἢ τριμοιρίαν φέρεσθαι δίκαιος· ἐμοὶ δὲ—καίτοι
+ οἰκίας μηδʼ ὀβολὸν αὑτῷ ἀνείς, διαδιδοὺς ἅπασι
+ τοῖς δεομένοις, ᾧ μὲν πέντε δραχμάς, ᾧ δὲ μνᾶν,
+ ᾧ δὲ ἡμιτάλαντον· εἰ δέ τις φιλόσοφος εἴη, διμοιρίαν
+ ἢ τριμοιρίαν φέρεσθαι δίκαιος· ἐμοὶ δέ —καίτοι
οὐκ ἐμαυτοῦ χάριν αἰτῶ, ἀλλʼ ὅπως μεταδῶ
τῶν ἑταίρων τοῖς δεομένοις—ἱκανὸν εἰ ταυτηνὶ τὴν
- Ἐπαινῶ ταῦτά σου, ὦ Θρασύκλεις· πρὸ δ᾿ οὖν Ἐπαινῶ ταῦτά σου, ὦ Θρασύκλεις· πρὸ δ᾿ οὖν
τῆς πήρας, εἰ δοκεῖ, φέρε σοι τὴν κεφαλὴν
ἐμπλήσω κονδύλων ἐπιμετρήσας τῇ δικέλλῃ. Τί ἀγανακτεῖς, ὦγαθέ; μῶν Τί ἀγανακτεῖς, ὦγαθέ; μῶν παρακέκρουσμαί
σε; καὶ μὴν ἐπεμβαλῶ χοίνικας ὑπὲρ τὸ μέτρον
τέτταρας. 58 ἀλλὰ τί τοῦτο; πολλοὶ συνέρχονται·
- Βλεψίας ἐκεῖνος καὶ Λάχης καὶ Γνίφων καὶ ὅλον ἀλλὰ τί τοῦτο; πολλοὶ συνέρχονται·
+ Βλεψίας ἐκεῖνος καὶ Λάχης καὶ Γνίφων καὶ ὅλον
τὸ σύνταγμα τῶν οἰμωξομένων. ὥστε τί οὐκ ἐπὶ
- τὴν πέρταν ταύτην ἀνελθὼν τὴν μὲν δίκελλαν
+ τὴν πέτραν ταύτην ἀνελθὼν τὴν μὲν δίκελλαν
ὀλίγον ἀναπαύω πάλαι πεπονηκυῖαν, αὐτὸς δὲ ὅτι
πλείστους λίθους συμφορήσας ἐπιχαλαζῶ πόρρωθεν
αὐτούς; Ἀλλ᾿ οὐκ ἀναιμωτί γε ὑμεῖς οὐδὲ ἄνευ
τραυμάτων. Οὐκοῦν μακάριον οἴει τὸν θεὸν ἀποφανεῖν, εἰ
+ Οὐκοῦν μακάριον οἴει τὸν θεὸν ἀποφανεῖν, εἰ
κτήσαιτο σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ πλίνθους χρνσᾶς; Πολλοὶ συνίασιν· ὥστε χρὴ μὴ διατρίβειν μηδὲ
κατέχειν αὐτούς. πωλῶμεν οὖν. Πρὸς τῆς σοφίας, μὴ φθονήσῃς κἂν τοῦτο
- Ἠλέκτραν μὲν ἐκείνην τὴν πάνυ, τὴν Ἀγαμέμνονος,
ἣ τὰ αὐτὰ οἶδέ τε ἅμα καὶ οὐκ οἶδε· παρεστῶτος
γὰρ αὐτῇ τοῦ Ὀρέστου ἔτι ἀγνῶτος οἶδε μὲν
- Τίς λοιπὸς ἡμῖν; 2 Ἀριστότελες, ἐπισπούδασον· ἔτι θᾶττον. 2 Ἀριστότελες, ἐπισπούδασον· ἔτι θᾶττον. 1 Ἀλλ᾿ ἐπιτριβεῖεν ὁπόσοι τῶν φιλοσόφων
+ Ἀλλ᾿ ἐπιτριβεῖεν ὁπόσοι τῶν φιλοσόφων
παρὰ μόνοις τὴν εὐδαιμονίαν φασὶν εἶναι τοῖς
θεοῖς. εἰ γοῦν ᾔδεσαν ὁπόσα τῶν ἀνθρώπων ἕνεκα
πάσχομεν, οὐκ ἂν ἡμᾶς τοῦ νέκταρος ἢ τῆς
@@ -179,7 +179,7 @@
ἀστεφάνωτοι μὲν ἡμῖν οἱ ναοὶ ἔσονται, ἀκνίσωτοι
δὲ αἱ ἀγυιαί, ἄσπονδοι δὲ οἱ κρατῆρες, ψυχροὶ δὲ
οἱ βωμοί, καὶ ὅλως ἄθυτα καὶ ἀκαλλιέρητα
-πάντα καὶ ὁ λιμὸς πολύς. τοιγαροῦν ὥσπερ οἱ
+πάντα καὶ ὁ λιμὸς πολύς. τοιγαροῦν ὥσπερ οἱ
κυβερνῆται ὑψηλὸς μόνος ἐπὶ τῆς πρύμνης
ἕστηκα τὸ πηδάλιον ἔχων ἐν ταῖν χεροῖν, καὶ οἱ
μὲν ἐπιβάται μεθύοντες εἰ τύχοι ἐγκαθεύδουσιν,
@@ -359,7 +359,7 @@
Nὴ Δία, ἀδικοίην γὰρ ἂν πρὸς ἀδελφήν σε
οὖσαν μὴ λέγων. οὐκ ὀλίγα πρὸς τῆς φιλοσοφίας
- Καὶ μὴν ὅμοιαί γε καὶ αὗται καὶ τὸ ἔγκλημα,
εἰ καὶ νεαρόν, ἀλλὰ παραπλήσιον τοῖς προαποκεκληρωμένοις·
ὥστε ἐν τούτοις δικασθῆναι ἄξιον. Τὸν γὰρ Πολέμωνα τοῦτον, ὅν φησιν ἑαυτῆς
οἰκέτην εἶναι, πεφυκότα οὐ φαύλως οὐδὲ κατὰ τὴν
- Τί δέ; οἶσθα τί διάφορον καὶ ἀδιάφορον καὶ
προηγμένον καὶ ἀποπροηγμένον; Οὐ μὲν οὖν, ἀλλʼ ἐμὲ τὴν Τρυφήν· ἐμὸς γὰρ ὁ
ἀνήρ, ὡς ἔστιν ὁρᾶν ἀπὸ τῶν στεφάνων καὶ τῆς
πορφυρίδος καὶ τῶν μύρων. Πῶς οὖν οὐ δεινὰ ὕβρισμαι μηκέτʼ ἐπὶ τοῦ
-οἰκείου διακείμενος, ἀλλὰ κωμῳδῶν καὶ γελωτοποιῶν
+οἰκείου διακείμενος, ἀλλὰ κωμῳδῶν καὶ γελωτοποιῶν
καὶ ὑποθέσεις ἀλλοκότους ὑποκρινόμενος
αὐτῷ; τὸ γὰρ πάντων ἀτοπώτατον, κρᾶσίν τινα
παράδοξον κέκραμαι καὶ οὔτε πεζός εἰμι οὔτε
diff --git a/data/tlg0062/tlg027/tlg0062.tlg027.1st1K-grc1.xml b/data/tlg0062/tlg027/tlg0062.tlg027.1st1K-grc1.xml
index c29955db5..857f57fc1 100644
--- a/data/tlg0062/tlg027/tlg0062.tlg027.1st1K-grc1.xml
+++ b/data/tlg0062/tlg027/tlg0062.tlg027.1st1K-grc1.xml
@@ -150,7 +150,7 @@
μου τοιαῦτα πεπονθότος καὶ παῤ οὐδὲν τίθεσαι
τὸν εὐεργέτην.” τοιγαροῦν οὕτω κατεδυσώπησεν
αὐτὸν ἐκ τῶν λόγων, ὥστε ἁρπασάμενος τὰ τόξα
- 11 Ἔπειτα δὲ ναοὺς ἐγείραντες ἵνα αὐτοῖς μὴ
ἄοικοι μηδὲ ἀνέστιοι δῆθεν ὦσιν, εἰκόνας αὐτοῖς
ἀπεικάζουσιν παρακαλέσαντες ἤ Πραξιτέλην ἢ
-Πολύκλειτον ἤ Φειδίαν, οἱ δὲ οὐκ οἶδ᾿ ὅπου 18 Πῶς δὲ οὐ κἀκεῖνο αἰσχρόν, εἴ τις ἐν τῇ χειρὶ
ἔχοντά σε βιβλίον ἰδών—ἀεὶ δέ τι πάντως ἔχεις
8 Καὶ μὴν οὐδὲ τοιοῦτόν τί ἐστιν ἡ παρασιτικὴ
ὁποῖον τὸ κάλλος καὶ ἡ ἰσχύς, ὥστε τέχνην μὲν
μὴ δοκεῖν αὐτήν, δύναμιν δέ τινα τοιαύτην. Πάνυ μὲν οὖν. Καὶ μὴν κυβερνήτας μὲν ἀγαθοὺς ναυαγίᾳ
-περιπεσόντας καὶ ἡνιόχους τεχνίτας ἐκπεσόντας
+περιπεσόντας 20 κἀκεῖνο δὲ σκόπει, ὅτι τὰς μὲν ἄλλας τέχνας
- Ὅτι οὐδεὶς ἐχθρὸν ἢ ἀγνῶτα ἄνθρωπον ἀλλ
οὐδὲ συνήθη μετρίως ἐπὶ δεῖπνον καλεῖ, ἀλλὰ δεῖ
28 Καὶ μὴν καὶ τὰς μὲν ἄλλας τέχνας, εἰ καί τι
κατὰ ταύτας ἀσύμφωνον εἴη, κὰν παρέλθοι τις
συγγνώμης ἀξιώσας, ἐπεὶ μέσαι τε δοκοῦσι καὶ
-αἱ καταλήψεις αὐτῶν οὐκ εἰσὶν ἀμετάπτωτοι
+αἱ καταλήψεις αὐτῶν οὐκ εἰσὶν ἀμετάπτωτοι Καὶ οὗτος μέντοι κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον διέτριβεν
ἐν Συρακούσαις παρασιτῶν Διονυσίῳ.
- 37 Φιλοσόφους μὲν οὖν, ὥσπερ ἦν, παρασιτεῖν 39 Ἱκανῶς ταῦτά γε. ὅτι δὲ κατὰ τἄλλα 39 Ἱκανῶς ταῦτά γε. ὅτι δὲ κατὰ τἄλλα 51 εἰσὶν οἱ παράσιτοι. ἐν εἰρήνῃ δὲ τοσούτῳ
-μοι δοκεῖ διαφέρειν παρασιτικὴ φιλοσοφίας ὅσον
+μοι δοκεῖ διαφέρειν παρασιτικὴ φιλοσοφίας ὅσον
αὐτὴ ἡ εἰρήνη πολέμου Καὶ πρῶτον, εἰ δοκεῖ, σκοπῶμεν τὰ τῆς εἰρήνης
χωρία. Ἔοικεν· ὥστε οὔτʼ ἐπὶ τούτῳ οὔτʼ ἐπʼ 3 Καίτοι τὰ μὲν τῶν ποιητῶν ἴσως μέτρια, τὸ δὲ
-καὶ πόλεις ἤδη καὶ ἔθνη ὅλα κοινῇ καὶ δημοσίᾳ
+καὶ πόλεις ἤδη καὶ ἔθνη ὅλα 9 “Πάνυ γὰρ ἰδιώτης” ἔφη ὁ Δεινόμαχος, “εἶ
καὶ τὰ τοιαῦτα οὐκ ἐμέλησέ σοι ἐκμαθεῖν ὅντινα
- “ Ἕωθεν δὲ πάντοων ἀπεγναωκότων καὶ νεκρὸν
εὑρήσειν με οἰομέναων καθάπερ τοὺς ἄλλους, προμικροῦ
-τινος β. Perhaps σκοτεινὴν (Fritzsche) μικροῦ τινος.
+
+
+ 2 Ἐγὼ μέν, ὦ Ζεῦ, εἰ καὶ τὸν Μῶμον αὐτὸν
+ Ἐγὼ μέν, ὦ Ζεῦ, εἰ καὶ τὸν Μῶμον αὐτὸν
ἐπιστήσειας ἡμῖν δικαστήν, θαρροῦσα βαδιοῦμαι
πρὸς τὴν ἐπίδειξιν· τί γὰρ ἂν καὶ μωμήσαιτό
μου; χρὴ δὲ καὶ ταύταις ἀρέσκειν τὸν ἄνθρωπον.
-Available in photographs : Γ, PΝ. P contains only c. 10 Καλῶς, Πάρι· καὶ πρώτη γε ἀποδύσομαι,
ὅπως μάθῃς ὅτι μὴ μόνας ἔχω τὰς ὠλένας λευκὰς
Ἰδοὺ καί σοι ὁ κεστός. Ὦ Ζεῦ τεράστιε τῆς θέας, τοῦ κάλλους, τῆς
ἡδονῆς. οἵα μὲν ἡ παρθένος, ὡς δὲ βασιλικὸν
αὕτη καὶ σεμνὸν ἀπολάμπει καὶ ἀληθῶς ἄξιον
τοῦ Διός, ἥδε 3 καὶ πρῶτόν γε ὁπηνίκα περὶ τῶν τοιούτων ὁ λόγος
+ καὶ πρῶτόν γε ὁπηνίκα περὶ τῶν τοιούτων ὁ λόγος
ἐνέπεσεν, εἶτα ἐπῄνεσέ τις τῶν παρόντων τὴν
τοιαύτην μισθοφοράν, τρισευδαίμονας εἶναι λέγων
οἷς μετὰ τοῦ φίλους ἔχειν τοὺς ἀρίστους Ῥωμαίων
@@ -169,7 +169,7 @@
πρὸς αὐτὰ καὶ πάνυ σφόδρα πρὸς τὸ δέλεαρ
ἀναπεπταμένον παρεῖχες τὸ στόμα. Ὡς οὖν τό γε ἡμέτερον εἰσαῦθίς ποτε ἀναίτιον
-μηδὲ ἔχῃς λέγειν ὡς ὁρῶντές σε τηλικοῦτο μετὰ
+μηδὲ ἔχῃς 2 Ἕτεροι δὲ ἐν τῷ αἰθρίῳ τῆς αὐλῆς τὸ αὐτὸ
+ Ἕτεροι δὲ ἐν τῷ αἰθρίῳ τῆς αὐλῆς τὸ αὐτὸ
τοῦτο δρῶσιν, οὐκ ἐν πηλῷ οὗτοί γε, ἀλλὰ ψάμμον
ταύτην βαθεῖαν ὑποβαλόμενοι ἐν τῷ ὀρύγματι
πάττουσίν τε ἀλλήλους καὶ αὐτοὶ ἑκόντες ἐπαμῶνται
@@ -131,7 +131,7 @@
3 Οἱ δὲ ὀρθοστάδην κεκονιμένοι καὶ αὐτοὶ παίουσιν
+ Οἱ δὲ ὀρθοστάδην κεκονιμένοι καὶ αὐτοὶ παίουσιν
ἀλλήλους προσπεσόντες καὶ λακτίζουσιν. οὗτοσὶ
γοῦν καὶ τοὺς ὀδόντας ἕοικεν ἀποπτύσειν ὁ κακοδαίμων,
οὕτως αἶματος αὐτῷ καὶ ψάμμου ἀναπέπλησται
@@ -144,19 +144,19 @@
4 Ἄλλοι δὲ ἀλλαχόθι πάντες ἐγκονοῦσι καὶ ἀναπηδῶσιν
+ Ἄλλοι δὲ ἀλλαχόθι πάντες ἐγκονοῦσι καὶ ἀναπηδῶσιν
ὥσπερ θέοντες ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ μένοντες καὶ
εἰς τὸ ἄνω συναλλόμενοι λακτίζουσιν τὸν ἀέρα. 5 Ταῦτα οὖν ἐθέλω εἰδέναι τίνος ἀγαθοῦ2 ἂν εἴη
+ Ταῦτα οὖν ἐθέλω εἰδέναι τίνος ἀγαθοῦ ἂν εἴη
ποιεῖν· ὡς ἔμοιγε μανίᾳ μᾶλλον ἐοικέναι δοκεῖ τὸ
πρᾶγμα, καὶ οὐκ ἔστιν ὅστις ἂν ῥᾳδίως μεταπείσειέ
με ὡς οὐ παραπαίουσιν οἱ ταῦτα δρῶντες. 17 Ἀπίωμεν δʼ οὖν. καὶ ὅπως μὴ καθάπερ νόμοις
+ Ἀπίωμεν δʼ οὖν. καὶ ὅπως μὴ καθάπερ νόμοις
προσέξεις οἷς ἂν λέγω πρὸς σέ, ὡς ἐξ ἅπαντος
πιστεύειν αὐτοῖς, ἀλλʼ ἔνθα ἄν σοι μὴ ὀρθῶς τι
λέγεσθαι δοκῇ, ἀντιλίγειν εὐθὺς καὶ διευθύνειν
@@ -524,7 +524,7 @@ the choking and striking show.
ὁπόσα οἴει ἀντιλεκτέα εἶναι ἢ ἐμὲ ἀναδιδαχθῆναι
ὡς οὐκ ὀρθῶς γιγνώσκω περὶ αὐτῶν. καὶ ἐν
τούτῳ πᾶσα ἄν σοι ἡ πόλις ἡ Ἀθηναίων οὐκ
- 21 Τὴν μὲν τοίνυν ψυχὴν μουσικῇ τὸ πρῶτον καὶ
+ Τὴν μὲν τοίνυν ψυχὴν μουσικῇ τὸ πρῶτον καὶ
ἀριθμητικῇ ἀναρριπίζομεν, καὶ γράμματα γράψασθαι
καὶ τορῶς αὐτὰ ἐπιλέξασθαι διδάσκομεν·
προϊοῦσιν δὲ ἤδη σοφῶν ἀνδρῶν γνώμας καὶ
@@ -759,7 +759,7 @@ Soythian costume. The Greeks went bare-headed, unless
22 Ῥυθμίζομεν οὖν τὰς γνώμας αὐτῶν νόμους τε
+ Ῥυθμίζομεν οὖν τὰς γνώμας αὐτῶν νόμους τε
τοὺς κοινοὺς ἐκδιδάσκοντες, οἳ δημοσίᾳ πᾶσι
προκεινται ἀναγιγνώσκειν μεγάλοις γράμμασιν
ἀναγεγραμμένοι, κελεύοντες ἅ τε χρὴ ποιεῖν καὶ
@@ -819,7 +819,7 @@ Soythian costume. The Greeks went bare-headed, unless
24 Τὰ δὲ δὴ σώματα, ὅπερ μάλιστα ἐπόθεις ἀκοῦσαι,
+ Τὰ δὲ δὴ σώματα, ὅπερ μάλιστα ἐπόθεις ἀκοῦσαι,
ὦδε καταγυμνάζομεν. ἀποδύσαντες αὐτά, ὡς
ἔφην, οὐκέτι ἁπαλὰ καὶ τέλεον ἀσυμπαγῆ ὄντα,
πρῶτον μὲν ἐθίζειν ἀξιοῦμεν πρὸς τὸν ἀέρα, συνοκειοῦντες
@@ -869,7 +869,7 @@ Soythian costume. The Greeks went bare-headed, unless
25 Ἐννοεῖς γάρ, οἶμαι, τὸ μετὰ τοῦτο, οἴους εἰκὸς
+ Ἐννοεῖς γάρ, οἶμαι, τὸ μετὰ τοῦτο, οἴους εἰκὸς
σὺν ὅπλοις ἔσεσθαι τοὺς καὶ γυμνοὺς ἄν φόβον
τοῖς δυσμενέσιν ἐμποιήσαντας, οὐ πολυσαρκίαν
ἀργὸν καὶ λευκὴν ἢ ἀσαρκίαν μετὰ ὠχρότητος
@@ -885,7 +885,7 @@ Soythian costume. The Greeks went bare-headed, unless
Οὗτοι δὲ ἡμῖν ὑπέρυθροι εἰς τὸ μελάντερον ὑπὸ
τοῦ ἡλίου κεχρωσ μένοι καὶ ἀρρενωποί, πολὺ τὸ
ἔμψνχον καὶ θερμὸν καὶ ἀνδρῶδες ἐπιφαίνοντες,
-τοσαύτης εὐεξίας ἀπολάμποντες, οὔτε ῥικνοὶ καὶ
+τοσαύτης εὐεξίας ἀπολάμποντες, οὔτε ῥικνοὶ καὶ
κατεσκληκοτες οὔτε περιπληθεῖς εἰς βάρος, ἀλλὰ
εἰς τὸ σύμμετρον περιγεγραμμένοι, τὸ μὲν ἀχρεῖον
τῶν σαρκῶν καὶ περιττὸν τοῖς ἱδρῶσιν ἐξαναλωκότες,
@@ -898,7 +898,7 @@ Soythian costume. The Greeks went bare-headed, unless
26 Καὶ διὰ τοῦτο ὑγιαίνειν τε ἀνάγκη καὶ ἐπὶ
+ Καὶ διὰ τοῦτο ὑγιαίνειν τε ἀνάγκη καὶ ἐπὶ
μήκιστον διαρκεῖν ἐν τοῖς καμάτοις· ὀψέ τε ἄν
27 Καὶ μὴν καὶ δρομικοὺς εἶναι ἀσκοῦμεν αὐτοὺς
+ Καὶ μὴν καὶ δρομικοὺς εἶναι ἀσκοῦμεν αὐτοὺς
εἰς μῆκός τε διαρκεῖν ἐθίζοντες καὶ εἰς τὸ ἐν βραχεῖ
ὠκύτατον ἐπικουφίζοντες· καὶ ὁ δρόμος οὐ πρὸς
τὸ στερρὸν καὶ ἀντίτυπον, ἀλλὰ ἐν ψάμμῳ βαθείᾳ,
@@ -955,7 +955,7 @@ N, vulg.
28 Ὁ πηλὸς δὲ καὶ ἡ κόνις, ἅπερ σοι γελοιότερα
+ Ὁ πηλὸς δὲ καὶ ἡ κόνις, ἅπερ σοι γελοιότερα
ἐξ ἀρχῆς ἔδοξεν, ἄκουσον, ὦ θαυμάσιε, ὅτου ἕνεκα
ὑποβέβληται. πρῶτον μέν, ὡς μὴ ἐπὶ τὸ κραταιὸν
ἡ πτῶσις αὐτοῖς γίγνοιτο, ἀλλʼ ἐπὶ τὸ
@@ -994,17 +994,17 @@ N, vulg.
ἔγωγε ἡδέως ἂν παραστησάμενος πλησίον τῶν τε
λευκῶν τινα ἐκείνων καὶ ὑπὸ σκιᾷ δεδιῃτημένων
καὶ ὃν ἂν ἕλῃ τῶν ἐν τῷ Λυκείῳ γυμνα ζομένων,
-ἀποπλύνας1 τὴν κόνιν καὶ τὸν πηλόν, ἐροίμην ἄν
+ἀποπλύνας τὴν κόνιν καὶ τὸν πηλόν, ἐροίμην ἄν
σε ποτέρῳ ἂν ὅμοιος εὔξαιο γενέσθαι· οἶδα γὰρ
ὡς αὐτίκα ἕλοιο ἂν ἐκ πρώτης προσόψεως, εἰ καὶ
μὴ ἐπὶ τῶν ἔργων πειραθείης ἑκατέρου, συνεστηκὼς
καὶ συγκεκροτημένος εἶναι μᾶλλον ἢ
-θρύπτεσθαι καὶ διαρρεῖν καὶ λευκὸς2 εἶναι ἀπορίᾳ
+θρύπτεσθαι καὶ διαρρεῖν καὶ λευκὸς εἶναι ἀπορίᾳ
καὶ φυγῇ εἰς τὰ εἴσω τοῦ αἵματος. 30 Ταῦτ᾿ ἔστιν, ὦ Ἀνάχαρσι, ἂ τοὺς νέους ἡμεῖς
+ Ταῦτ᾿ ἔστιν, ὦ Ἀνάχαρσι, ἂ τοὺς νέους ἡμεῖς
ἀσκοῦμεν οἰόμενοι φύλακας ἡμῖν τῆς πόλεως
ἀγαθοὺς γενέσθαι καὶ ἐν ἐλευθερίᾳ βιώσεσθαι διʼ
αὐτούς, κρατοῦντες μὲν τῶν δυσμενῶν εἰ ἐπίοιεν,
@@ -1014,11 +1014,12 @@ N, vulg.
μηδὲν τῶν αἰσχρῶν φιλοτιμουμένοις μηδʼ ὑπ᾿
32 ἢ τὰς
+ ἢ τὰς
πανοπλίας ἐκείνας τότε ἀναλήψεσθε τὰς τῶν
κωμῳδῶν τε καὶ τραγῳδῶν, καὶ ἢν προτεθῇ ὑμῖν
ἔξοδος, ἐκεῖνα τὰ κράνη περιθήσεσθε τὰ κεχηνότα,
@@ -1078,7 +1079,7 @@ N, vulg.
33 Ὡς δὲ νῦν ἔχετε, θεῶν τινος εὐμενείᾳ σώζεσθαί
+ Ὡς δὲ νῦν ἔχετε, θεῶν τινος εὐμενείᾳ σώζεσθαί
μοι δοκεῖτε, οἳ μηδέπω ἀπολώλατε ὑπό τινων
ὀλίγων ψιλῶν ἐπιπεσόντων. ἰδού γέ τοι ἢν σπασάμενος
τὸ μικρὸν τοῦτο ξιφίδιον τὸ παρὰ τὴν
@@ -1132,10 +1133,10 @@ N, vulg.
εἶναι, καὶ πρόστιμόν γʼ ἔστιν, ὅστις ἐν ἄστει
35 Εἶτα, ὦ Σόλων, σιδηροφορεῖν μὲν οὐδενὸς
ἀναγκαίου ἕνεκα περιττὸν ὑμῖν δοκεῖ, καὶ τῶν
-ὅπλων φείδεσθε,3 ὡς μὴ διὰ χειρὸς ὄντα φθείροιτο,
+ὅπλων φείδεσθε, ὡς μὴ διὰ χειρὸς ὄντα φθείροιτο,
ἀλλὰ φυλάττετε ἀποκείμενα ὡς χρησόμενοι τότε,
τῆς χρείας ἐπιστάσης· τὰ δὲ σώματα τῶν νέων
οὐδενὸς δεινοῦ ἐπείγοντος καταπονεῖτε παίοντες
@@ -1168,6 +1169,8 @@ N, vulg.
36 Ταυτὶ μέν,1 ὦ Σόλων, οὐ πάνυ συνίημι· λεπτότερα
+ 36 Ταυτὶ μέν, ὦ Σόλων, οὐ πάνυ συνίημι· λεπτότερα
γὰρ ἢ κατʼ ἐμὲ εἴρηκας, ἀκριβοῦς τινος
φροντίδος καὶ διανοίας ὀξὺ δεδορκυίας δεόμενα.
ἐκεῖνο δέ μοι πάντως εἰπέ, τίνος ἕνεκα οὐχὶ καὶ
ἐν τοῖς ἀγῶσι τοῖς Ὀλυμπίασι καὶ Ἰσθμοῖ καὶ
Πυθοῖ καὶ τοῖς ἄλλοις, ὁπότε πολλοί, ὡς φής,
-συνίασιν ὀψόμενοι τοὺς νέους,2
+συνίασιν ὀψόμενοι τοὺς νέους,
οὐδέποτε ἐν ὅπλοις ποιεῖσθε τὴν ἅμιλλαν, ἀλλὰ
γυμνοὺς εἰς τὸ μέσον παραγαγόντες λακτιζομένους
καὶ παιομένους ἐπιδείκνυτε καὶ νικήσασι
μῆλα καὶ κότινον δίδοτε; ἄξιον γὰρ εἰδέναι τοῦτό
γε, οὗτινος ἕνεκα οὕτω ποιεῖτε. 37 Καίτοι τί ἂν πάθοις, εἰ θεάσαιο καὶ ὀρτύγων
+ Καίτοι τί ἂν πάθοις, εἰ θεάσαιο καὶ ὀρτύγων
καὶ ἀλεκτρυόνων ἀγῶνας παῤ ἡμῖν καὶ σπουδὴν
ἐπὶ τούτοις οὐ μικράν; ἢ γελάσῃ δῆλον ὅτι, καὶ
μάλιστα ἢν μάθῃς ὡς ὑπὸ νόμῳ αὐτὸ δρῶμεν
@@ -1257,7 +1262,7 @@ struggles so familiar to readers of Horace. Cf. Herod. 4, 65.
38 Ἐπεὶ δὲ φής, ὦ Ἀνάχαρσι, καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα
+ Ἐπεὶ δὲ φής, ὦ Ἀνάχαρσι, καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα
ἐπελεύσεσθαι, μέμνησο ἤν ποτε καὶ εἰς Λακεδαίμονα
ἔλθῃς, μὴ καταγελάσαι μηδὲ ἐκείνων μηδὲ
οἴεσθαι μάτην πονεῖν αὐτούς, ὁπόταν ἢ σφαίρας
@@ -1297,7 +1302,7 @@ struggles so familiar to readers of Horace. Cf. Herod. 4, 65.
ἄν ποτε ληφθεὶς ὁ τοιοῦτος ἐν πολέμῳ ἀπόρρητόν
τι ἐξείποι τῆς Σπάρτης αἰκιζομένων τῶν ἐχθρῶν,
ἀλλὰ καταγελῶν αὐτῶν μαστιγοῖτο ἂν ἀμιλλώμενος
-πρὸς τὸν παίοντα, ὁπότερος1 ἀπαγορεύσειεν. Οὐ Μένιππος οὗτός ἐστιν ὁ κύων; οὐ μὲν οὖν
-ἄλλος, εἰ μὴ ἐγὼ παραβλέπω· Μένιππος .1
+ἄλλος, εἰ μὴ ἐγὼ παραβλέπω· Μένιππος ὅλος.
τί οὖν αὐτῷ βούλεται τὸ ἀλλόκοτον τοῦ σχήματος,
πῖλος καὶ λύρα καὶ λεοντῇ; πλὴν ἀλλὰ προσιτέον
γε αὐτῷ. χαῖρε, ὥ Μένιππε· πόθεν ἡμῖν ἀφῖξαι ;
-πολὺς γὰρ χρόνος οὐ πέφηνας ἐν τῇ .2 Ἡράκλεις, ἐλελήθει Μένιππος ἡμᾶς ἀποθανών,
κᾆτα ἐξ ὑπαρχῆς ἀναβεβίωκεν; Μὴ θαυμάσῃς, ὦ ἑταῖρε· νεωστὶ γὰρ Εὐριπίδῃ
καὶ Ὁμήρῳ συγγενόμενος οὐκ οἶδʼ ὅπως ἀνεπλήσθην
τῶν ἐπῶν καὶ αὐτόματά μοι τὰ μέτρα ἐπὶ
- 5 περαιωθέντας δὲ
τὴν λίμνην εἰς τὸ εἰσω λειμὼν ὑποδέχεται μέγας
- 18 ἂν
ταῦτα λέγῃς, ὦ πάτερ, οὐκ οἴει πολὺ ἀληθέστερα
-καὶ γενναιότερα ἐκείνων ἐρεῖν; Ἀλλʼ ἆρα μὴ τόδε σε ἀνιᾷ, καὶ διανοῇ τὸν παρ᾿
ἡμῖν ζόφον καὶ τὸ πολὺ σκότος, κάτα δέδιας μή
σοι ἀποπνιγῶ κατακλεισθεὶς ἐν τῷ μνήματι ; χρὴ
@@ -439,7 +439,7 @@ are in the earth. So Lucian in the Timon (21). Here, how.
καὶ γάρ τʼ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου·
καὶ γαστέρι δʼ οὔπως ἐστὶ νέκυν πενθῆσαι Ἀχαιούς.
- 1 Ἐρωτᾶς, ὦ μειράκιον, ὅπως ἂν ῥήτωρ γένοιο
καὶ τὸ σεμνότατον τοῦτο καὶ πάντιμον ὄνομα
-σοφιστὴς εἶναι δόξαις·1 ἀβίωτα γὰρ εἶναί σοι
+σοφιστὴς εἶναι δόξαις· ἀβίωτα γὰρ εἶναί σοι
φής, εἰ μὴ τοιαύτην τινὰ τὴν δύναμιν περιβάλοιο
ἐν τοῖς λόγοις ὡς ἄμαχον εἶναι καὶ ἀνυπόστατον
καὶ θαυμάζεσθαι πρὸς ἀπάντων καὶ ἀποβλέπεσθαι,
@@ -131,19 +131,19 @@ wanting in Γ.
3 ὅμως δὲ μὴ δέδιθι, μηδὲ
πρὸς τὸ μέγεθος τῶν ἐλπιζομένων ἀποδυσπετήσῃς,
μυρίους τινὰς τοὺς πόνους προπονῆσαι οἰηθείς.
-οὐ γάρ σε τραχεῖάν τινα οὐδὲ ὄρθιον καὶ
+οὐ γάρ σε τραχεῖάν τινα οὐδὲ ὄρθιον καὶ
ἱδρῶτος μεστὴν ἡμεῖς ἄξομεν, ὡς ἐκ μέσης
αὐτῆς ἀναστρέψαι καμόντα, ἐπεὶ οὐδὲν ἂν
διεφέρομεν τῶν ἄλλων ὅσοι τὴν συνήθη ἐκείνην
ἡγοῦνται, μακρὰν καὶ ἀνάντη καὶ καματηρὰν
καὶ ὡς τὸ πολὺ ἀπεγνωσμένην. ἀλλὰ παρʼ
-ἡμῶν ἐξαίρετον2 τῆς συμβουλῆς τοῦτό ἐστιν,
+ἡμῶν ἐξαίρετον τῆς συμβουλῆς τοῦτό ἐστιν,
ὅτι ἡδίστην τε ἅμα καὶ ἐπιτομωτάτην καὶ
ἱππήλατον καὶ κατάντη σὺν πολλῇ τῇ θυμηδίᾳ
καὶ τρυφῇ διὰ λειμώνων εὐανθῶν καὶ σκιᾶς
ἀκριβοῦς σχολῇ καὶ βάδην ἀνιῶν ἀνιδρωτὶ
-ἐπιστήσῃ τῇ ἄκρᾳ καὶ ἀγρεύσεις 3 οὐ καμὼν καὶ
-νὴ Δί εὐωχήσῃ κατακείμενος, ἐκείνους4 ὁπόσοι
+ἐπιστήσῃ τῇ ἄκρᾳ καὶ ἀγρεύσεις οὐ καμὼν καὶ
+νὴ Δί εὐωχήσῃ κατακείμενος, ἐκείνους ὁπόσοι
τὴν ἑτέραν ἐτράποντο ἀπὸ τοῦ ὑψηλοῦ ἐπισκοπῶν
ἐν τῇ ὑπωρείᾳ τῆς ἀνόδου ἔτι, κατὰ δυσβάτων
καὶ ὀλισθηρῶν τῶν κρημνῶν μόλις ἀνέρποντας,
@@ -160,11 +160,11 @@ wanting in Γ.
πρὸς ψιλίου μὴ ἀπιστήσῃς, εἰ ῥᾶστά τε ἅμα καὶ
Πρόσει δὴ σὺ ὁ ἐραστὴς ἐπιθυμῶν δηλαδὴ ὅτι
- 17 μέτει1 δὲ ἀπόρρητα καὶ ξένα
+ 17 μέτει δὲ ἀπόρρητα καὶ ξένα
ῥήματα, σπανιάκις ὑπὸ τῶν πάλαι εἰρημένα, καὶ
ταῦτα συμφορήσας ἀποτόξενε προχειριζόμενος
εἰς τοὺς προσομιλοῦντας. οὕτω γάρ σε ὁ λεὼς ὁ
@@ -526,7 +529,7 @@ than I, the Pythia responded that nobody was wiser” (21 A).
ἄμοιρος Δημοσθένης ἢ ὁ ψνχρὸς Πλάτων, ἀλλὰ
τοὺς τῶν ὀλίγον πρὸ ἡμῶν λόγους καὶ ἅς φασι
18 “Ἐπειδὰν δὲ καὶ δέῃ λέγειν καὶ οἱ παρόντες
ὑποβάλωσί τινας ὑποθέσεις καὶ ἀφορμὰς τῶν
-λόγων, ἄπαντα μὲν ὁπόσα ἂν ᾖ δυσχερῆ,1
+λόγων, ἄπαντα μὲν ὁπόσα ἂν ᾖ δυσχερῆ,
καὶ ἐκφαυλιζέσθω ὡς οὐδὲν ὅλως ἀνδρῶδες αὐτῶν.
ἑλομένων δέ, μὴ μελλήσας λέγε ὅττι κεν ἐπʼ
-ἀκαιρίμαν 2 γλῶτταν ἔλθῃ, μηδὲν ἐκείνων
+ἀκαιρίμαν γλῶτταν ἔλθῃ, μηδὲν ἐκείνων
ἐπιμεληθείς, ὡς τὸ πρῶτον, ὥσπερ οὖν καὶ ἔστι
πρῶτον, ἐρεῖς ἐν καιρῷ προσήκοντι καὶ τὸ
δεύτερον μετὰ τοῦτο καὶ τὸ τρίτον μετʼ ἐκεῖνο,
@@ -562,7 +565,7 @@ means “and then,” not “eftsoons,” and the peculiarly Attie
καὶ ἐπανθείτω, καὶ συνεχὲς τὸ ἄττα καὶ τὸ
21 “Οἱ φίλοι δὲ ἀναπηδάτωσαν1 ἀεὶ καὶ μισθὸν
+ 21 “Οἱ φίλοι δὲ ἀναπηδάτωσαν ἀεὶ καὶ μισθὸν
τῶν δείπνων ἀποτινέτωσαν, εἴ ποτε αἴσθοιντό σε
καταπεσούμενον, χεῖρα ὀρέγοντες καὶ παρέχοντες
εὑρεῖν τὸ λεχθησόμενον ἐν τοῖς μεταξύ τῶν
@@ -626,16 +629,16 @@ means “and then,” not “eftsoons,” and the peculiarly Attie
ὀλίγου δεῖν παρέλιπον, ἀπάντων καταγέλα
τῶν λεγόντων. καὶ ἢν μέν τις καλῶς εἴπῃ,
ἀλλότρια καὶ οὐχ ἑαυτοῦ δεικνύειν δοκείτω· ἢν
-δὲ μετρίως ἐλεγχθῇ,2 πάντα ἔστω ἐπιλήψιμα. καὶ
+δὲ μετρίως ἐλεγχθῇ, πάντα ἔστω ἐπιλήψιμα. καὶ
ἐν ταῖς ἀκροάσεσι μετὰ πάντας εἰσιέναι χρή.
ἐπίσημον γάρ· καὶ σιωπησάντων ἁπάντων ξένον
τινὰ ἔπαινον ἐπειπεῖν τὰς ἀκοὰς τῶν παρόντων
-ἐπιστρέψοντα3 καὶ ἐνοχλήσοντα, ὡς ναυτιᾶν
+ἐπιστρέψοντα καὶ ἐνοχλήσοντα, ὡς ναυτιᾶν
ἄπαντας ἐπὶ τῷ φορτικῷ τῶν ὀνομάταων καὶ
+
+
-ὦ θεοί, καὶ σοφὰ καὶ θαυμάσια λέγον 5 ὡς ἀληθῶς.
+καὶ ἐξ ἰσοτιμίας αὐτοῖς διαλέγεσθαι, καλά
ἐστὶν ὅτῳ λυπηθείη ἄν.
+καθαγνίσας τὸν τόπον περιελθὼν ἐς τρίς,
ὅσα ἦν ἑρπετὰ ἐντὸς τῶν ὅρων. ἧκον οὖν
ὥσπερ ἑλκόμενοι πρὸς τὴν ἐπῳδὴν ὄφεις πολλοὶ
καὶ ἀσπίδες καὶ ἔχιδναι καὶ κεράσται καὶ ἀκοντίαι
φρῦνοί τε καὶ φύσαλοι, ἐλείπετο δὲ εἰς δράκων
@@ -751,7 +754,7 @@
κυνῶν, κἀγὼ εἴκαζον Μνάσωνα τὸν υίόν,
ὥσπερ εἰώθει, παίζειν καὶ κυνηγετεῖν εἰς τὸ λάσιον
+Available in photographs : Γ, PΝ. P contains only c. 16
ἐρασθῆς—end.
Ὦ Ζεῦ τεράστιε τῆς θέας, τοῦ κάλλους, τῆς
+
καθηγήσασθαί μοι τῆς ὁδοῦ.
+ἥδιστά σοι ταῦτα ἐπιδείξειν φαμέν. τί
Ἡσίοδος μὲν ὀλίγα φύλλα ἐκ τοῦ Ἑλικῶνος
λαβὼν αὐτίκα μάλα ποιητὴς ἐκ ποιμένος κατέστη
καὶ ᾖδα θεῶν καὶ ἡρώων γένη κάτοχος ἐκ Μουσῶν
@@ -184,7 +184,7 @@ wanting in Γ.
κομίζοντας. ἐκ Περσῶν δὲ πολλὴ εἰς Αἴγυπτον
ἐγίγνετο ἡ ὁδός· ἐκπεριιέναι γὰρ ἔδει τὰ ὅρη,
εἶτα διὰ τῆς Βαβυλωνίας εἰς τὴν Ἀραβίαν
-ἐλθεῖν, εἶτα ἐρήμην πολλὴν περάσαντα2 ἀφικέσθαι
+ἐλθεῖν, εἶτα ἐρήμην πολλὴν περάσαντα ἀφικέσθαι
ποτὲ μόλις εἰς Αἴγυπτον, εἴκοσι μηκίστους
ἀνδρὶ εὐζώνῳ σταθμοὺς τούτους διανύσαντα.
ἤχθετο οὖν ὁ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τούτῳ, διότι
@@ -197,6 +197,9 @@ wanting in Γ.
ἂν τριταῖος—αὐτίκα μάλα ἐν Αἰγύππτῳ οὗτός